ตอนที่ 1

สาวแว่นป้ายแดง ท่านประธานสอนรัก ตอนที่ 1: เลขาคนใหม่

═══════════════════════════════════════════

รองเท้าคัทชูคู่เก่าเคาะพื้นหินอ่อนเสียงดังเกินไปในล็อบบี้ที่เงียบสงัด

พิมพ์มาดา ธีรวัฒน์ กุมสายกระเป๋าถือแน่นจนข้อนิ้วขาว สายตามองป้ายชื่อบริษัทที่ติดอยู่บนผนังกระจกสูงเสียดฟ้า ตัวอักษรสีเงินเงาวับสะท้อนแสงแดดยามเช้า

PINNACLE GROUP

มายด์กลืนน้ำลาย ดันแว่นตากรอบดำใหญ่ที่ไหลลงมาบนดั้งจมูก เธอรู้ดีว่าตัวเองดูผิดที่ผิดทางแค่ไหน เสื้อเชิ้ตสีขาวหลวมกว่าตัวหนึ่งไซส์ กระโปรงทรงเอสีดำยาวเลยเข่า ผมดำยาวมวยสูงแน่นจนหน้าผากตึง ไม่มีเครื่องสำอางแม้แต่ลิปมัน

เธอดูเหมือนนักศึกษาฝึกงานมากกว่าเลขาประธานบริษัท

_ใจเย็นๆ มายด์ เธอได้งานนี้เพราะเกรดเฉลี่ย 3.98 ไม่ใช่เพราะหน้าตา_

"คุณพิมพ์มาดาใช่ไหมคะ" พนักงานต้อนรับยิ้มมืออาชีพ แต่สายตาแวบมองเธอจากหัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว "ฝ่ายบุคคลให้มารายงานตัวชั้น 35 ค่ะ ห้องเลขาประธาน"

"ขอบคุณค่ะ" มายด์ก้มหัวเล็กน้อย แล้วเดินไปที่ลิฟต์

ในลิฟต์กระจก เธอมองเงาสะท้อนของตัวเอง สาวร่างเล็กในชุดที่ดูเชยเกินไปสำหรับตึกที่หรูขนาดนี้ แว่นกรอบใหญ่บังใบหน้าเกือบครึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหลังเลนส์หนาเต็มไปด้วยความกังวล

_เลขาคนก่อนลาออกกะทันหัน ไม่มีใครอยากทำงานให้ประธาน HR โทรมาหาเธอเป็นลำดับสุดท้ายของรายชื่อผู้สมัคร_

ลิฟต์เปิดที่ชั้น 35

═══════════════════════════════════════════

ชั้น 35 ของ Pinnacle Group ไม่เหมือนชั้นอื่น

เงียบ สะอาด อากาศเย็นพอดี พื้นหินอ่อนสีครีมขัดจนเงา ผนังกระจกมองเห็นวิวกรุงเทพทั้งเมือง โต๊ะทำงานมีแค่สองตัว ตัวหนึ่งอยู่หน้าห้องประธาน ว่างเปล่า ไม่มีของส่วนตัวแม้แต่ชิ้นเดียว ราวกับเจ้าของเพิ่งหนีไป

_หรือถูกไล่ไป_

"อ้อ เธอมาแล้ว"

มายด์หันไปเจอหญิงวัยกลางคนในชุดสูทเรียบร้อย ป้ายชื่อเขียนว่า "จินตนา — ผู้จัดการฝ่ายบุคคล"

"พี่จินค่ะ มายด์มารายงานตัวค่ะ"

"ดี มานั่งก่อน" จินตนาพาเธอนั่งที่โซฟารับแขก สีหน้าของเธอเหมือนคนที่กำลังจะแจ้งข่าวร้าย "พี่จะพูดตรงๆ นะ เลขาประธานคนก่อนลาออกไม่ถึงเดือน คนก่อนหน้านั้นอยู่สามอาทิตย์ คนก่อนหน้านั้นอีก...สองวัน"

มายด์กะพริบตา "สองวันเหรอคะ?"

