เงาเงียบ

══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 2: เงาเงียบ ══════════════════════════════════════════════════════════════

ธีรัชยืนนิ่งอยู่ในเงามืด

เขาเห็นทุกอย่าง

น้ำตาที่ไหลลงบนแก้มคุณหนู มือที่รีบเช็ดออกราวกับกลัวใครจะเห็น และไหล่ที่สั่นเล็กน้อยก่อนจะตั้งตรงขึ้นอีกครั้ง

หกปีที่เขาอยู่ข้างเธอ

นี่คือครั้งแรกที่เขาเห็นเธอร้องไห้

หัวใจของเขาบีบแน่น ราวกับมีมือมองไม่เห็นบีบรัดมัน เขาอยากก้าวออกไป อยากเอื้อมมือไปซับน้ำตานั้น อยากบอกเธอว่าไม่ต้องแข็งแกร่งตลอดเวลาก็ได้

แต่เขาไม่มีสิทธิ์

เขาเป็นแค่บอดี้การ์ด

เป็นแค่เงาที่คอยเดินตาม

ภิรดาเดินจากไปโดยไม่รู้ว่ามีคนเห็น และธีรัชก็ปล่อยให้เธอไป

เมื่อเงาของเธอลับหายไปท้ายทางเดิน เขาถึงได้กำมือแน่น

"คุณหนู..." เขากระซิบกับตัวเอง

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ หกปีก่อน ]

ธีรัชในวัย 24 ปี เพิ่งปลดประจำการจากหน่วยรบพิเศษ

เขายืนอยู่ต่อหน้าเดชา เรืองวัฒนา ในห้องทำงานที่ดูหรูหราแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

"แกคือลูกชายพรชัยใช่ไหม" เดชาถามตรงๆ

"ใช่ครับ"

"พ่อแกช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน" เดชาพูด "ตอนที่ข้ายังไม่มีชื่อเสียง มีคนจะฆ่าข้า พ่อแกรับกระสุนแทน"

ธีรัชนิ่ง เขารู้เรื่องนี้ แม่เล่าให้ฟังก่อนตาย

"หลังจากนั้นข้าก็ดูแลครอบครัวแกมาตลอด จนกระทั่ง..." เดชาหยุด

"จนกระทั่งครอบครัวผมถูกฆ่า" ธีรัชพูดแทนเสียงเรียบ

เดชาพยักหน้า "ข้ามาไม่ทัน ตอนนั้นข้าอยู่ต่างประเทศ พอรู้ข่าวก็—"

"ไม่ใช่ความผิดของท่านครับ" ธีรัชพูด "ผมรู้ว่าใครทำ และผมจัดการพวกมันไปแล้ว"

เดชามองเขาอย่างสนใจ "แกจัดการยังไง"

"ด้วยมือผมเองครับ"

ความเงียบทอดยาว

แล้วเดชาก็หัวเราะ

"เหมือนพ่อแกเลย" เขาพูด "ข้าชอบ"

เดชาลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าธีรัช

"ข้าอยากให้แกทำงานให้ข้า" เขาพูด "ไม่ใช่แค่ลูกน้องธรรมดา แต่เป็นบอดี้การ์ดให้ลูกสาวข้า"

"ลูกสาวครับ?"

"อืม ภิรดา" เดชายิ้มอ่อน และครั้งนี้รอยยิ้มนั้นอบอุ่น "เธอเป็นทุกอย่างของข้า และข้าต้องการคนที่ไว้ใจได้ปกป้องเธอ"

ธีรัชนิ่งคิด

เขาไม่มีที่ไป ไม่มีครอบครัว ไม่มีเป้าหมาย หลังจากล้างแค้นให้พ่อแม่และน้องสาว เขาก็รู้สึกว่างเปล่า

"ตกลงครับ" เขาพูด

"ดี" เดชาตบไหล่เขา "มา ข้าจะพาไปพบเธอ"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ครั้งแรกที่ธีรัชเห็นภิรดา เธอกำลังยืนอยู่ในห้องสมุด

หญิงสาววัย 18 ในชุดนักศึกษา ผมยาวสีดำปล่อยประบ่า กำลังอ่านหนังสืออย่างจริงจัง

เธอสวย

สวยจนธีรัชต้องกลั้นหายใจ

แต่ไม่ใช่แค่ความสวยที่ทำให้เขาสะดุด มันคือบางอย่างในดวงตาของเธอ ความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความอ่อนเยาว์ และความเศร้าลึกๆ ที่เธอพยายามซ่อน

"ดา" เดชาเรียก "มานี่สิลูก"

ภิรดาเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นพ่อก็ยิ้มอ่อน แต่เมื่อสายตาเลื่อนมาที่ธีรัช รอยยิ้มนั้นก็หายไป ถูกแทนที่ด้วยความระแวง

"พ่อพาใครมาคะ"

"นี่คือธีรัช" เดชาพูด "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของลูก"

ภิรดาขมวดคิ้ว "ดาไม่ต้องการบอดี้การ์ดค่ะ"

"ลูก—"

"ดาดูแลตัวเองได้" เธอพูดเสียงแข็ง "ดาไม่ใช่เด็กแล้ว"

เดชาถอนหายใจ "ดา มันไม่ใช่เรื่องของลูกจะดูแลตัวเองได้หรือเปล่า มันเป็นเรื่องของความปลอดภัย ลูกรู้ว่าโลกของเรามันอันตราย"

