ตอนที่ 4

สาวแว่นป้ายแดง ท่านประธานสอนรัก ตอนที่ 4: ความลับของสาวแว่น

═══════════════════════════════════════════

หนึ่งเดือนผ่านไป มายด์ยังอยู่

ไม่ใช่แค่ "อยู่" แต่อยู่จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชั้น 35 เหมือนโต๊ะทำงาน เหมือนต้นไม้กระถางข้างลิฟต์ เหมือนกลิ่นกาแฟดำที่ลอยอยู่ทุกเช้า

ธนัทไม่ตำหนิเธออีกแล้ว ไม่ใช่เพราะใจดีขึ้น แต่เพราะไม่มีอะไรให้ตำหนิ มายด์ทำทุกอย่างก่อนที่เขาจะสั่ง กาแฟพร้อมก่อนเขาถึง เอกสารไม่เคยผิด ตารางนัดเรียบร้อย

เธอเก่ง จริงๆ

ธนัทรู้ แต่ไม่เคยพูด

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันพฤหัสบดี ห้องประธาน

"พิมพ์มาดา เข้ามา"

มายด์เดินเข้าห้องพร้อมแฟ้มเอกสาร แต่ธนัทโบกมือ

"วางไว้ก่อน นั่ง"

เธอนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะ จัดแว่น รอ

ธนัทพิงพนักเก้าอี้ แขนกอดอก มองเธอ

"ผมจะถามเรื่องส่วนตัว เธอไม่ต้องตอบถ้าไม่อยากตอบ"

มายด์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ค่ะ"

"ทำไมเธอแต่งตัวแบบนี้"

"แบบไหนคะ"

ธนัทกวาดสายตาจากแว่นกรอบใหญ่ เสื้อเชิ้ตหลวม กระโปรงยาว "เธอเรียนจบเกียรตินิยม อายุ 23 ทำงานบริษัทใหญ่ แต่แต่งตัวเหมือน..." เขาหยุด เลือกคำ "...เหมือนไม่อยากให้ใครเห็น"

มายด์เงียบ นิ้วบีบขอบกระโปรงบนตัก

"ผมไม่ได้ตำหนิ" เขาพูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "แค่สงสัย"

มายด์กลืนน้ำลาย "หนู...ไม่เคยคิดเรื่องแต่งตัวค่ะ ตอนเรียนก็ใส่ชุดนักศึกษา ตอนทำงานพาร์ทไทม์ก็ใส่ชุดยูนิฟอร์ม หนูไม่ค่อยมีเงินซื้อเสื้อผ้า และ..." เธอหยุด

"และ?"

"และไม่เคยมีใครให้ต้องแต่งตัวให้สวยค่ะ"

ธนัทเงียบ

"หนูไม่เคยมีแฟนค่ะ" มายด์พูดต่อ เสียงเบาลง "ไม่เคยจีบใคร ไม่เคยถูกจีบ ไม่เคย...อะไรเลย"

เธอไม่รู้ทำไมถึงพูด บางทีเพราะเขาถาม บางทีเพราะในห้องทำงานที่มีแค่สองคน คำถามของเขาฟังไม่เหมือนเจ้านายถามลูกน้อง

ธนัทจ้องเธอ ร่างที่นั่งนิ่งบนเก้าอี้ หลังตรง แว่นเลื่อนลงบนดั้งจมูก ใบหน้าแดงเรื่อ

"อายุ 23 แล้วนะ" เขาพูดเบา

มายด์แดงจนหู "หนูรู้ค่ะ มันผิดปกติ..."

"ไม่ได้ผิดปกติ"

เธอเงยหน้ามอง

ธนัทมองเธอ ตาสีน้ำตาลเข้มที่ปกติเย็นชา ตอนนี้มีอะไรบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

"แค่..." เขาพูดเสียงทุ้มลง "...น่าเสียดาย"

ความเงียบแผ่กว้าง

สายตาของเขาจ้องตรงเข้ามาในตาเธอ ผ่านเลนส์แว่นหนา ลึกเข้าไปจนมายด์รู้สึกเหมือนเขามองเห็นทุกอย่าง ทุกความไม่มั่นใจ ทุกความเจ็บปวดที่ถูกเพื่อนล้อว่า "สาวแว่นไม่มีใครเอา"

มายด์เป็นคนละสายตาก่อน หันหน้าหนี หัวใจเต้นจนหายใจไม่ทัน

"ถ-ถ้าไม่มีอะไร หนูขอกลับไปทำงานนะคะ" เธอลุกขึ้น

"พิมพ์มาดา"

เธอหยุดที่ประตู

"เธอไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวเองไว้ข้างหลังแว่น"

มายด์หันมามอง ธนัทนั่งอยู่ที่เดิม สีหน้าเรียบ แต่สายตาอ่อนลงเล็กน้อย จนเธอไม่แน่ใจว่าเป็นคนเดียวกับท่านประธานที่เย็นชาจนเลขาลาออกเป็นว่าเล่น

"ค่ะ" เธอพูดเสียงแหบ แล้วรีบเดินออกจากห้อง

═══════════════════════════════════════════

มายด์กลับไปนั่งที่โต๊ะเลขา มือสั่นจนพิมพ์ผิดสามครั้งติดต่อกัน

_น่าเสียดาย_

_เขาหมายความว่าอะไร_

_น่าเสียดายที่ไม่เคยมีแฟน? น่าเสียดายที่ไม่เคย...?_

_หรือน่าเสียดายที่ผู้หญิงแบบเธอไม่มีใครเห็นค่า?_

เธอดันแว่นขึ้น ลูบผมมวยที่ตึง แล้วก้มหน้าทำงานต่อ พยายามลืมสายตาสีน้ำตาลเข้มที่จ้องเธอเหมือนจะทะลุเข้าไปในหัวใจ