"ท่านประธานไม่ใช่คนง่ายๆ" จินตนาถอนหายใจ "เขาเรียกร้องสูง ไม่มีความอดทน ไม่ชมใคร และคาดหวังให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่วินาทีแรก ถ้าเธอทนไม่ไหว ไม่มีใครว่า"

มายด์นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มบาง "หนูเรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง สาขาบริหารธุรกิจ หนูเคยทำงานสามอย่างพร้อมกันตอนเรียน หนูไม่ได้กลัวงานหนักค่ะ"

จินตนามองเธอ ยิ้มเศร้า "งานหนักไม่น่ากลัวหรอก ที่น่ากลัวคือ...ท่านประธานเอง"

ก่อนที่มายด์จะถามอะไร ประตูห้องประธานก็เปิดออก

═══════════════════════════════════════════

เขาเดินออกมาจากห้องเหมือนเจ้าของทุกอย่างที่สายตามองเห็น

ธนัท วิชญ์ธนากร

สูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบห้า สวมสูทสามชิ้นสีเทาเข้มตัดเย็บพิเศษที่กระชับกับร่างกายแบบไม่มีจุดหลวม เสื้อเชิ้ตสีดำข้างใน เนคไทสีเงินเข้ม ผมดำสนิทหวีเสยเรียบร้อย กรามคม จมูกโด่ง ริมฝีปากบางที่ดูเหมือนจะไม่เคยยิ้มจริงจัง ตาสีน้ำตาลเข้มที่มองคนทีเหมือนจะอ่านทุกความคิดในหัว

กลิ่นน้ำหอมของเขาลอยมา หนักแต่สะอาด ดึงดูดแบบที่เธอบอกไม่ถูก

มายด์รู้สึกหัวใจหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที

_...นี่คือท่านประธาน?_

เธอคิดว่าจะเจอผู้ชายวัยกลางคนหัวล้าน ไม่ใช่ผู้ชายที่ดูเหมือนเดินออกมาจากปกนิตยสาร

ธนัทหยุดเดิน สายตาตกลงที่ร่างเล็กๆ ที่นั่งอยู่บนโซฟา เขาเงยคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

"นี่คือ...?"

"เลขาคนใหม่ค่ะ ท่านประธาน" จินตนารีบพูด "คุณพิมพ์มาดา ธีรวัฒน์ จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจาก—"

"HR ส่งเด็กฝึกงานมาเป็นเลขาผมเหรอ"

ประโยคนั้นตัดกลางอากาศ เสียงทุ้มต่ำ ไม่ได้ตะคอก แต่คมจนแสบ

มายด์สะดุ้ง แต่เธอไม่ได้ก้มหน้า เธอยืนขึ้น จัดแว่น แล้วมองเขาตรงๆ

"สวัสดีค่ะ ท่านประธาน หนูพิมพ์มาดา ธีรวัฒน์ เลขาประธานคนใหม่ค่ะ"

ธนัทจ้องเธอ ตาสีน้ำตาลเข้มนิ่งไม่กระพริบ สายตากวาดจากแว่นกรอบใหญ่ ลงมาที่เสื้อเชิ้ตหลวม กระโปรงยาว แล้วจบที่รองเท้าคัทชูคู่เก่า

ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าจะเหน็บแนมอะไรอีกหรือแค่กลั้นหัวเราะ