"งั้นให้เขาไปคุ้มกันไกลๆ" ภิรดามองธีรัช ดวงตาเย็นชา "ดาไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามายุ่งกับชีวิตส่วนตัว"

ธีรัชรับสายตานั้นโดยไม่หลบ

"ผมจะอยู่ไกลพอที่คุณหนูจะสบายใจ" เขาพูดเสียงเรียบ "แต่ใกล้พอที่จะปกป้องได้"

ภิรดาจ้องเขา ดูเหมือนจะประเมินอะไรบางอย่าง

"ทำได้หรือเปล่า" เธอถามท้าทาย

"ได้ครับ"

"งั้นก็พิสูจน์ให้ดู"

นั่นคือจุดเริ่มต้นของหกปีที่เขาเดินตามเธอ

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ ปัจจุบัน ]

ธีรัชเดินตรวจบ้านก่อนพักผ่อน

เขาทำแบบนี้ทุกคืน ตรวจกล้องวงจรปิด ตรวจจุดเฝ้าระวัง พูดคุยกับยามเวรดึก

ทุกอย่างต้องปลอดภัย

เพราะเธออยู่ที่นี่

"พี่ธี"

สมชาย รองหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยเดินเข้ามา

"ว่าไง"

"คุณหนูดูเหนื่อยมากเลยนะครับวันนี้" สมชายพูด "เรื่องคุณสมศักดิ์หนักใจหรือเปล่า"

ธีรัชส่ายหัว "คุณหนูจัดการได้"

"รู้สู้ พี่ธี" สมชายยิ้มแหยๆ "พี่ก็ห่วงมากไม่ใช่เหรอ"

ธีรัชหันมามองเขา ดวงตาเย็นชา

สมชายรีบยกมือยอมแพ้ "โอเค โอเค ไม่พูดแล้ว"

เมื่อสมชายเดินจากไป ธีรัชยืนนิ่งอยู่คนเดียว

ห่วง?

ไม่ใช่แค่ห่วง

มันมากกว่านั้น

แต่เขาไม่มีสิทธิ์

═══════════════════════════════════════════════════════════

เช้าตรู่ของวันใหม่

ธีรัชตื่นตั้งแต่ตีห้าเหมือนทุกวัน

เขาวิ่งออกกำลังกายรอบคฤหาสน์ ฝึกซ้อมต่อสู้ อาบน้ำ แต่งตัว และไปยืนรอหน้าห้องคุณหนูก่อนเธอจะตื่น

นี่คือกิจวัตรของเขา

หกปีไม่เคยเปลี่ยน

เวลาเจ็ดโมง ประตูห้องเปิด

ภิรดาก้าวออกมาในชุดสูทสีกรมท่า ผมรวบขึ้นเรียบร้อย ใบหน้าแต่งแต้มบางเบา

ไม่มีร่องรอยของน้ำตาเมื่อคืน

ราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้น

"เช้านี้มีอะไรบ้าง" เธอถามขณะเดิน

"ประชุมผู้ถือหุ้นเก้าโมง พบลูกค้าบ่ายโมง และท่านเจ้าพ่อนัดพูดคุยตอนสี่โมงครับ"

"อืม"

เธอเดินนำ เขาเดินตาม

ระยะห่างสองก้าว เหมือนทุกวัน

"ธีรัช"

"ครับ"

"เมื่อคืนนายเห็นอะไรบ้าง"

ธีรัชสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่แสดงออก

"ไม่มีอะไรผิดปกติครับ"

ภิรดาหยุดเดิน หันกลับมามองเขา

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องทะลุเข้ามา ราวกับจะอ่านความคิดของเขา

"จริงเหรอ"

"ครับ"

เธอจ้องเขาอีกครู่ ก่อนจะหันหลังเดินต่อ

"ดี"

ธีรัชถอนหายใจเบาๆ ที่เธอไม่เห็น

เขาไม่เคยโกหกเธอ

ยกเว้นเรื่องเดียว

เรื่องที่เขาซ่อนไว้หกปี

และเขาตั้งใจจะซ่อนมันต่อไป

จนกว่าจะตาย

═══════════════════════════════════════════════════════════

ระหว่างนั่งรถไปออฟฟิศ ภิรดาหลับตาพักสายตา

เธอไม่ได้นอนหลับดีเมื่อคืน ภาพพ่อที่ดูเหนื่อยล้าทำให้เธอกังวล

และคำว่า "พรุ่งนี้พ่อจะบอก" ก็ทำให้เธอไม่สบายใจ

พ่อจะบอกอะไร?

เธอกลัว

กลัวที่จะรู้ความจริง

แต่เธอต้องรู้

"คุณหนู"

เสียงธีรัชดึงเธอกลับมา

"ว่าไง"

"ถึงแล้วครับ"

ภิรดาลืมตา มองตึกสูงของเรืองวัฒนากรุ๊ปตระหง่านอยู่ตรงหน้า

"ไปกันเถอะ"

เธอก้าวลงจากรถ ยืดตัวตรง สวมหน้ากากของ "คุณหนูเหล็ก" อีกครั้ง

และเดินเข้าไปในสมรภูมิที่เรียกว่า...โลกธุรกิจ

โดยมีธีรัชเดินตามอยู่เบื้องหลัง

เงาที่เงียบงัน

แต่ไม่เคยห่าง

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 2 ══════════════════════════════════════════════════════════════

ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,100 ตัวอักษร