ตอนที่ 7

สาวแว่นป้ายแดง ท่านประธานสอนรัก ตอนที่ 7: ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

═══════════════════════════════════════════

"มายด์ วันเสาร์นี้ว่างไหม ไปดูหนังกัน"

มายด์เงยหน้าจากเอกสาร ณัฐพล สิทธิโชค พนักงานหนุ่มแผนกการตลาดยืนยิ้มอยู่หน้าโต๊ะเธอ หน้าตาดี ผมหยิกเล็กน้อย ยิ้มง่าย อายุ 25 แค่สองปีที่ต่างกัน

"พี่ณัฐ หนู..." มายด์ลังเล

"ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้" เขาหัวเราะ "เอาจริงๆ อยากชวนนานแล้ว แต่ไม่กล้า กลัวท่านประธานดุ"

มายด์ยิ้มบาง เธอไม่เคยถูกชวนไปเดทมาก่อนในชีวิต ณัฐพลเป็นคนแรกที่พูดตรงๆ แบบนี้ เขาดี เขาสุภาพ เขาเหมาะกับเธอในทุกมิติที่สังคมกำหนด

แต่...

"หนูขอคิดก่อนนะ" เธอพูด

"โอเค ไม่รีบ" ณัฐพลยิ้ม แล้วเดินจากไป

มายด์มองหลังเขา แล้วรู้สึกถึงสายตาที่เผาหลังจากอีกทิศทาง

เธอหันไป

ผนังกระจกห้องประธานใสแจ๋ว ธนัทนั่งอยู่หลังโต๊ะ มองตรงมาที่เธอ ไม่ใช่มองเอกสาร ไม่ใช่มองหน้าจอ

มองเธอ

สายตาที่เธอไม่เคยเห็น มืด หนัก เหมือนเมฆก่อนพายุ

แล้วเขาก็หันกลับไปมองหน้าจอ

มายด์กลืนน้ำลาย

_เขาเห็นหมดเลย_

═══════════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น ธนัทไม่ได้กลับบ้าน

ออฟฟิศชั้น 35 เงียบ มีเพียงแสงจากห้องประธานและโต๊ะเลขาที่ยังเปิดอยู่

มายด์พิมพ์รายงาน สายตาจับจ้องหน้าจอ แต่หัวสมาธิลอยไปอยู่ที่อื่น

"พิมพ์มาดา"

เธอสะดุ้ง ธนัทยืนอยู่ข้างโต๊ะเธอ เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเขาเลย

"ค-ค่ะ"

"เข้ามาข้างใน"

เธอเดินตามเข้าห้องประธาน ธนัทปิดประตู ไม่ได้ล็อค แต่เสียงประตูปิดในออฟฟิศเงียบๆ ดังกว่าที่ควร

เขาไม่ได้นั่งหลังโต๊ะ แต่พิงขอบโต๊ะ แขนกอดอก มองเธอ

"ณัฐพลชวนเธอไปเดท"

ไม่ใช่คำถาม เป็นคำแถลง

"ค่ะ" มายด์ตอบเบา "แต่หนูยังไม่ได้ตอบ"

"เธอจะไป?"

"หนูไม่รู้ค่ะ หนูไม่เคย...ไปเดทกับใคร"

ธนัทเงียบ แขนที่กอดอกขยับ กำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย

"ถ้าเธออยากเรียนรู้เรื่องพวกนี้" เขาพูดช้าๆ เหมือนชั่งน้ำหนักทุกคำ "ผมสอนให้ได้"

มายด์หยุดหายใจ

"ท-ท่านประธานพูดจริงเหรอคะ" เธอถามเหมือนครั้งก่อนในรถ

ธนัทลดแขนลง มือจับขอบโต๊ะ "เงื่อนไข"

มายด์มองเขา

"ข้อหนึ่ง ห้ามมีอารมณ์จริง" เขาพูดเสียงทุ้ม "เป็นแค่บทเรียน"

มายด์รู้สึกอะไรบางอย่างเจ็บในอก แต่พยักหน้า

"ข้อสอง ห้ามบอกใคร" เขาจ้องเธอ "เรื่องนี้อยู่ระหว่างเรากับผม"

"ค่ะ"

"ข้อสาม ถ้าเธอบอกหยุด ผมหยุดทันที ทุกครั้ง"

มายด์มองเขา ในแสงไฟสลัวของห้องประธานตอนค่ำ ธนัทไม่ได้ดูเหมือน CEO เย็นชา เขาดูเหมือนผู้ชายที่พยายามหาเหตุผลให้ตัวเองข้ามเส้นที่ไม่ควรข้าม

_ห้ามมีอารมณ์จริง_

_เขาพูดเหมือนง่าย_

_แต่มายด์มีอารมณ์จริงตั้งแต่วันที่เขาคลุมแจ็คเก็ตให้ตอนหลับคาโต๊ะ_

"หนูตกลงค่ะ" เธอพูด เสียงมั่นคงกว่าที่คิด

ธนัทจ้องเธอ เหมือนกำลังมองหาสัญญาณว่าเธอจะเปลี่ยนใจ

ไม่มี

"เริ่มเมื่อไหร่คะ" มายด์ถาม

มุมปากเขาขยับ ไม่ใช่ยิ้ม แต่เป็นอะไรบางอย่างที่ลึกกว่า

"พรุ่งนี้ ทำงานดึกอีกครั้ง สองคน"

มายด์พยักหน้า หัวใจเต้นจนรู้สึกถึงชีพจรที่ปลายนิ้ว

"ไปได้" เขาพูด

เธอเดินออกจากห้อง ขาสั่นแต่ใบหน้าเรียบ

พอออกมาถึงโต๊ะเลขา เธอทรุดลงนั่ง

_เธอตกลงอะไรไป_

_ให้ท่านประธาน...สอน_

_สอนอะไร_

_ทุกอย่าง_

มายด์เอาหน้าซบมือ หน้าร้อนจนรู้สึกได้ผ่านฝ่ามือ

_แต่เธอตกลง_

_เพราะเธออยากรู้_

_และเพราะเธออยากให้คนที่สอน เป็นเขา_

═══════════════════════════════════════════

ในห้องประธาน ธนัทนั่งนิ่งหลังโต๊ะ

เขาเอามือปิดหน้า

_ทำอะไรลงไป_

_เสนอจะ "สอน" เด็กอายุ 23 ที่ไม่เคยมีประสบการณ์_

_พนักงานของตัวเอง_

เขาลดมือลง มองเพดาน

_เพราะตอนเห็นณัฐพลชวนเธอไปเดท_

_มือเขากำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ_

_นั่นไม่ใช่อารมณ์ของเจ้านาย_

_นั่นคือความหึง_

ธนัทหลับตา

_ห้ามมีอารมณ์จริง กฎข้อแรก_

_แต่เขาเป็นคนที่ทำผิดกฎข้อนี้ก่อน_

_ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอยืนอยู่ตรงล็อบบี้ ในเสื้อเชิ้ตหลวมกับแว่นกรอบใหญ่_

_ตั้งแต่วันนั้นแล้ว_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 8 — บทเรียนที่สอง: คืนทำงานดึก [NC25+]