กฎของประธาน

══════════════════════════════════════════════════════════════ สัญญารักลับห้องประธาน ตอนที่ 2: กฎของประธาน ══════════════════════════════════════════════════════════════

เจ็ดโมงห้าสิบห้านาที

พิมยืนอยู่หน้าลิฟต์ชั้น 45 หายใจหอบเล็กน้อย เธอวิ่งมาจากป้ายรถเมล์เพราะรถติดกว่าปกติ แต่อย่างน้อยก็มาถึงก่อนเวลา

ประตูลิฟต์เปิด เธอก้าวออกมา แล้วชะงัก

ธนัทยืนอยู่ตรงหน้า สวมสูทสีดำ ถือแก้วกาแฟในมือ ดวงตาเย็นชาจับจ้องเธอ

"เจ็ดโมงห้าสิบหก" เขาพูดเรียบๆ

พิมกลืนน้ำลาย "ค่ะ ยังไม่ถึงแปดโมง"

"ผมมาตั้งแต่เจ็ดโมง"

"แต่คุณบอกว่าแปดโมง—"

"ผมบอกว่าเลขาต้องมาแปดโมง" ธนัทเดินผ่านเธอไป "ไม่ได้บอกว่าผมจะมาแปดโมง ครั้งหน้า มาก่อนผม"

พิมอ้าปากจะเถียง แต่เขาเดินหายไปในห้องทำงานแล้ว

เธอถอนหายใจ วันที่สองเริ่มต้นได้สดใสจริงๆ

---

พิมนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ กำลังจะเช็คอีเมลก็เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

"กฎสำหรับเลขาส่วนตัว"

เธอหยิบขึ้นมาอ่าน คิ้วขมวดแน่นขึ้นทุกบรรทัด

---

**กฎสำหรับเลขาส่วนตัวของประธานบริษัท**

1. มาถึงก่อนประธานอย่างน้อย 30 นาที 2. กาแฟต้องพร้อมบนโต๊ะประธานภายใน 5 นาทีหลังประธานมาถึง (อเมริกาโน่ ไม่ใส่น้ำตาล อุณหภูมิ 65 องศา) 3. ตารางประชุมต้องส่งให้ประธานตรวจก่อนเลิกงานวันก่อนหน้า 4. ห้ามรับโทรศัพท์ส่วนตัวในเวลางาน 5. ห้ามนินทาเรื่องภายในบริษัทกับบุคคลภายนอก 6. ทุกเอกสารต้องตรวจสอบความถูกต้องก่อนส่งประธาน 7. ห้ามเข้าห้องประธานโดยไม่ได้รับอนุญาต 8. ไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับความผิดพลาด

---

พิมวางกระดาษลง รู้สึกเลือดขึ้นหน้า

"อุณหภูมิ 65 องศา?" เธอพึมพำ "จะให้เอาเทอร์โมมิเตอร์จุ่มกาแฟเหรอ?"

แต่เธอไม่มีเวลามานั่งบ่น เธอลุกขึ้น เดินไปที่ห้องครัวสำนักงาน ชงกาแฟตามสูตรที่กานต์บอกไว้เมื่อวาน แล้วรีบเดินไปเคาะประตูห้องประธาน

"เข้ามา"

เธอเปิดประตู เดินเข้าไปวางแก้วกาแฟบนโต๊ะ

ธนัทไม่ได้เงยหน้ามอง หยิบแก้วขึ้นจิบ แล้วก็วางลงทันที

"เย็นไป"

พิมกัดฟัน "ดิฉันจะไปชงใหม่ค่ะ"

"ไม่ต้อง" เขาพูดเรียบๆ "เสียเวลา นั่งลง"

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ รอคำสั่ง

ธนัทเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมา "วันนี้มีประชุมบอร์ดบริหารบ่ายโมง เอกสารประกอบการประชุมพร้อมหรือยัง?"

"พี่กานต์เตรียมไว้ให้แล้วค่ะ ดิฉันตรวจสอบเมื่อเช้า ครบถ้วนค่ะ"

"ดี" เขาพยักหน้า "อีกอย่าง ช่วงบ่ายสามโมง มีนัดกับคุณธนภัทร"

พิมจดบันทึก "คุณธนภัทร... ท่านประธานที่ปรึกษาใช่ไหมคะ?"

