ตอนที่ 3

สาวแว่นป้ายแดง ท่านประธานสอนรัก ตอนที่ 3: ระยะใกล้อันตราย

═══════════════════════════════════════════

"มายด์ งานเลี้ยงลูกค้าคืนนี้ เธอต้องไปด้วย"

มายด์หยุดพิมพ์ มือค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ เธอหันมองอินเตอร์คอมเหมือนมันเพิ่งพูดภาษาต่างดาว

"ค-ค่ะ แต่หนู... ไม่เคยไปงานเลี้ยงค่ะ"

"เธอเป็นเลขาผม ต้องไปทุกงาน" เสียงทุ้มจากลำโพงตัดบท "หกโมงเย็น ล็อบบี้ อย่าสาย"

สายตัดไป

มายด์มองตัวเอง เสื้อเชิ้ตขาวหลวม กระโปรงดำยาว แว่นกรอบใหญ่ ผมมวย

_ไปงานเลี้ยงแบบนี้?_

เธอหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนสนิทคนเดียวที่มี

"เมย์ ฉันต้องไปงานเลี้ยงกับเจ้านาย แต่ไม่มีชุด ไม่มีรองเท้า ไม่รู้จะทำยังไง"

เสียงหัวเราะดังลั่นจากอีกฝั่งสาย

═══════════════════════════════════════════

หกโมงเย็น ล็อบบี้ Pinnacle Group

ธนัทยืนรอในสูทสีดำ เสื้อเชิ้ตดำ เนคไทสีเงิน หล่อจนพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เดินผ่านต้องมองซ้ำ

ลิฟต์เปิด

มายด์เดินออกมา

เธอยังใส่แว่นกรอบดำ แต่วันนี้ผมปล่อยลงมาเป็นลอนเล็กๆ ที่ไหล่ ใส่ชุดเดรสสีกรมท่าเข้มเรียบๆ ที่เมย์ให้ยืม ยาวเลยเข่าเล็กน้อย เปิดไหล่ข้างหนึ่ง เท้าสวมรองเท้าส้นสูงสองนิ้วที่เธอแทบจะเดินไม่ได้ ทาลิปสีชมพูอ่อน เป็นเครื่องสำอางชิ้นเดียวบนใบหน้า

ไม่ใช่หญิงสาวที่สวยที่สุดในห้อง แต่เป็นหญิงสาวที่ดูต่างจากทุกวันจนน่าตกใจ

ธนัทหยุดนิ่ง

สายตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเธอ จากผมที่ปล่อยลง ไปที่ไหล่ที่เปิดข้างหนึ่ง ลงมาที่ชุดเดรสที่กระชับกว่าเสื้อเชิ้ตหลวมๆ ทุกวัน ไปจนถึงรองเท้าส้นสูงที่เธอเดินโซเซ

เขากะพริบตา

"พร้อมแล้วค่ะ ท่านประธาน" มายด์พูดเสียงสั่นเล็กน้อย เธออึดอัดกับสายตาเขา "หนูรู้ว่าไม่ค่อย...เหมาะ"

"ไปได้" ธนัทหันหลังเดินไปที่รถ เร็วกว่าปกติ

มายด์เดินตาม โซเซบนส้นสูงที่ไม่คุ้นเคย เกือบล้มตรงขอบทางเดิน แต่มือใหญ่คว้าข้อศอกเธอไว้ทัน

ธนัทจับข้อศอกเธอ ไม่ได้มอง แต่ไม่ปล่อย

"ระวัง" เสียงต่ำ สั้น

เขาไม่ได้ปล่อยจนพาเธอถึงรถ

═══════════════════════════════════════════

งานเลี้ยงจัดที่โรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุด วิวเมืองกระจายอยู่ด้านนอกกระจก แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องแสงระยิบ กลิ่นไวน์ กลิ่นน้ำหอม เสียงหัวเราะของคนรวยที่ทำธุรกิจกันมาหลายสิบปี

มายด์รู้สึกเหมือนปลาที่ถูกโยนลงทะเล

เธอยืนข้างธนัท ถือแฟ้มเอกสารไว้เหมือนโล่ป้องกันตัว ขณะที่เขาพูดคุยกับลูกค้าด้วยรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นในออฟฟิศ

_ยิ้มได้ด้วยเหรอ_

"ธนัท นี่เลขาคนใหม่หรือ" ลูกค้าชายวัยห้าสิบ ผมขาว ใบหน้าแดงจากไวน์ มองมายด์ "สาวน้อยน่ารักจัง"

"เลขาผมครับ" ธนัทตอบเรียบ น้ำเสียงที่แฝงอะไรบางอย่างที่มายด์จับไม่ได้

"สาวๆ สมัยนี้สวยกันจัง" ลูกค้าเดินเข้ามาใกล้มายด์ กลิ่นไวน์โชย "เดี๋ยวพี่จะแนะนำคนรู้จักให้นะ มา มานั่งด้วยกัน"

มือหนาวางบนไหล่เปลือยของมายด์

เธอสะดุ้ง ขยับจะถอย แต่ยังไม่ทันขยับ

แขนหนึ่งโอบเอวเธอ ดึงเธอเข้าหาร่างสูง

กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย หนัก สะอาด ดึงดูด

"เธอเป็นคนของผม" ธนัทพูดเสียงทุ้ม มองลูกค้า ยิ้มที่ไม่ถึงตา "อย่ายุ่ง"

ลูกค้าถอยหลังทันที ใบหน้าซีด "โทษที ธนัท ไม่ได้ตั้งใจ"

"ไม่เป็นไรครับ" ธนัทยิ้มเย็น

แขนที่โอบเอวเธอไม่ได้ขยับ

มายด์แข็งทื่อ หัวใจเต้นจนหูอื้อ เธอรู้สึกถึงมือเขาที่วางอยู่ที่เอว อุ่นผ่านผ้าบางของชุดเดรส นิ้วยาวกดเบาๆ ข้างลำตัวเธอ ไม่แน่น แต่มั่นคง

_เป็นคนของผม_

_เขาหมายถึง...พนักงาน ใช่ไหม_

ธนัทก้มลงมาใกล้หูเธอ ลมหายใจอุ่นแตะผิว

"เธอไม่เป็นอะไร?"

