ตอนที่ 2

สาวแว่นป้ายแดง ท่านประธานสอนรัก ตอนที่ 2: ทดสอบสาวแว่น

═══════════════════════════════════════════

เช้าวันจันทร์ เจ็ดโมงสิบห้านาที

มายด์วางแก้วกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลบนโต๊ะประธาน ไอร้อนลอยขึ้นจางๆ ในห้องที่ยังว่างเปล่า

เธอตรวจอุณหภูมิกาแฟด้วยเทอร์โมมิเตอร์ที่ซื้อมาเองเมื่อวาน หกสิบห้าองศา พอดี

_วันนี้เธอจะไม่ให้เขาจับผิดได้แม้แต่เรื่องเดียว_

มายด์กลับไปนั่งที่โต๊ะเลขา เปิดตารางนัดหมายที่อัปเดตตั้งแต่ตีห้า เอกสารสามฉบับที่ตรวจแล้วห้ารอบวางซ้อนกันเรียบร้อย ทุกตัวอักษรตรวจจนแน่ใจว่าไม่มีแม้แต่จุลภาคผิดที่

เจ็ดโมงครึ่ง ลิฟต์เปิด

ธนัทเดินออกมาในสูทสีกรมท่าเข้ม เสื้อเชิ้ตขาว เนคไทลายทแยงสีเงิน ผมเสยเรียบ ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกวัน กลิ่นน้ำหอมลอยมาก่อนตัว

"สวัสดีค่ะ ท่านประธาน" มายด์ยืนขึ้น ก้มหัว

ธนัทไม่ตอบ เดินผ่านเข้าห้อง

มายด์ไม่ได้คาดหวังคำตอบอยู่แล้ว เธอนั่งลง รอ

สามนาทีผ่านไป

"พิมพ์มาดา"

เสียงทุ้มจากอินเตอร์คอม มายด์กดรับ

"เข้ามา"

เธอหยิบแฟ้มเอกสารแล้วเดินเข้าห้อง

ธนัทนั่งอยู่หลังโต๊ะ แก้วกาแฟอยู่ในมือ เขาจิบช้าๆ แล้ววางลง

"กาแฟวันนี้..." เขาหยุด

มายด์กลั้นหายใจ

"...ใช้ได้"

สองคำ แต่หัวใจมายด์เต้นเหมือนวิ่งมาราธอน

_ใช้ได้! เขาพูดว่าใช้ได้!_

เธอกดยิ้มไว้ วางเอกสารบนโต๊ะ "เอกสารสำหรับวันนี้ค่ะ สามฉบับ ตรวจแล้วห้ารอบ ตารางนัดหมายอัปเดตแล้วค่ะ"

ธนัทเปิดเอกสารฉบับแรก พลิกทุกหน้า มายด์ยืนรอ รู้สึกเหมือนถูกตรวจข้อสอบ

"ฉบับนี้ผ่าน"

ฉบับที่สอง

"ผ่าน"

ฉบับที่สาม เขาหยุดนานกว่าปกติ มายด์รู้สึกเหงื่อเกาะฝ่ามือ

"...ผ่าน"

มายด์แทบจะกระโดด แต่กดไว้ "ค่ะ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ"

ธนัทเงยหน้ามองเธอ สายตาจ้องนิ่ง "เธอตรวจห้ารอบ?"

"ค่ะ"

"ทำไม"

"เพราะท่านประธานบอกว่าสามรอบ หนูเลยเพิ่มอีกสองรอบเผื่อไว้ค่ะ"

ธนัทจ้องเธอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนิ่งอยู่บนใบหน้าเธอนานจนมายด์เริ่มอึดอัด

"ไปทำงาน"

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์แรกผ่านไป

มายด์ไม่ได้ลาออก

สัปดาห์ที่สองผ่านไป

เธอยังอยู่

พนักงานทั้งบริษัทเริ่มพูดถึงเธอ ไม่ใช่ด้วยความสงสาร แต่ด้วยความประหลาดใจ

"สาวแว่นคนนั้นอยู่ได้ยังไง"

"ได้ยินว่าท่านประธานไม่เคยตีเอกสารกลับเลยนะ"

"เก่งจริงหรือแค่ทน?"

