สวาทลับคุณหนูมาเฟีย
คุณหนูเหล็ก
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 1: คุณหนูเหล็ก ══════════════════════════════════════════════════════════════
ห้องประชุมชั้นบนสุดของอาคารเรืองวัฒนากรุ๊ปเงียบสงัด
แต่ความเงียบนั้นไม่ใช่ความสงบ มันคือความกลัว
ชายวัยกลางคนนั่งคุกเข่าอยู่กลางห้อง ใบหน้าเปื้อนเลือดจากรอยฟกช้ำ เหงื่อไหลโทรมแม้เครื่องปรับอากาศจะเปิดเย็นจัด มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง และเขาสั่นสะท้านทุกครั้งที่เสียงส้นสูงเคาะพื้นดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ภิรดา เรืองวัฒนา เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่สง่างาม
ชุดสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัว ผมยาวสีดำรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าสวยคมไร้อารมณ์ราวกับรูปปั้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองชายตรงหน้าอย่างเย็นชา ไม่มีความสงสาร ไม่มีความลังเล
"คุณสมศักดิ์" เสียงเธอเรียบนิ่งราวกับน้ำนิ่งไหลลึก "สิบห้าปีที่ทำงานให้ตระกูลเรืองวัฒนา พ่อเชื่อใจคุณมาก"
ชายชื่อสมศักดิ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาวิงวอน "คุณหนู ผม ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นแค่—"
"แค่อะไร?" ภิรดาตัดบท น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย แต่มีคมกริบซ่อนอยู่ "แค่ขายข้อมูลลูกค้าให้ตระกูลศรีสกุล? แค่รับเงินใต้โต๊ะสามล้านบาท? หรือแค่ทรยศคนที่ให้ชีวิตใหม่กับครอบครัวคุณ?"
สมศักดิ์ก้มหน้า น้ำตาไหล "ผม ผมต้องการเงิน ลูกผมป่วย ค่ารักษา—"
"ถ้าคุณบอกพ่อ พ่อจะช่วย" ภิรดาพูด "แต่คุณเลือกทางนี้"
เธอหยุดตรงหน้าเขา ก้มลงมองจากด้านบน
"ในโลกของเรา คุณสมศักดิ์ ความทรยศมีราคาที่ต้องจ่าย"
"คุณหนู ผมขอร้อง!" สมศักดิ์กราบลงกับพื้น "ภรรยาผม ลูกผม พวกเขาไม่รู้เรื่อง ได้โปรด—"
ภิรดานิ่งไปครู่หนึ่ง
ลูกน้องที่ยืนอยู่รอบห้องมองกันและกัน ไม่มีใครกล้าขยับ ทุกคนรู้ดีว่า "คุณหนูเหล็ก" ไม่เคยเปลี่ยนใจ
"ครอบครัวคุณจะปลอดภัย" เธอพูดในที่สุด "ฉันไม่ลงโทษคนบริสุทธิ์"
สมศักดิ์เงยหน้าขึ้นด้วยความหวัง
"แต่คุณ..." เธอหันหลัง เดินไปหยิบปากกาบนโต๊ะประชุม "คุณจะหายไปจากวงการนี้ ธุรกิจทั้งหมดที่มี ที่ดิน หุ้น ทุกอย่างจะถูกโอนมาเป็นค่าชดเชยความเสียหาย"
"แ-แต่—"
"และถ้าฉันได้ยินว่าคุณอยู่ในรัศมีร้อยกิโลจากกรุงเทพ..." เธอหันกลับมา ดวงตาเย็นเฉียบ "ครอบครัวคุณจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป เข้าใจไหม?"