"พ่อผม"

"อ๋อ... ค่ะ"

ธนัทเงยหน้าขึ้นมอง "มีปัญหาอะไรไหม?"

"ไม่มีค่ะ" พิมรีบตอบ แต่ในใจสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกพ่อตัวเองว่า "คุณธนภัทร" แทนที่จะเรียกว่า "พ่อ"

"ช่วงเย็นหกโมง มีงานเลี้ยงของสมาคมธุรกิจ" ธนัทพูดต่อ "เธอต้องไปด้วย"

พิมเลิกคิ้ว "ดิฉันด้วยคะ?"

"เลขาต้องติดตามประธานในงานสำคัญ เตรียมชุดให้เหมาะสม"

เธอพยักหน้า แม้ในใจจะกังวลว่าไม่มีชุดราตรีดีๆ สักตัว

"มีคำถามอะไรอีกไหม?"

"มีค่ะ" พิมตัดสินใจถาม "เรื่องกฎข้อ 8 ที่ว่าไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับความผิดพลาด... หมายความว่าอย่างไรคะ?"

ธนัทวางปากกาลง มองเธอนิ่ง

"หมายความตามตัวอักษร ผมไม่ต้องการคำอธิบายว่าทำไมถึงทำผิด ผมต้องการแค่ให้แก้ไข"

"แต่บางครั้งความผิดพลาดก็มีเหตุผล—"

"เหตุผลไม่ได้เปลี่ยนความจริงว่ามันผิด" ธนัทตัดบท "เมื่อวานเธอพิมพ์ตัวเลขผิด เธออธิบายว่าเวลาน้อย แต่มันไม่ได้ทำให้ตัวเลขถูกขึ้นมา"

พิมกัดริมฝีปาก เธอรู้ว่าเขาพูดถูก แต่วิธีพูดของเขาทำให้หงุดหงิด

"ค่ะ ดิฉันเข้าใจแล้ว"

"จริงเหรอ?" เขาเลิกคิ้ว "สีหน้าเธอบอกว่าไม่เห็นด้วย"

"ดิฉันเห็นด้วยกับเนื้อหา แต่ไม่เห็นด้วยกับวิธีสื่อสารค่ะ"

ธนัทนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เอนหลังพิงเก้าอี้

"เธอตรงมาก"

"ดิฉันคิดว่าความตรงไปตรงมาประหยัดเวลากว่าค่ะ"

"แล้วเธอไม่กลัวถูกไล่ออกเหรอ?"

พิมมองตาเขาตรงๆ "ดิฉันกลัวค่ะ ดิฉันต้องการงานนี้มาก แต่ดิฉันไม่คิดว่าการเป็นตัวเองจะทำให้ถูกไล่ออก ถ้าคุณธนัทต้องการคนที่พูดแต่สิ่งที่อยากฟัง ดิฉันอาจไม่ใช่คนที่เหมาะสม"

เงียบ

บรรยากาศในห้องหนักอึ้ง พิมรู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอพูดไปมากเกินไปหรือเปล่า?

แต่แล้วธนัทก็พูดขึ้น

"เธอไม่เหมือนคนอื่น"

พิมไม่แน่ใจว่านั่นเป็นคำชมหรือคำตำหนิ "...ค่ะ"

"ไปทำงานได้" เขาหันกลับไปมองเอกสาร "อีกสิบนาทีส่งตารางวันนี้มาให้ผม"

"ค่ะ"

พิมลุกขึ้น เดินออกจากห้อง หัวใจยังเต้นแรง

เธอไม่รู้ว่าธนัทกำลังมองตามเธอจนกระทั่งประตูปิด

---

ช่วงเช้าผ่านไปอย่างเร่งรีบ พิมต้องจัดการงานมากมาย ตั้งแต่รับโทรศัพท์ นัดหมายการประชุม ตรวจเอกสาร จนถึงประสานงานกับแผนกต่างๆ

เธอเริ่มเข้าใจว่าทำไมเลขาสามคนก่อนหน้าถึงลาออก งานไม่ได้ยากเกินไป แต่ปริมาณมหาศาล และประธานคาดหวังความสมบูรณ์แบบในทุกเรื่อง

"คุณพิม" เสียงผู้ชายเรียก

เธอเงยหน้า เห็นชายหนุ่มหน้าตาดียืนอยู่ข้างโต๊ะ ยิ้มเป็นมิตร

"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"

"ผมวิน ผู้จัดการฝ่ายการตลาด" เขายื่นมือมาจับ "ได้ยินว่าเป็นเลขาคนใหม่ ก็เลยมาทักทาย"

พิมจับมือเขาสั้นๆ "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณวิน"

"เรียกวินก็พอ" เขายิ้ม "คุณพิมมาจากบริษัทไหนครับ?"