มายด์ไม่สนใจเสียงซุบซิบ เธอมีหน้าที่ทำ

แต่สิ่งที่เธอสังเกตได้คือ ธนัทเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าเขาอ่อนโยนขึ้น ไม่ใช่ว่าเขาชมเชย แต่เขาหยุดจับผิดเรื่องเล็กน้อย หยุดตำหนิเรื่องกาแฟ หยุดถามว่า "เธอตรวจหรือเปล่า" เพราะเขารู้แล้วว่าเธอตรวจ ทุกครั้ง

บางครั้ง เมื่อมายด์วางเอกสารบนโต๊ะ เธอจับได้ว่าสายตาเขาไม่ได้มองเอกสาร

แต่มองเธอ

แวบเดียว ก่อนจะเปลี่ยนไปจับจ้องกระดาษ

มายด์ไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดไปเอง

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันศุกร์ สัปดาห์ที่สาม

ธนัทเรียกเธอเข้าห้อง

"ผมต้องการรายงานวิเคราะห์การเงินสำหรับการประชุมบอร์ดวันจันทร์" เขาพูดขณะเซ็นเอกสาร "สี่สิบหน้า ข้อมูลสามปีย้อนหลัง กราฟเปรียบเทียบ สรุปผู้บริหาร ภาษาอังกฤษ"

มายด์จด "กำหนดส่งเมื่อไหร่คะ"

"วันอาทิตย์เที่ยง"

มายด์กะพริบตา _วันศุกร์บ่ายโมง ถึงวันอาทิตย์เที่ยง สี่สิบหน้า สองวัน_

"มีปัญหาหรือเปล่า"

"ไม่มีค่ะ"

ธนัทเงยหน้า ยิ้มมุมปาก ไม่ใช่ยิ้มเมตตา เป็นยิ้มที่บอกว่า _ลองดูสิว่าจะทำได้ไหม_

"ไปได้"

มายด์ออกจากห้อง ใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะจะไม่ยอมแพ้

_เธอจะพิสูจน์ให้เขาเห็น_

═══════════════════════════════════════════

วันเสาร์ มายด์นั่งทำงานที่ออฟฟิศตั้งแต่เช้า

ชั้น 35 เงียบสงัด มีเธอคนเดียว แสงแดดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ เธอนั่งทำงานที่โต๊ะเลขา เปิดสเปรดชีต วิเคราะห์ตัวเลข ทำกราฟ เขียนสรุป

ชั่วโมงผ่านไปเหมือนนาที

บ่ายสามโมง มายด์ลุกไปชงกาแฟในห้องพักพนักงาน ถ้วยกาแฟสำเร็จรูปถูกๆ ไม่เหมือนกาแฟที่ชงให้ท่านประธาน

เธอกลับมานั่งทำงานต่อ ไม่ได้สังเกตว่าลิฟต์ชั้น 35 เปิด

"ทำอะไรอยู่"

มายด์สะดุ้งจนเกือบตกเก้าอี้

ธนัทยืนอยู่ข้างโต๊ะเธอ ไม่ได้ใส่สูท วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีดำเรียบกับกางเกงยีนส์สีเข้ม ผมไม่ได้เสยเหมือนวันทำงาน ตกลงมาที่หน้าผากเล็กน้อย

มายด์กะพริบตา

_...ท่านประธาน?_

เขาดูต่างจากในออฟฟิศ อ่อนลง จริงขึ้น เหมือนคนธรรมดาที่ไม่ได้ใส่เกราะสูทสามชิ้น

"ท-ท่านประธาน ทำไมมาวันเสาร์คะ" เธอลุกขึ้นยืน จัดแว่น

"ผมมาเอาเอกสาร" เขาตอบเรียบ แล้วมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ "นี่คือรายงานที่สั่ง?"

"ค่ะ ยังไม่เสร็จ ทำได้ประมาณ 30 หน้าแล้วค่ะ"

ธนัทเอนตัวเข้ามาดูหน้าจอ มายด์ถอยหลังเล็กน้อย แต่พื้นที่ระหว่างเก้าอี้กับโต๊ะไม่ให้เธอถอยไปไหน เขาอยู่ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมชัดเจน แม้วันเสาร์เขาก็ยังหอม

"ตัวเลขหน้า 12 ต้องปรับ" เขาชี้หน้าจอ นิ้วยาวสวยเกือบแตะมือเธอที่วางอยู่บนเมาส์ "ใช้ข้อมูลไตรมาส 3 แทนไตรมาส 4"