"ตามมา" เขาพูดสั้นๆ แล้วหันหลังเดินเข้าห้อง

มายด์มองจินตนา ผู้จัดการฝ่ายบุคคลยกมือทำท่าสู้ๆ แล้วรีบหนีไปขึ้นลิฟต์

_...ทิ้งฉันไว้คนเดียวเหรอ_

มายด์หายใจลึก แล้วก้าวเข้าไปในห้องประธาน

═══════════════════════════════════════════

ห้องทำงานของธนัทกว้างเท่าอพาร์ตเมนต์ทั้งห้องของมายด์

โต๊ะทำงานไม้สีเข้มตัวใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ด้านหลังเป็นกระจกบานใหญ่มองเห็นเส้นขอบฟ้ากรุงเทพ ชั้นหนังสือเต็มผนังข้างหนึ่ง โซฟาหนังสีดำมุมห้อง ทุกอย่างมีระเบียบ สะอาด เรียบหรู ไม่มีของส่วนตัวแม้แต่รูปถ่ายครอบครัว

_เหมือนห้องจัดแสดง ไม่เหมือนที่ทำงานของคน_

ธนัทนั่งลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะ ไม่ได้เชิญเธอนั่ง

"เลขาผมต้องมาก่อนแปดโมง กลับได้เมื่อผมบอกว่ากลับได้" เขาเริ่มพูด ไม่มองเธอ สายตาจับจออยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล ต้องพร้อมบนโต๊ะก่อนผมถึง ตารางนัดหมายอัปเดตก่อนเก้าโมง เอกสารทุกฉบับตรวจสามรอบก่อนเข้ามาให้ผมเซ็น ผิดคำเดียว ทำใหม่ทั้งฉบับ"

มายด์ยืนฟัง จดในใจ ไม่ขยับ

"คำถาม?"

"ไม่มีค่ะ"

ธนัทเงยหน้าขึ้นมองเธอเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เข้าห้อง สายตาเขาจ้องแน่วนิ่ง

"เลขาคนก่อนร้องไห้ตอนนี้" เขาพูดเรียบ

มายด์จัดแว่น "หนูไม่ได้พกผ้าเช็ดน้ำตามาค่ะ ท่านประธาน"

ความเงียบแผ่กว้าง

มายด์เกือบกัดลิ้นตัวเอง _ทำไมต้องพูดแบบนั้น มายด์!_

แต่ธนัทไม่ได้โกรธ มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย แวบเดียว เร็วจนเธอไม่แน่ใจว่าเห็นจริง

"ไปทำงาน" เขาก้มหน้ากลับไปที่หน้าจอ

มายด์รีบออกจากห้อง ปิดประตูเบาๆ แล้วพิงหลังกับผนัง

_หายใจเข้า หายใจออก_

_คนนี้ไม่ใช่คนง่ายๆ แต่มายด์ก็ไม่ง่ายเหมือนกัน_

เธอจัดแว่นให้เข้าที่ ดึงเก้าอี้ออกมานั่งที่โต๊ะเลขาหน้าห้องประธาน เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มทำงาน

═══════════════════════════════════════════

วันแรกผ่านไปเหมือนการวิ่งมาราธอนในพายุ

ธนัทสั่งงานไม่หยุด ตรวจเอกสารไม่ผ่านสามฉบับติดต่อกัน เรียกมายด์เข้าห้องเจ็ดครั้ง ตำหนิน้ำเสียงเรียบเฉยทุกครั้ง ไม่ตะโกน ไม่ด่า แต่ทุกคำพูดแม่นยำเหมือนมีดผ่าตัด

"ตรงนี้ตัวเลขผิด"

"ตารางนัดซ้อนกัน เธอตรวจหรือเปล่า"

"กาแฟเย็นไปแล้ว ผมดื่มกาแฟ ไม่ใช่น้ำแข็ง"

มายด์กัดฟันทน ไม่ตอบโต้ แก้ทุกจุดที่ผิด ทำใหม่โดยไม่บ่น

พนักงานชั้นอื่นที่เข้ามาติดต่อมองเธอด้วยสายตาเห็นใจ บางคนกระซิบกัน

"คนใหม่อีกแล้ว ไม่ถึงอาทิตย์ก็ลาออก"

"น่าสงสาร เด็กๆ ด้วย"

