ความรู้สึกที่ซ่อนไว้

# ตอนที่ 8: ความรู้สึกที่ซ่อนไว้

เช้าวันรุ่งขึ้น แก้วมาถึงออฟฟิศตามปกติ

แต่มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป

เธอพบว่าตัวเองมองหาก้องโดยไม่รู้ตัว มองไปที่ห้องทำงานเขาบ่อยครั้ง รอคอยข้อความจากเขา

"น้องแก้วทำไรอยู่?" มิ้นท์เดินมาถาม

"ไม่มีอะไรค่ะ" แก้วรีบหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์

"จริงเหรอ?" มิ้นท์ยิ้มแกล้ง "มองห้องท่านประธานตั้งหลายรอบ"

"ไม่ได้มองค่ะ!" แก้วหน้าแดง

"รู้ๆ" มิ้นท์หัวเราะ "แต่พี่บอกให้นะ ท่านประธานไปประชุมนอกสถานที่ วันนี้ไม่อยู่"

แก้วรู้สึกผิดหวัง แต่พยายามไม่แสดงออก

"โอเคค่ะ ขอบคุณที่บอก"

---

ก้องไม่อยู่ออฟฟิศสามวัน

แก้วรู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหาย ทั้งที่เธอไม่ควรรู้สึกแบบนั้น

"เธอเป็นอะไรเหรอ?" มิ้นท์ถามตอนกินข้าวกลางวัน

"ไม่มีอะไรค่ะ"

"โกหก" มิ้นท์พูดตรงๆ "สามวันที่ท่านประธานไม่อยู่ หน้าเธอเศร้าตลอด"

แก้วถอนหายใจ "หนูไม่รู้ว่าเป็นอะไร พี่มิ้นท์"

"พี่รู้" มิ้นท์ยิ้ม "เธอตกหลุมรักท่านประธานแล้ว"

"ไม่จริงค่ะ!" แก้วร้อง "เขาเป็น CEO เขาเป็นเจ้านาย หนูไม่มีสิทธิ์—"

"ความรักไม่สนใจสถานะ" มิ้นท์ขัด "ถ้าหัวใจเธอเลือกเขา ก็ไม่มีใครบังคับได้"

"แต่มันเป็นไปไม่ได้..."

"ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้?" มิ้นท์ถาม "เธอรู้ไหมว่าพี่ภูมิกับพี่ใบบุญก็เจอกันแบบนี้?"

"หมายความว่าไงคะ?"

"พี่ภูมิเป็นรุ่นพี่วิศวะ พี่ใบบุญเป็นรุ่นน้องอักษรฯ" มิ้นท์เล่า "ตอนแรกทุกคนก็บอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ลงเอยด้วยกัน"

แก้วเงียบ คิดถึงเรื่องที่ก้องเคยเล่าให้ฟัง

"แต่สถานการณ์หนูต่างกันค่ะ" เธอพูด "หนูเป็นแค่พนักงาน เขาเป็น CEO ถ้าคนรู้ว่าหนูชอบเขา... ข่าวลือจะยิ่งแย่กว่าเดิม"

"แล้วเธอจะทำยังไง? ซ่อนความรู้สึกไปตลอดชีวิต?"

แก้วไม่ตอบ เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

---

บ่ายวันนั้น ก้องกลับมาออฟฟิศ

แก้วเห็นเขาเดินผ่านหน้าห้องทำงานเธอ หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที

"น้องแก้ว" เขาหยุด หันมายิ้ม "สบายดีไหมครับ?"

"สบายดีค่ะพี่ก้อง" เธอพยายามยิ้ม "พี่ไปประชุมเรียบร้อยไหมคะ?"

"เรียบร้อยครับ" เขาพยักหน้า "มีเรื่องอยากคุยด้วย ว่างไหม?"

หัวใจแก้วเต้นพลุ่ง "ว่างค่ะ"

"งั้นขึ้นมาห้องผมสักครู่ได้ไหมครับ?"

"ค่ะ"

---

ห้องทำงานของก้องเงียบสงบ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่าง

"นั่งเลยครับ" เขาชี้เก้าอี้

แก้วนั่งลง มือประสานกันบนตัก พยายามควบคุมอาการตื่นเต้น

"เรื่องที่ผมอยากคุย..." ก้องเริ่ม "คือเรื่องที่ผมยังบอกไม่เสร็จตอนกินข้าว"

แก้วกลืนน้ำลาย "ค่ะ"

ก้องเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองวิวภายนอก

"ผมอยู่ในวงการนี้มาหลายปี" เขาเริ่ม "เจอคนมากมาย แต่ไม่เคยมีใครทำให้ผมรู้สึกแบบนี้"

"แบบไหนคะ?"

เขาหันมามองเธอ "รู้สึกอยากรู้จักมากขึ้น อยากพูดคุยด้วย อยากเห็นรอยยิ้ม อยากปกป้อง"

แก้วหัวใจเต้นแรง

"ผมพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ความชื่นชม" ก้องพูดต่อ "แต่ยิ่งอยู่ใกล้คุณ ผมยิ่งรู้ว่ามันไม่ใช่"

"พี่ก้อง..."

"ผมรู้ว่ามันไม่เหมาะสม" เขาพูด "ผมเป็น CEO คุณเป็นพนักงาน ถ้าคนรู้ พวกเขาจะพูดอีก ข่าวลือจะยิ่งแย่"

"ค่ะ..." แก้วพูดเบาๆ

"แต่ผมก็ไม่อยากโกหกตัวเอง" ก้องมองตรงเข้าไปในดวงตาเธอ "น้องแก้ว... ผมชอบคุณ"

โลกหยุดหมุน

"ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณตอบอะไรกลับมา" เขาพูดเร็ว "ผมแค่อยากให้คุณรู้ ถ้าคุณไม่สบายใจ ผมจะเก็บเรื่องนี้ไว้ และจะไม่ให้มันมีผลกระทบต่องานของคุณ"

แก้วรู้สึกน้ำตาคลอ

"พี่ก้อง" เธอพูดเสียงสั่น "หนูก็..."

โทรศัพท์บนโต๊ะดัง

ก้องถอนหายใจ หยิบขึ้นมารับ

"ครับ?" เขาฟังครู่หนึ่ง ใบหน้าเปลี่ยนสี "อะไรนะ!?"

แก้วมองเขาด้วยความกังวล

"ผมไปเดี๋ยวนี้" ก้องวางสาย หันมามองเธอ "มีเรื่องด่วน"

"เกิดอะไรขึ้นคะ?"

"อุบัติเหตุที่ไซต์" เขาพูดเสียงเครียด "นั่งร้านถล่ม มีคนงานบาดเจ็บ"

แก้วรู้สึกหัวใจหล่นวูบ

"หนูไปด้วยค่ะ!"

"น้องแก้ว—"

"หนูเป็นวิศวกรโครงการ" เธอพูดหนักแน่น "นี่คือความรับผิดชอบของหนู"

ก้องมองเธอครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า

"งั้นไปด้วยกัน"

ทั้งสองรีบออกจากห้อง ทิ้งคำสารภาพไว้ลอยอยู่ในอากาศ

คำตอบของแก้วยังไม่ได้พูดออกมา

และเธอไม่รู้ว่าจะได้โอกาสพูดมันอีกหรือไม่

## — จบตอนที่ 8 —