แต่ตลอดบ่ายวันนั้น เธอจับตัวเองมองกระจกในห้องน้ำนานกว่าปกติ

ถอดแว่นมอง ใส่แว่นมอง ถอดอีก

_เธอไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวเองไว้ข้างหลังแว่น_

เธอใส่แว่นกลับ มองเงาสะท้อนในกระจก

_ก็แค่แว่น ก็แค่เสื้อหลวมๆ ก็แค่ไม่เคยมีแฟน_

_ไม่มีอะไรต้องเสียดาย_

แต่หัวใจเธอไม่เห็นด้วย

═══════════════════════════════════════════

วันศุกร์ ธนัทเรียกมายด์เข้าห้อง

"อาทิตย์หน้ามีงานเลี้ยงลูกค้า VIP อีกครั้ง" เขาพูดขณะเซ็นเอกสาร "คราวนี้งานใหญ่ ผมต้องการให้เธอช่วยดูแลเรื่องการจัดงาน"

"ค่ะ"

ธนัทวางปากกา มองเธอ "และผมอยากให้เธอแต่งตัวให้เหมาะกับงาน"

มายด์กะพริบตา "หนู—"

"ผมจะให้คนพาเธอไปเลือกชุด ถือว่าเป็นค่าใช้จ่ายของบริษัท" เขาพูดเรียบ "เลขาประธานต้องดูดี"

"หนูไม่—"

"ไม่ใช่คำขอ" เขาตัดบท ยิ้มมุมปาก "เป็นคำสั่ง"

มายด์กัดริมฝีปาก อยากปฏิเสธ แต่ไม่มีเหตุผลที่ดีพอ

"ค่ะ ท่านประธาน"

═══════════════════════════════════════════

วันเสาร์ มายด์ถูกพาไปห้างหรูโดยผู้ช่วยของธนัท

หญิงสาวชื่อนุ่น สไตลิสต์ส่วนตัวที่ธนัทจ้างมา พาเธอเดินร้านแล้วร้านเล่า

"ท่านประธานบอกว่าให้เลือกชุดที่ 'เหมาะกับงาน'" นุ่นพูดขณะหยิบชุดเดรสออกจากราว "แต่พี่ว่าท่านประธานไม่เคยส่งใครมาเลือกชุดแบบนี้นะ"

มายด์ทำเป็นไม่ได้ยิน

ชุดที่เลือกในที่สุดเป็นเดรสสีดำเรียบ คอวี ไม่ลึกเกินไป แขนยาวศอก กระโปรงเหนือเข่านิดเดียว เรียบ แต่ตัดเย็บดีจนเข้ารูปพอดี เน้นสัดส่วนที่เธอซ่อนไว้ใต้เสื้อหลวมๆ ทุกวัน

"โอ้โห" นุ่นอ้าปาก "น้องหุ่นดีมากนะ ซ่อนไว้ทำไม"

มายด์มองเงาตัวเองในกระจก สาวในชุดเดรสดำ ยังใส่แว่น ยังมวยผม แต่ดูต่างไปจนจำตัวเองแทบไม่ได้

_นี่คือเธอเหรอ_

═══════════════════════════════════════════

คืนงานเลี้ยง ล็อบบี้

ธนัทยืนรอในสูทสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตดำ ไม่ใส่เนคไท กระดุมบนสุดปลดออก เปิดเห็นลำคอ ผมเสยเรียบ น้ำหอมกลิ่นหนักกว่าปกติ

ลิฟต์เปิด

มายด์เดินออกมาในชุดเดรสดำ ผมมวยต่ำที่ท้ายทอย ปล่อยปอยผมตกลงมาสองข้างใบหน้า รองเท้าส้นสูงสามนิ้ว ลิปสีแดงเข้ม

และแว่นตากรอบดำ

ธนัทมองเธอ

ไม่ได้มองแบบกวาดสายตาเหมือนครั้งก่อน แต่มองนิ่ง จ้อง เหมือนมีอะไรบางอย่างติดค้างในลำคอ

มายด์เดินมาหยุดตรงหน้าเขา เขินจนหน้าร้อน แต่พยายามตั้งสติ

"พร้อมแล้วค่ะ ท่านประธาน"

ธนัทเงียบไปครู่ แล้วพูดเสียงทุ้มกว่าปกติ

"สั่งชุดนี้อีกห้าตัว คนละสี"

"คะ?"

"สำหรับงานอื่น" เขาหันหลังเดินไปที่รถ "ไป"

มายด์ยืนงง ก่อนจะรีบเดินตาม

_สั่งอีกห้าตัว? ท่านประธานจะให้ใส่ทุกงานเลยเหรอ_

ในรถ ธนัทมองนอกหน้าต่าง มือกำเข่าตัวเองแน่น

_หยุดมอง หยุดคิด_

_เธอเป็นพนักงาน_

แต่ภาพเธอในชุดเดรสดำ แว่นตากรอบดำ ลิปสีแดง ปอยผมตกข้างใบหน้า ยิ้มเขินจนลักยิ้มเป็นรอย

ภาพนั้นเผาเข้าไปในหัวเขาจนลบไม่ออก

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 5 — บทเรียนแรก: สอนจูบ