สัญญารักลับห้องประธาน
กาแฟถูกใจประธาน
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ สัญญารักลับห้องประธาน ตอนที่ 3: กาแฟถูกใจประธาน ══════════════════════════════════════════════════════════════
"ธนัทจ๊ะ ไม่เจอกันตั้งนาน"
ศิรดายิ้มหวาน เอียงคอเล็กน้อย ท่าทางที่เธอรู้ว่าทำให้ดูน่ารัก
ธนัทมองผู้หญิงตรงหน้า ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
"ดา" เขาเอ่ย เสียงเย็นชา "ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่"
"ดาก็ไม่คิดเหมือนกัน" เธอขยับเข้าใกล้ "นึกว่าธนัทจะหลีกเลี่ยงงานแบบนี้"
"เรื่องธุรกิจ หลีกเลี่ยงไม่ได้"
"เหมือนเดิมเลย" ดาหัวเราะเบาๆ "จริงจังตลอด ไม่เปลี่ยนเลยนะ"
พิมยืนอยู่ห่างออกไป มือถือแก้วน้ำ ไม่แน่ใจว่าควรเดินเข้าไปหรือไม่ เธอเห็นดาเอื้อมมือไปจับแขนธนัท และเขาไม่ได้สะบัดออก
"ธนัท... ดาอยากขอโทษ" ดาพูดเสียงอ่อน "เรื่องเมื่อก่อน ดารู้ว่าทำผิด"
"เรื่องเก่าแล้ว" ธนัทตอบสั้นๆ
"จริงเหรอ?" ดามองตาเขา "งั้นธนัทให้อภัยดาแล้วใช่ไหม?"
"ผมไม่ได้บอกอย่างนั้น"
ดาหยุด รอยยิ้มสั่นไหวเล็กน้อย
"ธนัท—"
"คุณธนัทคะ" พิมตัดสินใจเดินเข้าไป "น้ำค่ะ"
ธนัทหันมามอง รับแก้วจากมือเธอ "ขอบคุณ"
ดากวาดตามองพิม ประเมินตั้งแต่หัวจรดเท้า "นี่ใครคะ?"
"พิมพ์ลดา เลขาของผม" ธนัทตอบ
"อ๋อ... เลขาคนใหม่" ดายิ้ม แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มด้วย "สวยดีนะคะ"
"ขอบคุณค่ะ" พิมตอบสุภาพ
"ดาศิรดาค่ะ เพื่อนเก่าของธนัท" ดาแนะนำตัว เน้นคำว่า "เพื่อนเก่า"
พิมพยักหน้า เธอรู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร ไม่ใช่แค่ "เพื่อนเก่า"
"ธนัทจ๊ะ ดาว่าเราน่าจะหาเวลาคุยกันนะ" ดาพูดต่อ "มีเรื่องอยากอธิบาย"
"ไม่จำเป็น"
"แต่ดา—"
"ผมต้องไปพบคนอื่น" ธนัทตัดบท หันไปมองพิม "ตามมา"
เขาเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบ พิมรีบตามไป รู้สึกถึงสายตาเผาผลาญจากดาที่จ้องตามหลัง
---
"คุณธนัทคะ" พิมพูดเมื่อพวกเขาเดินห่างออกมา "คุณโอเคไหมคะ?"
ธนัทหยุด หันมามอง "ทำไมถาม?"
"ก็... ดูเหมือนคุณไม่สบายใจ"
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง "เรื่องเก่าๆ ไม่เกี่ยวกับเธอ"
"ค่ะ ดิฉันไม่ได้อยากก้าวก่าย แค่ถาม"
ธนัทมองเธอ บางอย่างในดวงตาเขาอ่อนลงเล็กน้อย
"ขอบคุณที่ห่วงใย" เขาพูดเบาๆ "แต่ผมโอเค"
พิมพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ
"ไปกลับได้แล้ว" ธนัทพูด "พรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ เจ็ดโมงครึ่ง"
"เจ็ดโมงครึ่งคะ? ไม่ใช่แปดโมงเหรอคะ?"