"จาก—"

"คุณวิน" เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง

ทั้งคู่หันไป ธนัทยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงาน ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ แต่ดวงตาเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ครับ คุณธนัท" วินยิ้มไม่หวั่น "แค่มาทักทายเลขาคนใหม่ครับ"

"เธอมีงานต้องทำ" ธนัทพูดสั้นๆ "และผมเชื่อว่าคุณก็มีเหมือนกัน"

วินยักไหล่ "ครับๆ งั้นไว้คุยกันใหม่นะครับคุณพิม" เขาพยักหน้าให้เธอ แล้วเดินจากไป

พิมหันกลับมามองธนัท "มีอะไรให้ช่วยไหมคะ คุณธนัท?"

"ตามผมมา"

เขาเดินกลับเข้าห้อง พิมรีบลุกตาม

---

ธนัทนั่งลงหลังโต๊ะ มือประสานกัน มองเธอนิ่ง

"นั่ง"

พิมนั่งลง รู้สึกประหลาดใจกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไป

"เธอรู้จักวินมาก่อนหรือเปล่า?"

"ไม่ค่ะ เพิ่งเจอกันครั้งแรก"

"งั้นอย่าไปสนิทกับเขามาก"

พิมเลิกคิ้ว "ทำไมคะ?"

"ไม่ต้องถามเหตุผล ทำตามที่ผมบอก"

"แต่ดิฉันคิดว่าการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงานเป็นเรื่องสำคัญ—"

"กฎข้อเก้า" ธนัทตัดบท "ห้ามสนิทสนมเกินควรกับพนักงานคนอื่น"

"ไม่มีกฎข้อเก้าในกระดาษที่คุณให้มาค่ะ"

"ผมเพิ่งเพิ่ม"

พิมอึ้ง เธอไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือล้อเล่น แต่สีหน้าของเขาดูจริงจังมาก

"...ค่ะ"

ธนัทพยักหน้า "ดี ไปทำงานต่อได้"

พิมลุกขึ้น แต่ก่อนจะเดินออกไป เธอหันกลับมา

"คุณธนัทคะ ดิฉันอยากถามอะไรสักอย่าง"

"ถาม"

"ทำไมคุณถึงจ้างดิฉัน?" เธอถาม "ประวัติดิฉันก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร ไม่เคยเป็นเลขาผู้บริหารระดับสูงมาก่อน"

ธนัทนิ่งไปครู่หนึ่ง "เพราะเธอเป็นคนเดียวในห้าสิบคนที่มาสัมภาษณ์ ที่กล้าเถียงผม"

พิมจำได้ ตอนสัมภาษณ์เธอโต้แย้งความเห็นของเขาเรื่องการบริหารเวลา เธอคิดว่าตัวเองพลาดแน่ๆ

"ดิฉันคิดว่าดิฉันจะไม่ได้งานนี้ค่ะ"

"คนส่วนใหญ่จะไม่ได้" เขาพูด "แต่ผมต้องการคนที่คิดเป็น ไม่ใช่คนที่แค่พยักหน้ารับคำสั่ง"

พิมรู้สึกแปลกใจ นี่คือคำชมจากประธานใจเย็นคนนี้หรือ?

"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเบาๆ แล้วเดินออกไป

ธนัทมองตามเธอจนประตูปิด แล้วก็หันไปมองออกนอกหน้าต่าง

ทำไมเขาถึงรู้สึกหงุดหงิดตอนเห็นวินคุยกับเธอ?