สมศักดิ์พยักหน้าอย่างสิ้นหวัง
"สมชาย" ภิรดาเรียกลูกน้อง "พาไปจัดการเอกสาร"
"ครับ คุณหนู"
เมื่อสมศักดิ์ถูกพาออกไป ภิรดาถอนหายใจเบาๆ เธอเดินไปยืนริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์ของกรุงเทพยามค่ำคืน ไฟระยิบระยับเหมือนดาวบนพื้นดิน
เหนื่อย
เธอเหนื่อย
แต่ไม่มีใครมีสิทธิ์เห็นความเหนื่อยล้านั้น
"คุณหนู"
เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง
ภิรดาไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าเป็นใคร เธอจำเสียงนั้นได้ดีกว่าเสียงใดๆ ในโลก
"ว่าไง ธีรัช"
ธีรัชเดินเข้ามายืนห่างจากเธอสองก้าว ไม่ใกล้เกินไป ไม่ไกลเกินไป ตำแหน่งที่เขายืนมาตลอดหกปี
ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้ม ไหล่กว้าง หน้าตาคม รอยแผลเป็นจางๆ ที่คิ้วซ้ายเพิ่มความดุดัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเธอเพียงชั่วครู่ก่อนจะหลบไป
"รถพร้อมแล้วครับ"
"อืม"
ภิรดายังไม่ขยับ เธอยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง
ธีรัชยืนรอเงียบๆ ไม่เร่ง ไม่ถาม เขาเป็นแบบนี้เสมอ เงียบ อดทน และพร้อมอยู่ตรงนั้นเมื่อเธอต้องการ
"ธีรัช"
"ครับ"
"ฉันทำถูกไหม"
คำถามนั้นหลุดออกมาก่อนที่เธอจะทันคิด และเธอก็สาปแช่งตัวเองทันที คุณหนูเหล็กไม่ควรถามคำถามแบบนี้ เธอไม่ควรลังเล ไม่ควรสงสัยในการตัดสินใจของตัวเอง
"เรื่องคุณสมศักดิ์หรือครับ"
"อืม"
ธีรัชเงียบไปครู่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"คุณหนูให้โอกาสมากกว่าที่คนอื่นจะให้ครับ"
ภิรดาหันมามองเขา "หมายความว่าไง"
"ท่านเจ้าพ่อสั่งให้ตัดนิ้ว" ธีรัชพูดตรงๆ "คุณหนูแค่ยึดทรัพย์"
เธอนิ่งไปครู่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แทบจะไม่มีใครเคยได้ยิน
"ก็ฉันไม่ชอบเลือด"
"ผมรู้ครับ"
สี่ตามองกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ภิรดาจะหันหนี
"ไปกันเถอะ พรุ่งนี้มีประชุมผู้ถือหุ้นแต่เช้า"
"ครับ"
เธอเดินนำ เขาเดินตาม
ระยะห่างสองก้าว ไม่เคยเปลี่ยน
แต่สิ่งที่ไม่มีใครเห็นคือ ทุกครั้งที่เธอเดินนำ ธีรัชจะมองหลังเธอ
และในดวงตาเย็นชานั้น มีบางอย่างที่เขาซ่อนมานานหกปี
บางอย่างที่เขาไม่มีสิทธิ์รู้สึก
บางอย่างที่เรียกว่า...ความรัก
═══════════════════════════════════════════════════════════
รถเบนซ์สีดำแล่นผ่านถนนในยามค่ำคืน
ภิรดานั่งเบาะหลัง หลับตาพักสายตา ในขณะที่ธีรัชนั่งข้างคนขับ สายตาคอยสแกนรอบข้างอยู่ตลอดเวลา
"คุณหนู" คนขับซึ่งเป็นลูกน้องเก่าเอ่ยขึ้น "ท่านเจ้าพ่อโทรมาครับ ถามว่าจะกลับบ้านดึกไหม"
ภิรดาลืมตา "บอกว่าอีกครึ่งชั่วโมง"
"ครับ"
เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง คิดถึงพ่อ
เดชา เรืองวัฒนา เจ้าพ่อมาเฟียที่ครองตลาดมืดกรุงเทพมานานสามสิบปี ผู้ชายที่ทุกคนเกรงกลัว แต่สำหรับเธอ เขาคือพ่อที่รักลูกมากที่สุดในโลก