"ท่านประธานก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่มีใครทนได้"

มายด์ทำเป็นไม่ได้ยิน เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้ใครสงสาร

ห้าทุ่มครึ่ง ออฟฟิศว่างเปล่า เหลือเพียงแสงไฟจากห้องประธานที่ยังเปิดอยู่ และโต๊ะเลขาข้างหน้าที่ยังมีคนนั่ง

มายด์ตรวจเอกสารรอบสุดท้าย นิ้วกดแป้นพิมพ์จนล้า แว่นเลื่อนลงมาที่ปลายจมูก เธอเอาหน้าซบลงบนแขนแค่จะพักตาสักครู่...

แล้วเธอก็หลับไป

═══════════════════════════════════════════

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน

เสียงฝีเท้าเบาๆ บนพื้นหินอ่อน

ธนัทเดินออกจากห้องประธาน มือถือแจ็คเก็ตสูท เขาหยุดเมื่อเห็นร่างเล็กที่ซบหน้าอยู่บนโต๊ะ

ผมดำที่มวยไว้หลุดลงมาบางส่วน ปอยผมตกลงบนใบหน้าที่หลับสนิท แว่นเอียงอยู่บนดั้งจมูก ริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อย

ธนัทยืนมองเธอ

นานกว่าที่ควร

เขาจ้องดวงหน้าที่ไม่ได้แต่งแต้มอะไร ผิวขาว ขนตายาว ลักยิ้มจางๆ ที่ข้างแก้มข้างซ้าย สิ่งที่แว่นกรอบใหญ่บังไว้ตอนกลางวัน

มือที่ถือแจ็คเก็ตขยับเล็กน้อย ลังเลเพียงเสี้ยววินาที

แล้วเขาก็วางแจ็คเก็ตลงบนไหล่เธอเบาๆ

มายด์ขยับเล็กน้อยในการหลับ แต่ไม่ตื่น

ธนัทถอยออกมาหนึ่งก้าว มองเธออีกครั้ง แล้วหันหลังเดินไปที่ลิฟต์

ในลิฟต์ที่ว่างเปล่า เขากดปุ่มชั้นล่าง พิงผนังกระจก กัดริมฝีปากตัวเอง

_สาวคนนี้ทำไมไม่กลัวเขา_

═══════════════════════════════════════════

มายด์ตื่นขึ้นตอนเที่ยงคืน

เธอยกหัวขึ้น มึนงง มองรอบห้องที่มืดสลัว แสงจากเมืองข้างนอกส่องผ่านกระจก

แล้วเธอรู้สึกว่ามีอะไรอุ่นๆ คลุมไหล่อยู่

แจ็คเก็ตสูทสีเทาเข้ม กลิ่นน้ำหอมที่เธอจำได้ หนัก สะอาด ดึงดูด

กลิ่นของท่านประธาน

มายด์มองแจ็คเก็ตในมือ หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่มีเหตุผล

_เขาเดินผ่านเห็นเธอ...แล้วคลุมให้?_

_คนที่ตำหนิเธอทั้งวัน คนที่มองเธอเหมือนเด็กฝึกงาน_

_คนนั้น?_

เธอกอดแจ็คเก็ตเข้าหาตัวโดยไม่รู้ตัว แล้วรีบวางลงเมื่อรู้ว่าตัวเองทำอะไร

_อย่าคิดมาก มายด์ เขาแค่ไม่อยากให้พนักงานป่วยหยุดงาน_

เธอพับแจ็คเก็ตวางบนโต๊ะเรียบร้อย เก็บของ แล้วเดินไปขึ้นลิฟต์กลับบ้าน

แต่ตลอดทางกลับ ในรถไฟฟ้าสายสุดท้ายที่แทบจะว่างเปล่า มายด์นั่งมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง

นิ้วเธอแตะจมูกตัวเอง

ยังจำกลิ่นนั้นได้

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 2 — ทดสอบสาวแว่น