ข่าวลือเริ่มแพร่

# ตอนที่ 6: ข่าวลือเริ่มแพร่

สัปดาห์ต่อมา

แก้วสังเกตว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป

คนงานที่เคยทักทายเธอเริ่มหลบตา พนักงานออฟฟิศกระซิบกระซาบทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน

"เกิดอะไรขึ้น?" เธอถามมิ้นท์ตอนพักกลางวัน

มิ้นท์ถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์มาเปิดให้ดู

"มีคนโพสต์ในกลุ่มไลน์บริษัท"

แก้วมองหน้าจอ รู้สึกหน้าซีด

เป็นรูปเธอกับก้องนั่งรถด้วยกัน ตอนไปต่างจังหวัด พร้อมแคปชัน:

"วิศวกรสาวคนใหม่ได้ดีเพราะอะไรกันนะ? CEO พาไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วย"

"ใครโพสต์คะ?" แก้วถามเสียงสั่น

"ไม่รู้ เป็นบัญชีปลอม" มิ้นท์ตอบ "แต่ทุกคนก็รู้ว่าเป็นใคร"

แก้วกำมือแน่น "พี่นิค"

"แน่นอน แต่ไม่มีหลักฐาน"

"หนูไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ!" แก้วพูดเสียงดัง "หนูแค่ไปดูงานกับท่านประธาน"

"พี่รู้" มิ้นท์ปลอบ "แต่คนอื่นไม่รู้ พวกเขาเชื่อในสิ่งที่เห็น"

แก้วรู้สึกน้ำตาคลอ แต่กลั้นไว้ เธอไม่ยอมร้องไห้ที่นี่

---

บ่ายวันนั้น แก้วลงไซต์ตามปกติ

แต่บรรยากาศเปลี่ยนไป คนงานมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ บางคนกระซิบกระซาบ

"นั่นไง สาวคนโปรดของ CEO"

"ไม่แปลกใจเลยที่ได้คุมโปรเจค"

"หน้าตาก็เฉยๆ ไม่รู้ว่าดียังไง"

แก้วได้ยินทุกคำ แต่ทำเป็นไม่ได้ยิน เธอเดินหน้าต่อ ตรวจงานต่อ

"น้องแก้ว" พี่แดงเดินมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "น้องโอเคไหม?"

"โอเคค่ะพี่" เธอพยายามยิ้ม

"พี่ไม่เชื่อข่าวลือนะ" พี่แดงพูด "พี่รู้ว่าน้องเป็นคนยังไง"

"ขอบคุณค่ะ"

"แต่ระวังตัวด้วยนะ" พี่แดงเสียงเครียด "คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้... เขาจะไม่หยุดแค่นี้"

---

เย็นวันนั้น ก้องเรียกแก้วไปพบที่ห้องทำงาน

"นั่งเลยครับ" เขาพูด ใบหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ

แก้วนั่งลง หัวใจเต้นแรง

"ผมเห็นโพสต์แล้ว" ก้องพูด "ผมขอโทษ"

"พี่ขอโทษอะไรคะ?"

"ที่ทำให้คุณลำบาก" เขาถอนหายใจ "ผมไม่ได้คิดว่าการพาคุณไปดูงานจะกลายเป็นข่าวลือแบบนี้"

"ไม่ใช่ความผิดพี่ค่ะ" แก้วพูด "หนูรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง"

"ผมก็รู้" ก้องเสียงแข็ง "แต่ไม่มีหลักฐาน"

"แล้วพี่จะทำยังไงคะ?"

"ผมจะออกประกาศชี้แจง" ก้องพูด "ว่าการไปดูงานเป็นเรื่องปกติ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น"

แก้วเงียบ ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง

"แต่ผมต้องถามก่อน" ก้องมองตรงเข้าไปในดวงตาเธอ "คุณอยากให้ผมทำแบบนั้นไหม? หรืออยากให้เงียบๆ ไป?"

"ถ้าพี่ออกประกาศ..." แก้วพูดช้าๆ "คนอาจจะยิ่งคิดมากกว่าเดิม"

"ผมรู้" ก้องพยักหน้า "แต่ผมไม่อยากให้คุณถูกใส่ร้าย"

"หนูรับได้ค่ะ" แก้วพูดหนักแน่น "หนูไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องอธิบายให้ใครฟัง"

ก้องมองเธอด้วยความชื่นชม

"คุณแข็งแกร่งมาก รู้ไหม?"

"หนูต้องแข็งแกร่งค่ะ" เธอตอบ "ถ้าหนูอ่อนแอ พวกเขาก็ชนะ"

ก้องยิ้ม "งั้นผมจะไม่ออกประกาศ แต่ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ บอกผมได้เสมอ"

"ขอบคุณค่ะ"

---

คืนนั้น แก้วนอนร้องไห้คนเดียว

เธอแข็งแกร่งต่อหน้าคนอื่น แต่ลึกๆ แล้วเธอเจ็บปวด

"ทำไม..." เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไมแค่อยากทำงานดีๆ มันถึงยากขนาดนี้?"

โทรศัพท์ดัง เธอมองหน้าจอ — พี่ก้อง

เธอลังเลครู่หนึ่ง แล้วรับสาย

"ฮัลโหลค่ะ?"

"น้องแก้ว" เสียงก้องดังขึ้น "ยังไม่นอนเหรอครับ?"

"ยังค่ะ"

"ผมก็ยังไม่นอน" เขาพูด "คิดเรื่องวันนี้อยู่"

แก้วเงียบ

"ผมอยากให้คุณรู้ว่า..." ก้องพูดต่อ "ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไร ผมเชื่อในตัวคุณ"

น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง

"ขอบคุณค่ะพี่ก้อง"

"พักผ่อนนะครับ" เขาพูด "พรุ่งนี้เจอกัน"

"ค่ะ ราตรีสวัสดิ์"

"ราตรีสวัสดิ์ครับ"

แก้ววางสาย มองเพดาน

เธอรู้แล้วว่าความรู้สึกที่มีต่อก้องคืออะไร

มันคือความรัก

แต่เธอไม่กล้าบอก

เพราะระหว่างพวกเขามีช่องว่างมากเกินไป

CEO กับวิศวกรจบใหม่...

มันจะเป็นไปได้ไหม?

## — จบตอนที่ 6 —