เขาส่ายหน้า พยายามไม่คิดถึงเรื่องนี้

---

บ่ายสามโมง

ธนภัทร ศิริวัฒน์ เดินเข้ามาในออฟฟิศ ชายวัยหกสิบ ผมขาว หน้าตาดุดัน สวมสูทสีเข้มราคาแพง ทุกอย่างบ่งบอกถึงอำนาจและความเข้มงวด

พิมลุกขึ้นต้อนรับ "สวัสดีค่ะ คุณธนภัทร ดิฉันพิมพ์ลดา เลขาคนใหม่ของคุณธนัทค่ะ"

ธนภัทรกวาดตามองเธอ ไม่ได้ยิ้มตอบ "ธนัทอยู่ไหม"

"อยู่ในห้องค่ะ จะให้ดิฉันพาไป—"

"ไม่ต้อง ฉันรู้ทาง" เขาเดินผ่านเธอไปโดยไม่มองหน้า

พิมรู้สึกหนาวสะท้าน พ่อกับลูกช่างเหมือนกัน

เธอไม่ได้ยินบทสนทนาในห้อง แต่เมื่อประตูเปิดออกครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอเห็นได้ชัดว่าธนัทไม่พอใจ ใบหน้าเย็นชากว่าปกติ กรามเกร็ง

ธนภัทรเดินออกไปโดยไม่ลาก่อน

"คุณธนัทคะ..." พิมลุกขึ้น "มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"

"ไม่มี" เขาตอบสั้น "เตรียมตัวไปงานเลี้ยงได้"

"ค่ะ"

พิมเก็บของ ขณะที่กำลังจะออกไปเปลี่ยนชุด ธนัทเรียกเธอ

"พิม"

เธอหยุด หันกลับ "ค่ะ?"

"... ไม่มีอะไร ไปได้"

---

งานเลี้ยงจัดที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง พิมใส่ชุดเดรสสีกรมท่าตัวเดียวที่มี ดูเรียบร้อยแต่ไม่หรูหราเท่าแขกคนอื่น เธอยืนอยู่ข้างธนัท พยายามจดจำชื่อและตำแหน่งของคนที่เขาทักทาย

"นี่เลขาคนใหม่เหรอธนัท?" ชายร่างอ้วนถาม "สวยดีนี่"

"คุณพิมพ์ลดา เลขาส่วนตัวของผม" ธนัทตอบเรียบๆ

"เลขาส่วนตัว หืม..." ชายคนนั้นยิ้มมีนัย "ระวังนะ คนสวยๆ แบบนี้"

พิมรู้สึกไม่สบายใจกับคำพูดเหน็บแนม แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร ธนัทก็ตอบไปก่อน

"คุณพิมมีความสามารถมาก" เขาพูดเสียงเรียบ "ไม่ใช่แค่หน้าตา ผมจ้างคนเพราะความสามารถ ไม่เคยจ้างเพราะเหตุผลอื่น"

ชายร่างอ้วนยิ้มแข็ง "อ๋อ... แน่นอน แน่นอน"

เขารีบเดินหนีไป

พิมมองธนัท รู้สึกแปลกใจ "ขอบคุณค่ะ"

"ผมแค่พูดความจริง" เขาตอบ ไม่ได้มองเธอ "ไปหาน้ำมาให้ผมแก้วหนึ่ง"

"ค่ะ"

พิมเดินไปที่โต๊ะเครื่องดื่ม หัวใจยังเต้นแรงจากเหตุการณ์เมื่อกี้

เขาปกป้องเธอ... ทำไม?

เธอหยิบแก้วน้ำ กำลังจะเดินกลับ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปหาธนัท

ผู้หญิงคนนั้นสวยมาก ผมยาวดำสลวย ชุดราตรีสีแดงเข้ารูป เธอยิ้มหวาน มือเอื้อมไปแตะแขนธนัท

พิมไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกไม่สบายใจ

"ธนัทจ๊ะ ไม่เจอกันตั้งนาน"

เสียงผู้หญิงคนนั้นหวานเกินไป

ธนัทหันไปมอง ใบหน้าเย็นชาลงทันที

"ดา"

พิมจำชื่อนี้ได้ กานต์เคยพูดถึง... อดีตคู่หมั้น

---

[ จบตอนที่ 2 ]

══════════════════════════════════════════════════════════════ ตอนหน้า: ตอนที่ 3 - กาแฟถูกใจประธาน ══════════════════════════════════════════════════════════════