"ค-ค่ะ" มายด์พยักหน้า พยายามจดจ่อกับหน้าจอแทนที่จะรู้สึกถึงความอุ่นจากร่างเขาที่อยู่ข้างๆ

ธนัทถอยออก มายด์ปล่อยลมหายใจที่ไม่รู้ตัวว่ากลั้นไว้

"เธอกินข้าวหรือยัง"

คำถามนั้นทำให้มายด์หันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ยังค่ะ แต่ไม่เป็นไร หนูมีขนมปัง—"

"ผมสั่งอาหารมา สองที่" เขาหยิบถุงที่วางข้างลิฟต์ที่เธอไม่ทันสังเกต

มายด์อ้าปากจะพูดอะไร แต่ไม่มีเสียงออกมา

_เขาสั่งมาสองที่? ตั้งแต่แรก?_

ธนัทวางกล่องอาหารบนโต๊ะประชุมเล็กในห้องพัก "มากินข้าว หยุดพักครึ่งชั่วโมง"

"แต่—"

"คนเป็นลมกลางออฟฟิศไม่ได้ช่วยให้รายงานเสร็จเร็วขึ้น"

มายด์ไม่รู้จะตอบอะไร เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะ ตรงข้ามธนัท

═══════════════════════════════════════════

มื้อเที่ยงวันเสาร์ที่ไม่คาดคิด

กล่องข้าวผัดกะเพราไก่ใส่ไข่ดาว ธรรมดาแต่ร้อน หอม

ทั้งสองกินในความเงียบ เหมือนตอนทำงาน แต่เป็นความเงียบที่ต่างออกไป ไม่ได้ตึงเครียด ไม่ได้กดดัน

มายด์แอบมองเขาขณะกิน ธนัทกินข้าวเรียบร้อยเหมือนทุกอย่างที่ทำ ช้อนส้อมจับพอดี ไม่มีเสียง

_นอกออฟฟิศเขาเป็นแบบนี้เหรอ เสื้อยืดดำ กางเกงยีนส์ ผมตกหน้า_

_...ดูเป็นคนมากขึ้น_

"ทำไมจ้องผม"

มายด์สะดุ้ง "ไ-ไม่ได้จ้องค่ะ!"

"แว่นเธอเป็นฝ้า"

เธอรีบถอดแว่นเช็ดกับเสื้อ ใบหน้าแดงจนหู ไม่ใส่แว่น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปิดเผยชัดเจน ริมฝีปากอิ่ม ผิวขาว ลักยิ้มที่แก้มซ้าย

ธนัทมองเธอ

นานกว่าที่ควร

เมื่อมายด์ใส่แว่นกลับ เธอจับได้ว่าเขาเปลี่ยนสายตาไปที่อื่นเร็วผิดปกติ

"กินให้เสร็จ แล้วกลับไปทำงาน" เขาพูดเสียงแข็งกว่าปกติ แล้วลุกขึ้นเดินออกไป

มายด์นั่งมองหลังเขา

_ตอนนั้น...เขามองอะไร_

เธอส่ายหัว _อย่าคิดมาก มายด์ เขาแค่เห็นว่าแว่นเป็นฝ้า ก็แค่นั้น_

═══════════════════════════════════════════

วันอาทิตย์ สิบเอ็ดโมง

มายด์ส่งรายงานทางอีเมล เร็วกว่ากำหนดหนึ่งชั่วโมง สี่สิบสองหน้า ตรวจหกรอบ กราฟสวย สรุปกระชับ

สามนาทีหลังส่ง อีเมลตอบกลับเข้ามา

"ผ่าน ดีมาก"

สองคำ _ดีมาก_

มายด์อ่านแล้วอ่านอีก จนหน้าจอมือถือมืดไป

_ดีมาก_

เธอยิ้มจนแก้มปวด แล้วรีบเก็บยิ้ม

_อย่าดีใจมาก เขาแค่ชมงาน ไม่ได้ชมเธอ_

แต่คืนนั้น มายด์นอนกอดหมอนในห้องเช่าเล็กๆ ยิ้มอยู่ในความมืด

และไม่ยอมรับว่าหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่คิดถึงภาพเขาในเสื้อยืดดำ ผมตกหน้า ยืนมองเธอถอดแว่น

_ก็แค่ท่านประธาน ก็แค่เจ้านาย_

_ไม่มีอะไร_

_ไม่มีอะไรเลย_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 3 — ระยะใกล้อันตราย