รุ่นพี่ CEO รักนี้โครงสร้างไม่พัง
เดินทางไปต่างจังหวัด
ตอนฟรี# ตอนที่ 5: เดินทางไปต่างจังหวัด
หกโมงเช้า อากาศยังเย็นสบาย
แก้วยืนรอหน้าตึกออฟฟิศ สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็ก ใส่ชุดทำงานเรียบร้อย
รถเก๋งสีดำจอดเทียบทางเท้า กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลง
"ขึ้นมาเลยครับ" ก้องยิ้ม
แก้วเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร นั่งลง "สวัสดีค่ะพี่ก้อง"
"สวัสดีครับ นอนหลับดีไหม?"
"หลับค่ะ" เธอโกหก
ก้องมองเธอครู่หนึ่ง "ตาบวมนะ"
แก้วเบือนหน้าหนี "แค่นอนไม่พอค่ะ"
"ถ้าง่วงก็หลับได้นะ ทางไกลสามชั่วโมง"
รถออกตัว มุ่งหน้าสู่ทางด่วน แก้วมองวิวข้างทางเลื่อนผ่านไป
"โปรเจคที่จะไปดู เป็นโรงงานอะไรคะ?" เธอถาม
"โรงงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์" ก้องตอบ "เพิ่งได้สัญญาสร้างโกดังเก็บสินค้า งบประมาณสองร้อยล้าน"
"สองร้อยล้าน!?" แก้วตกใจ
"ใช่" ก้องยิ้ม "เป็นโปรเจคใหญ่ที่สุดของปีนี้ ผมอยากให้คุณมาดูเป็นประสบการณ์ ว่าการบริหารโปรเจคใหญ่ๆ เป็นยังไง"
"ขอบคุณค่ะที่ให้โอกาส"
"ไม่ต้องขอบคุณ" เขาพูด "คุณมีความสามารถ ผมแค่เปิดทางให้"
ความเงียบแผ่ลงมา มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ จากวิทยุ
"พี่ก้องคะ" แก้วพูดขึ้น "หนูอยากถามเรื่องหนึ่งได้ไหม?"
"ถามได้ครับ"
"ทำไมพี่ถึงเริ่มทำธุรกิจก่อสร้างคะ?"
ก้องเงียบไปครู่ ราวกับกำลังคิดคำตอบ
"ตอนเรียนจบ ผมกับภูมิมีทางเลือกสองทาง" เขาเริ่ม "ไปทำงานบริษัทใหญ่ เงินเดือนดี มั่นคง หรือเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง ไม่แน่นอน อาจจะล้มเหลว"
"แล้วทำไมเลือกทำธุรกิจ?"
"เพราะอยากสร้างอะไรที่เป็นของตัวเอง" ก้องยิ้ม "ภูมิบอกว่า 'ถ้าเราเก่งพอ ทำไมต้องไปสร้างความรวยให้คนอื่น?' ผมเห็นด้วย"
"พี่ภูมิเป็นคนยังไงคะ?"
"เป็นคนเอาจริงเอาจัง" ก้องหัวเราะ "ตรงข้ามกับผมเลย เขาเป็นคนวางแผน ผมเป็นคนลงมือทำ เราเลยเข้ากันได้ดี"
"แล้วภรรยาพี่ภูมิล่ะคะ?"
"ใบบุญเหรอ?" ก้องยิ้มอ่อน "เธอน่ารักมาก ตอนแรกเขาเจอกันที่มหาลัย ภูมิเป็นรุ่นพี่ ใบบุญเป็นรุ่นน้อง รักกันตั้งแต่ตอนนั้น"
แก้วฟังอย่างตั้งใจ
"ผมเห็นพวกเขารักกัน บางทีก็อิจฉานะ" ก้องยอมรับ "อยากมีความรักแบบนั้นบ้าง"
"พี่ยังไม่เคยมีแฟนเหรอคะ?"
ก้องเงียบไปนาน
"เคยครับ" เขาตอบเบาๆ "ตอนเรียน แอบชอบรุ่นน้องคนหนึ่ง แต่ไม่กล้าบอก พอรู้ตัวอีกที เธอก็ไปแต่งงานกับคนอื่นแล้ว"
"ผมเสียใจมาก" เขาพูดต่อ "เลยตั้งใจทุ่มเทให้งานอย่างเดียว ไม่อยากรู้สึกเจ็บปวดแบบนั้นอีก"
แก้วรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ไม่รู้ว่าเจ็บแทนเขา หรือเจ็บเพราะอะไรอย่างอื่น
"แต่ตอนนี้ล่ะคะ?" เธอถาม "ยังรู้สึกเหมือนเดิมไหม?"
ก้องหันมามองเธอครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปมองถนน
"ไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ "แต่... อาจจะเริ่มเปลี่ยนใจ"
แก้วไม่กล้าถามต่อ หัวใจเต้นแรงเกินไป
---
สิบโมงเช้า พวกเขาถึงโรงงาน
ผู้จัดการโรงงานมาต้อนรับ พาเดินดูพื้นที่ที่จะก่อสร้าง แก้วจดโน้ตอย่างขยันขันแข็ง ถามคำถามเชิงเทคนิคหลายข้อ
"น้องคนนี้ฉลาดมากเลย" ผู้จัดการพูดกับก้อง "ถามได้ตรงประเด็นทุกข้อ"
"ผมรู้ครับ" ก้องยิ้มภูมิใจ "เธอเป็นวิศวกรที่ดีที่สุดคนหนึ่งของบริษัท"
แก้วหน้าแดง พยายามทำเป็นไม่ได้ยิน
---
บ่ายสามโมง พวกเขาเดินทางกลับ
"เหนื่อยไหมครับ?" ก้องถาม
"นิดหน่อยค่ะ แต่สนุกมาก ได้เรียนรู้อะไรเยอะเลย"
"ดีครับ นั่นคือเป้าหมายของวันนี้"
แก้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้ม
"พี่ก้องคะ"
"ว่าไง?"
"ขอบคุณค่ะ ที่ให้โอกาสหนู ที่เชื่อมั่นในตัวหนู"
ก้องยิ้ม "ผมบอกแล้วไง ไม่ต้องขอบคุณ"
"แต่หนูอยากบอก" เธอพูด "ตั้งแต่เรียนจบมา หนูถูกปฏิเสธเพราะเป็นผู้หญิงมาตลอด พี่เป็นคนแรกที่มองข้ามเรื่องนั้น"
"เพราะมันไม่สำคัญ" ก้องพูด "สิ่งที่สำคัญคือความสามารถและความตั้งใจ คุณมีทั้งสองอย่าง"
แก้วรู้สึกน้ำตาคลอ แต่กลั้นไว้
"ผมเชื่อว่าสักวันหนึ่ง" ก้องพูดต่อ "คุณจะเป็นวิศวกรที่ยอดเยี่ยม และจะมีคนมากมายต้องเสียใจที่เคยปฏิเสธคุณ"
"หนูจะพยายามค่ะ"
"ไม่ต้องพยายามหรอก" เขาหันมายิ้ม "แค่เป็นตัวเองก็พอ"
วันนั้น แก้วกลับถึงบ้านด้วยรอยยิ้ม
และหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่คิดถึงเขา
## — จบตอนที่ 5 —