หลังจากแม่ตาย พ่อไม่เคยมองผู้หญิงคนอื่นอีกเลย
และเขาก็ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเธอ
แต่ช่วงหลังมานี้ พ่อดูไม่ค่อยสบาย
เธอสังเกตเห็นว่าพ่อผอมลง ไอบ่อยขึ้น และบางครั้งก็เหม่อลอยไป ทุกครั้งที่ถาม พ่อก็บอกว่าไม่เป็นไร แค่เหนื่อย
แต่ภิรดารู้ว่ามีบางอย่างที่พ่อซ่อน
และเธอจะต้องรู้
ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร
═══════════════════════════════════════════════════════════
คฤหาสน์เรืองวัฒนาตั้งอยู่บนเนินเขาชานเมือง
บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นผสมคลาสสิก ล้อมรอบด้วยสวนและกำแพงสูง ยามรักษาการณ์ประจำทุกจุด กล้องวงจรปิดทุกมุม
ที่นี่คือป้อมปราการ
และเธอคือเจ้าหญิงในป้อมปราการนี้
"คุณหนูกลับถึงแล้วครับ" ธีรัชพูดผ่านวิทยุสื่อสาร
ประตูเหล็กเปิดออก รถแล่นเข้าไป
เมื่อรถจอดหน้าบ้าน ธีรัชรีบลงไปเปิดประตูให้เธอ
"ขอบคุณ" เธอพูดเบาๆ ขณะก้าวลงจากรถ
"ครับ" เขาก้มศีรษะเล็กน้อย
ภิรดาเดินเข้าบ้าน รู้สึกได้ว่าธีรัชเดินตามมาด้านหลังเหมือนทุกครั้ง
เงาที่เงียบงัน แต่อยู่เคียงข้างเสมอ
เธอไม่เคยคิดอะไรกับมัน เพราะมันเป็นแบบนี้มาหกปีแล้ว
แต่ถ้าเธอหันไปมองจริงๆ...
เธออาจจะเห็นบางอย่างที่เปลี่ยนทุกสิ่ง
═══════════════════════════════════════════════════════════
"ดากลับแล้วหรือลูก"
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากห้องรับแขก
ภิรดาเดินเข้าไป เห็นพ่อนั่งอยู่บนโซฟา ข้างกายมีถาดยาและแก้วน้ำ
หัวใจเธอบีบแน่น
"ค่ะพ่อ" เธอเดินไปนั่งข้างเขา "พ่อยังไม่นอนเหรอคะ ดึกแล้วนะ"
เดชายิ้มอ่อน ใบหน้าที่เคยเข้มแข็งดูเหนื่อยล้า "รอลูกกลับก่อน"
"พ่อ..." ภิรดาจับมือพ่อ รู้สึกได้ว่ามันเย็นและบางลง "พ่อป่วยอะไรคะ อย่าโกหกดานะ"
เดชาเงียบไปครู่
"พรุ่งนี้" เขาพูดในที่สุด "พรุ่งนี้พ่อจะบอก"
"ทำไมต้องพรุ่งนี้"
"เพราะคืนนี้พ่ออยากนั่งดูหน้าลูกก่อน" เขายิ้ม แต่มีความเศร้าซ่อนอยู่ในดวงตา "ลูกสาวพ่อ โตเป็นสาวแล้ว เก่งแล้ว แข็งแกร่งแล้ว"
ภิรดารู้สึกจุกในลำคอ "พ่อ..."
"พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก ดา" เดชาจับมือเธอแน่น "มากที่สุดในโลก"
คืนนั้น ภิรดานั่งเป็นเพื่อนพ่อจนเขาหลับไป
และเมื่อเธอเดินออกจากห้อง น้ำตาก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
เธอรีบเช็ดมันออก มองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น
แต่ในเงามืดท้ายทางเดิน มีคนหนึ่งยืนอยู่
คนที่เห็นน้ำตาของเธอ...
เป็นครั้งแรก
══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 1 ══════════════════════════════════════════════════════════════
ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,200 ตัวอักษร