"เธอต้องมาก่อนผม จำได้ไหม?"
พิมยิ้มเล็กน้อย "ค่ะ จำได้ค่ะ"
---
สัปดาห์แรกผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิมเริ่มชินกับจังหวะการทำงาน เธอเรียนรู้ว่าธนัทชอบอะไรไม่ชอบอะไร กาแฟต้องเข้มแค่ไหน ตารางประชุมต้องจัดแบบไหน เอกสารต้องเรียงอย่างไร
และเธอเรียนรู้ว่า ภายใต้ความเย็นชานั้น เขาไม่ได้ร้ายอย่างที่คิด
"คุณพิมครับ" เสียงวินดังขึ้น
พิมเงยหน้า "ค่ะ คุณวิน มีอะไรคะ?"
"เอกสารโปรเจคใหม่ครับ ฝากส่งให้คุณธนัทด้วยนะครับ" เขายื่นแฟ้มมาให้ "แล้วก็... คุณพิมว่างตอนเย็นไหมครับ? อยากชวนไปทานข้าว"
พิมลังเล "ดิฉัน—"
"เธอมีงาน"
เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง ธนัทเดินออกมาจากห้อง ดวงตาเข้มจับจ้องวิน
"ครับคุณธนัท" วินยิ้ม "งั้นไว้โอกาสหน้านะครับคุณพิม"
เขาเดินจากไป
พิมหันไปมองธนัท "ดิฉันมีงานอะไรคะ?"
"ตามผมมา"
---
ในห้องทำงาน ธนัทนั่งลงหลังโต๊ะ มือประสานกัน
"ผมบอกแล้วว่าอย่าสนิทกับวินมาก"
"ดิฉันไม่ได้สนิทค่ะ เขาแค่มาส่งเอกสาร"
"แล้วเรื่องชวนไปทานข้าวล่ะ?"
พิมเลิกคิ้ว "ดิฉันยังไม่ทันตอบเลยค่ะ"
"แต่เธอลังเล หมายความว่าเธอสนใจ"
"หมายความว่าดิฉันกำลังคิดจะปฏิเสธอย่างสุภาพค่ะ" พิมตอบตรงๆ "ดิฉันไม่ได้สนใจคุณวินในแบบนั้น"
ธนัทนิ่งไป บางอย่างในดวงตาเขาผ่อนคลายลง
"...ดี"
"ดีอะไรคะ?"
"ไม่มีอะไร" เขาหันไปมองเอกสาร "ไปทำงานได้"
พิมยืนนิ่ง "คุณธนัทคะ ดิฉันขอถามตรงๆ ได้ไหมคะ?"
"ถาม"
"ทำไมคุณถึงไม่อยากให้ดิฉันสนิทกับคุณวิน?"
ธนัทเงยหน้าขึ้น ดวงตาเข้มสบตาเธอ
"เพราะวินไม่ใช่คนดีอย่างที่เขาแสดง" เขาตอบ "เขาเคยทำให้พนักงานหญิงหลายคนลำบาก ผมแค่ไม่อยากให้เธอเป็นคนต่อไป"
พิมชะงัก ไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้
"...ขอบคุณที่เตือนค่ะ"
"ไม่ต้องขอบคุณ แค่ระวังตัว"
---
วันต่อมา พิมตั้งใจชงกาแฟมากเป็นพิเศษ เธอศึกษาสูตร ปรับอุณหภูมิ ชิมรสชาติจนแน่ใจว่าสมบูรณ์แบบ
เธอเดินเข้าไปในห้องทำงาน วางแก้วกาแฟบนโต๊ะ
ธนัทหยิบขึ้นจิบ
พิมรอ หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ
"..."
