ตอนที่ 6

สาวแว่นป้ายแดง ท่านประธานสอนรัก ตอนที่ 6: เส้นบางๆ ระหว่างเจ้านายกับอะไรมากกว่า

═══════════════════════════════════════════

วันจันทร์หลังจูบในรถ มายด์มาถึงออฟฟิศเร็วกว่าปกติ

เธอนั่งที่โต๊ะเลขา ดวงตาจ้องหน้าจอแต่ไม่ได้อ่านอะไร หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ลิฟต์ดัง กลัวว่าประตูจะเปิดแล้วเขาจะยืนอยู่ตรงนั้น กลัวว่าต้องสบตา กลัวว่าเขาจะพูดถึงเรื่องคืนนั้น

กลัวว่าเขาจะไม่พูดถึง

เจ็ดโมงครึ่ง ลิฟต์เปิด

ธนัทเดินออกมาในสูทสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตขาว เนคไทน้ำเงิน ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกวัน

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"สวัสดีค่ะ ท่านประธาน" มายด์ยืนขึ้น เสียงสั่นเล็กน้อย

"เช้า" เขาพูดสั้นแล้วเดินเข้าห้อง

มายด์ทรุดลงนั่ง

_เหมือนปกติ ไม่มีอะไรเปลี่ยน_

_ก็ดี ก็ดีแล้ว_

แต่หัวใจเธอไม่ได้คิดแบบนั้น

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์ต่อมา สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่ท่าทีของธนัท แต่เป็นสิ่งเล็กๆ ที่มายด์เริ่มสังเกตเห็น

วันอังคาร กล่องพัสดุวางอยู่บนโต๊ะเลขาตอนเช้า ข้างในเป็นชุดทำงานสามชุด เสื้อเชิ้ตเข้ารูปสีอ่อน กระโปรงทรงดินสอเหนือเข่า ตัดเย็บดี ขนาดพอดีตัว ไม่มีการ์ด ไม่มีชื่อคนส่ง แต่มายด์รู้

วันพุธ อาหารกลางวันส่งมาที่โต๊ะเธอ ข้าวกล่องจากร้านอาหารที่ต้องจองล่วงหน้า ไม่ใช่ข้าวกล่องห้าสิบบาทที่เธอกินทุกวัน

วันพฤหัสบดี ฝนตก มายด์ไม่ได้พกร่ม ธนัทเดินออกจากห้องตอนเย็น วางร่มดำบนโต๊ะเลขาไม่พูดอะไร แล้วเดินไปลิฟต์

วันศุกร์ มายด์อยู่ทำงานดึก ธนัทขับรถส่งเธอเอง ไม่มีคนขับ เงียบตลอดทาง แต่รอจนเธอเข้าตึกหอพักแล้วจึงออกรถ

พนักงานเริ่มซุบซิบ

"ท่านประธานส่งข้าวให้สาวแว่น"

"เห็นว่าสั่งชุดให้ด้วย"

"ขับรถไปส่งเองเลยนะ ไม่เคยเห็นแบบนี้"

มายด์ทนเสียงกระซิบจนไม่ไหว

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันจันทร์ มายด์เคาะประตูห้องประธาน

"เข้ามา"

เธอเดินเข้าไป ปิดประตู ยืนตรงข้ามโต๊ะเขา จัดแว่น ตั้งสติ

"ท่านประธานค่ะ หยุดทำแบบนี้ได้ไหม"

ธนัทเงยหน้าจากเอกสาร "ทำแบบไหน"

"ส่งข้าวให้หนู สั่งชุดให้หนู ขับรถไปส่งหนู คนเขามองค่ะ"

"มองก็มอง" เขาพูดเรียบ พิงพนักเก้าอี้ "ผมดูแลลูกน้องของผม"

"แต่ท่านไม่ได้ดูแลคนอื่นแบบนี้" มายด์พูดเสียงดังขึ้นกว่าที่ตั้งใจ "ไม่เคยมีใครได้รับแบบที่หนูได้รับ ทั้งออฟฟิศรู้ ทุกคนพูดถึง หนูอยู่ยากค่ะ"

ธนัทมองเธอ เงียบ

แล้วเขาก็ยืนขึ้น

มายด์สะดุ้งเมื่อเขาเดินอ้อมโต๊ะมา ทุกก้าวเขาเข้ามาใกล้ขึ้น มายด์ถอยหลัง หนึ่งก้าว สองก้าว

หลังเธอชนผนัง

ธนัทหยุดตรงหน้าเธอ ใกล้จนจมูกเกือบชน กลิ่นน้ำหอมหนักเข้มโอบล้อมเธอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องลงมาจากความสูงที่ต่างกันยี่สิบห้าเซนติเมตร

"เพราะคนอื่นเขาไม่ต้องการผมสอน" เขาพูดเสียงทุ้ม ต่ำ ช้า

มายด์ลืมหายใจ หลังแนบผนัง หัวใจเต้นจนรู้สึกได้ทั้งตัว เธอแหงนหน้ามองเขา ห่างกันไม่ถึงคืบ

"ท-ท่านประธาน" เสียงเธอสั่น "นี่คือออฟฟิศ"

"ผมรู้" เขาไม่ขยับ "แล้วเธอกลัวอะไร"

"กลัวว่า..." มายด์กลืนน้ำลาย "กลัวว่าหนูจะไม่อยากให้ท่านหยุด"

ประโยคนั้นหลุดออกมาก่อนที่สมองจะทันห้าม

ความเงียบ

ธนัทจ้องเธอ ตาเขาเปลี่ยน มีอะไรบางอย่างลุกขึ้นในตาสีเข้มนั้น ร้อน มืด อันตราย

มือเขายกขึ้น นิ้วแตะแว่นเธอ เลื่อนขึ้นบนดั้งจมูกเบาๆ

"แว่นเป็นฝ้าอีกแล้ว" เขากระซิบ

แล้วเขาก็ถอยออก

หนึ่งก้าว สองก้าว กลับไปยืนหลังโต๊ะ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"กลับไปทำงาน พิมพ์มาดา"

มายด์ยืนพิงผนัง ขาอ่อน มือสั่น แว่นเป็นฝ้าจนมองไม่เห็น

เธอพยักหน้า แล้วเดินออกจากห้อง ขาสั่นทุกก้าว

═══════════════════════════════════════════

กลับถึงโต๊ะเลขา มายด์นั่งลงหนักบนเก้าอี้

_เกิดอะไรขึ้น_

_เธอบอกเขาว่ากลัวจะไม่อยากให้หยุด_

_บอกเจ้านาย_

_ว่าเธอ..._

มายด์เอาหน้าซบโต๊ะ

_จบแล้ว มายด์ จบแล้ว_

แต่ในห้องประธาน ธนัทนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ปากกาในมือค้างอยู่เหนือเอกสาร ไม่ได้เซ็น

_กลัวว่าหนูจะไม่อยากให้ท่านหยุด_

ปากกาในมือเขากดลงบนกระดาษแรงจนหมึกซึม

_เธอรู้ไหมว่าเธอพูดอะไร_

_เธอรู้ไหมว่าผมกดตัวเองไว้แค่ไหน_

ธนัทวางปากกา พิงพนักเก้าอี้ มองเพดาน

_สาวแว่น ป้ายแดง ไม่เคยมีใคร_

_และเธอบอกว่ากลัวจะไม่อยากให้เขาหยุด_

เขาหลับตา

_ถ้าเธอไม่หยุดพูดแบบนี้ คนที่หยุดไม่ได้จะเป็นเขา_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 7 — ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้