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูทำให้ขนลุก มายด์กลืนน้ำลาย พยักหน้า ไม่กล้าพูด เพราะกลัวเสียงจะสั่น

เขาถอยออก ปล่อยมือจากเอวเธอ แล้วเดินไปทักทายลูกค้ากลุ่มอื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มายด์ยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งจับเอวตัวเอง ตรงที่มือเขาเพิ่งวางอยู่

ยังอุ่นอยู่

═══════════════════════════════════════════

สี่ทุ่ม งานเลี้ยงเลิก

ธนัทเดินนำหน้าไปที่ลานจอดรถ มายด์เดินตามห่างๆ ส้นสูงกัดเท้าจนปวดแต่เธอกัดฟันทน

รถเบนซ์สีดำจอดรอ คนขับเปิดประตู

"ขึ้น" ธนัทพูดสั้น

มายด์ขึ้นรถนั่งเบาะหลัง ธนัทนั่งข้างๆ มีระยะห่างพอสมควร แต่ภายในรถที่มืดสลัว พื้นที่ดูแคบกว่าความเป็นจริง

"ที่อยู่เธอ" เขาพูดกับคนขับ

"ไม่ต้องค่ะ หนูนั่งรถไฟฟ้ากลับเองได้"

"สี่ทุ่มแล้ว" เขามองเธอ "บอกที่อยู่"

น้ำเสียงไม่ได้สั่ง แต่ไม่อาจปฏิเสธ

มายด์บอกที่อยู่หอพักเสียงเบา คนขับพยักหน้าแล้วออกรถ

ความเงียบแผ่ในรถ

มายด์นั่งมองนอกหน้าต่าง แสงไฟเมืองวิ่งผ่าน สะท้อนบนเลนส์แว่น เธอรู้สึกถึงสายตาเขาที่จ้องมองเธอในความมืด แต่ไม่กล้าหัน

"เธอ"

มายด์หันมา ธนัทมองตรง สายตาที่อ่านไม่ออกในแสงจากไฟถนนที่วิ่งผ่าน

"ครั้งหน้า ถ้ามีใครแตะ ให้เรียกผม" เขาพูดเบา "อย่าทนเอง"

มายด์กะพริบตา "ค-ค่ะ ขอบคุณค่ะ ที่ช่วย"

ธนัทหันไปมองนอกหน้าต่างฝั่งเขา "ผมดูแลคนของผม"

_คนของผม_

อีกแล้ว ประโยคนั้น

มายด์กุมมือตัวเองที่วางบนตัก รู้สึกหัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

ตลอดทางที่เหลือ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรอีก

แต่บรรยากาศในรถเปลี่ยนไปแล้ว ไม่เหมือนเจ้านายกับลูกน้อง ไม่เหมือนคนแปลกหน้า

เป็นอะไรบางอย่างที่มายด์ไม่กล้าเรียกชื่อ

═══════════════════════════════════════════

รถจอดหน้าหอพักเก่าๆ ของมายด์ ตึกห้าชั้นสีซีด สิ่งที่ตรงข้ามกับตึกกระจกที่เธอทำงาน

เธอรู้สึกอาย

"ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน" เธอรีบเปิดประตู

"พิมพ์มาดา"

เธอหยุด มือจับที่เปิดประตู

"วันนี้เธอ..." เขาหยุด เหมือนกำลังเลือกคำ "...ทำหน้าที่ได้ดี"

มายด์มองเขา ในแสงไฟข้างถนนที่ส่องเข้ามาในรถ เธอเห็นใบหน้าคมที่ผ่อนลงเล็กน้อย ไม่ได้เย็นชาเหมือนในออฟฟิศ

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" เธอยิ้ม ยิ้มจริงๆ ครั้งแรกที่ยิ้มให้เขา

แล้วรีบลงรถ เดินเข้าหอพักโดยไม่หันกลับมามอง

ในรถ ธนัทมองหลังเธอจนเธอเข้าตึกไปแล้ว

"กลับบ้าน" เขาบอกคนขับ

แล้วพิงพนักเก้าอี้ มือยกขึ้นบีบดั้งจมูก

_สาวคนนี้..._

เขากำมือที่วางบนตัก มือที่เมื่อกี้โอบเอวเธอ ยังจำความรู้สึกนั้นได้ ร่างเล็กที่พอดีกับแขน ผิวอุ่นผ่านผ้าบาง กลิ่นสบู่ผสมมะลิที่ไม่เหมือนน้ำหอมแพงๆ ของผู้หญิงคนไหน

_หยุดได้แล้ว ธนัท_

_เธอเป็นพนักงาน เป็นเด็ก อายุห่างกันเกือบสิบปี_

เขาปิดตา พิงศีรษะกับพนักเก้าอี้

แต่ภาพตอนเธอถอดแว่น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ลักยิ้ม ริมฝีปากที่ทาลิปสีชมพูอ่อนวันนี้

ภาพเหล่านั้นไม่ยอมหายไป

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 4 — ความลับของสาวแว่น