โปรเจคเสร็จสมบูรณ์

# ตอนที่ 7: โปรเจคเสร็จสมบูรณ์

หกสัปดาห์ผ่านไป

โปรเจคซ่อมแซมฐานรากเสร็จสมบูรณ์ตามกำหนด

แก้วยืนอยู่หน้าห้องประชุม นำเสนอผลงานต่อบอร์ดบริหาร

"สรุปผลการดำเนินงาน" เธอเริ่ม "ระบบ Dewatering ทำงานได้ผลดี ระดับน้ำใต้ดินลดลงตามเป้า ไมโครไพล์ทั้ง 24 ต้นถูกติดตั้งเรียบร้อย ฐานรากมีความมั่นคงกว่าเดิม"

"งบประมาณล่ะครับ?" กรรมการคนหนึ่งถาม

"ใช้ไปสิบสามล้านบาทค่ะ น้อยกว่างบที่ตั้งไว้สองล้าน"

"ยอดเยี่ยมมาก" กรรมการอีกคนพูด "เด็กจบใหม่ทำได้ขนาดนี้"

แก้วยิ้ม "ขอบคุณค่ะ แต่ความสำเร็จนี้เป็นของทีมทุกคน"

ก้องนั่งอยู่ปลายโต๊ะ มองเธอด้วยความภูมิใจ

"มีคำถามอื่นไหมครับ?" เขาถาม

"ไม่มีครับ" กรรมการตอบ "ผมขอชื่นชมคุณแก้ว และขอบคุณที่ทำงานได้ดีเยี่ยม"

การประชุมจบลง แก้วเดินออกมาด้วยความโล่งใจ

"น้องแก้ว!"

เธอหันไป เห็นก้องเดินตามมา

"ค่ะพี่?"

"ทำได้ดีมากครับ" เขายิ้ม "ผมภูมิใจในตัวคุณ"

"ขอบคุณค่ะ"

"คืนนี้ว่างไหม?" เขาถามกะทันหัน

แก้วตกใจ "ค่ะ... ว่างค่ะ"

"ผมอยากพาไปกินข้าวฉลอง" ก้องพูด "เป็นการขอบคุณที่ทำงานหนัก"

"ไม่ต้องค่ะ หนูแค่ทำหน้าที่"

"ผมยืนยัน" เขายิ้มแกล้ง "คำสั่ง CEO นะครับ"

แก้วหัวเราะ "ถ้าเป็นคำสั่ง งั้นหนูต้องทำตาม"

---

หกโมงเย็น ก้องมารับแก้วที่หน้าออฟฟิศ

เขาพาไปร้านอาหารญี่ปุ่นเล็กๆ ในซอยลับ บรรยากาศเงียบสงบ มีลูกค้าไม่กี่โต๊ะ

"ร้านนี้อร่อยมากครับ" ก้องพูด "ผมมาบ่อย"

"พี่มาคนเดียวเหรอคะ?"

"ส่วนใหญ่" เขายิ้ม "ผมไม่ค่อยมีคนมาด้วย"

แก้วรู้สึกใจหาย CEO หนุ่มที่ดูร่าเริง กลับมีช่วงเวลาเหงาอยู่ลึกๆ

"พี่ก้องคะ" เธอพูดขึ้น "หนูอยากขอบคุณพี่"

"ขอบคุณเรื่องอะไร?"

"ทุกอย่างค่ะ" เธอพูด "ที่รับหนูเข้าทำงาน ที่ให้โอกาส ที่เชื่อมั่นในตัวหนู แม้ตอนที่คนอื่นไม่เชื่อ"

"ผมบอกแล้วไง" ก้องยิ้ม "ไม่ต้องขอบคุณ"

"แต่หนูอยากบอก" แก้วมองตรงเข้าไปในดวงตาเขา "พี่เป็นคนแรกที่ทำให้หนูรู้สึกว่า... ความฝันของหนูมีค่า"

ก้องเงียบไปครู่ สายตาอ่อนโยน

"ความฝันของคุณมีค่าอยู่แล้ว" เขาพูด "ผมแค่เป็นคนที่มองเห็น"

บรรยากาศเปลี่ยนไป อากาศรอบตัวหนักขึ้น หัวใจเต้นแรงขึ้น

"น้องแก้ว" ก้องพูดขึ้น "ผมอยากบอกอะไรบางอย่าง"

"ค่ะ?"

"ผม—"

โทรศัพท์ก้องดัง ทำลายบรรยากาศ

"ขอโทษครับ" เขาหยิบโทรศัพท์ดู ใบหน้าเปลี่ยน "ผมต้องรับสาย"

เขาลุกขึ้นเดินไปรับสายด้านนอก

แก้วนั่งรอ หัวใจยังคงเต้นแรง เขาจะบอกอะไร?

---

สิบนาทีผ่านไป ก้องกลับมา ใบหน้าเคร่งขรึม

"เกิดอะไรขึ้นคะ?" แก้วถาม

"มีปัญหาที่ไซต์" เขาพูด "เครนขัดข้อง ต้องไปดู"

"หนูไปด้วยได้ไหมคะ?"

"ไม่ต้อง" ก้องส่ายหัว "คุณพักผ่อน ผมจัดการเอง"

"แต่—"

"ผมจะให้คนขับรถมาส่งคุณกลับบ้าน" เขาพูดเร็ว "ขอโทษนะครับที่ต้องรีบไป"

"ไม่เป็นไรค่ะ" แก้วพยายามยิ้ม

ก้องหยุดครู่ มองเธอ

"เรื่องที่ผมอยากบอก..." เขาพูด "ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะครับ"

"ค่ะ"

เขาเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งแก้วไว้กับความสงสัย

เขาจะบอกอะไร?

และทำไมหัวใจเธอถึงเต้นแรงขนาดนี้?

---

คืนนั้น แก้วกลับถึงบ้าน นอนมองเพดาน

"พี่ก้อง..." เธอพึมพำ "พี่จะบอกอะไร?"

หัวใจเธอเต็มไปด้วยความหวัง

แต่ลึกๆ แล้วก็มีความกลัว

กลัวว่าความหวังนั้นจะพังทลาย

เหมือนอย่างที่มันเคยเกิดขึ้นมาก่อน

## — จบตอนที่ 7 —