เขาจิบอีกครั้ง
"ถูกใจ"
พิมยิ้มกว้าง ความรู้สึกดีใจพุ่งขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด
"ขอบคุณค่ะ"
ธนัทเงยหน้ามอง เห็นรอยยิ้มของเธอ แล้วก็หันกลับไปมองเอกสาร
"ไปทำงานได้"
"ค่ะ"
พิมเดินออกไป ไม่ทันเห็นว่ามุมปากของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย
---
"คุณพิม ทำได้ยังไงเนี่ย!" กานต์ตื่นเต้น "ห้าปีที่ฉันอยู่ คุณธนัทไม่เคยบอกว่ากาแฟ 'ถูกใจ' เลยนะ"
พิมหัวเราะเขิน "ก็แค่ลองผิดลองถูกค่ะ"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอก" กานต์ยิ้มมีนัย "ฉันว่าคุณธนัทเขาเริ่มชอบคุณแล้วล่ะ"
"ชอบอะไรคะ พี่กานต์อย่าพูดเล่น"
"ไม่ได้พูดเล่น" กานต์พูดเสียงจริงจังขึ้น "คุณธนัทเขาไม่ค่อยสนใจใครหรอก แต่กับคุณพิม... ฉันเห็นเขามองคุณบ่อยนะ"
พิมรู้สึกหน้าร้อน "พี่กานต์..."
"โอเค ไม่แกล้งแล้ว" กานต์หัวเราะ "แต่จริงๆ นะ ระวังหัวใจตัวเองด้วยล่ะ"
พิมยิ้มส่ายหน้า ไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่คืนนั้น เธอนอนไม่หลับ คิดถึงคำพูดของกานต์
และคิดถึงดวงตาสีเข้มที่มองเธอ
---
ปลายสัปดาห์ที่สอง
"พิม" ธนัทเรียก
เธอเดินเข้าไปในห้อง "ค่ะ?"
"สัปดาห์หน้ามีทริปธุรกิจที่เชียงใหม่ สองวันหนึ่งคืน เธอต้องไปด้วย"
พิมพยักหน้า "ค่ะ จะเตรียมตัว"
"อีกเรื่อง" เขาหยุด ดูลังเลเล็กน้อย "แม่เธอ... รักษาตัวอยู่ที่ไหน?"
พิมชะงัก "คุณรู้ได้ยังไงคะว่าแม่ดิฉันป่วย?"
"ประวัติของเธอ" เขาตอบตรงๆ "ผมอ่านทุกอย่าง"
เธอไม่รู้จะรู้สึกยังไง โกรธที่เขารู้เรื่องส่วนตัว หรือซาบซึ้งที่เขาใส่ใจ
"โรงพยาบาลจุฬาฯ ค่ะ" เธอตอบในที่สุด
ธนัทพยักหน้า "ถ้าต้องการอะไร บอกผม"
"ขอบคุณค่ะ แต่ดิฉันจัดการได้เอง"
"ผมรู้ว่าเธอจัดการได้" เขาพูด "แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอต้องทำคนเดียว"
พิมมองเขา รู้สึกบางอย่างแปลกๆ ในอกหัวใจเต้นเร็วขึ้น แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไม
"...ขอบคุณค่ะ คุณธนัท"
เขาพยักหน้า หันกลับไปมองเอกสาร
"ไปเตรียมตัวสำหรับทริปเชียงใหม่ได้ รายละเอียดจะส่งให้วันนี้"
"ค่ะ"
พิมเดินออกจากห้อง หัวใจยังคงเต้นแรง
เธอบอกตัวเองว่ามันไม่มีความหมายอะไร
แต่ลึกๆ เธอรู้ว่า บางอย่างกำลังเปลี่ยนไป
---
[ จบตอนที่ 3 ]
══════════════════════════════════════════════════════════════ ตอนหน้า: ตอนที่ 4 - ความลับของเลขา ══════════════════════════════════════════════════════════════