หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน
ตอนที่ 9
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 9 เช้าหลังพายุ ══════════════════════════════════════════════════════════════
แสงแดดแรกของเช้าวันเสาร์ลอดผ่านกระจก ตกลงบนใบหน้าสิรวิชญ์
เขาลืมตา
เพดานสีขาว ไม่ใช่เพดานห้องนอนเขา
กลิ่นน้ำหอมหวาน ไม่ใช่กลิ่น Bleu de Chanel ที่เขาคุ้นเคย
และร่างอุ่นที่ซุกอยู่ในอ้อมแขน
สิรวิชญ์มองลงไป วีร์นอนหลับ ศีรษะวางบนแขนเขา ผมสีน้ำตาลทองกระจายบนอกเขา มือเล็กๆ วางบนหน้าท้อง หายใจช้าสม่ำเสมอ
ทุกอย่างเมื่อคืนไม่ใช่ฝัน
_โอ้พระเจ้า_
สิรวิชญ์ปิดตา เปิดตา ปิดตาอีกครั้ง
_เขานอนกับคนไข้_
_เขา — ดร.สิรวิชญ์ ธีรพงศ์ แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินรีเวช — นอนกับคนไข้ของตัวเอง_
ความตื่นตระหนกแล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
_จรรยาบรรณข้อ 27 ว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์และผู้ป่วย_
_ข้อ 27.1 แพทย์ต้องไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้ป่วยปัจจุบัน_
_ข้อ 27.2 แพทย์ต้องรักษาขอบเขตวิชาชีพอย่างเคร่งครัด_
เขาค่อยๆ ดึงแขนออกจากใต้ศีรษะเธอ ระวังไม่ให้ตื่น ลุกขึ้นนั่ง
มือเขาสั่น
ไม่ได้สั่นเพราะตื่นเต้น ไม่ได้สั่นเพราะปรารถนา
สั่นเพราะกลัว
_ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป..._
_ใบอนุญาตแพทย์_
_ชื่อเสียงที่สร้างมาทั้งชีวิต_
_หน้าพ่อ_
เขาหยิบเสื้อเชิ้ตจากพื้น สวมทีละกระดุม มือที่เมื่อคืนสัมผัสร่างกายเธอด้วยความปรารถนา ตอนเช้ากำลังสั่นด้วยความกลัว
"จะไปแล้วเหรอคะ?"
เสียงวีร์ เขาหันไป เธอลืมตา ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดอก มองเขาด้วยตาที่ยังง่วง
"ผมต้องไปโรงพยาบาล" เสียงเขาเรียบ เย็น โหมดหมอกลับมา
วีร์กะพริบตา "คุณหมอ?"
"ครับ"
"เมื่อคืน—"
"เมื่อคืนเป็นความผิดพลาดครับ"
คำนั้นตกลงกลางห้องเหมือนก้อนน้ำแข็ง
วีร์นิ่ง ค่อยๆ นั่งขึ้น ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ใบหน้าเปลี่ยนจากง่วงเป็นช็อก จากช็อกเป็นเจ็บปวด
"ความผิดพลาด?" เสียงเธอสั่น
สิรวิชญ์ไม่มองเธอ ติดกระดุมข้อมือ "ผมเป็นหมอเธอ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ควรเกิดขึ้น ผมขอโทษ"
"ขอโทษ?" วีร์หัวเราะแห้งๆ "คุณหมอขอโทษ?"
"ผมเป็นฝ่ายที่ต้องรับผิดชอบ ผมเป็นแพทย์ผู้ดูแล ผมไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้น"
"แต่มันเกิดขึ้นแล้วไง!" เสียงเธอสูงขึ้น น้ำตาคลอ "คุณหมอจะบอกว่าเมื่อคืนไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอคะ?"
สิรวิชญ์หยุด หันมามองเธอเป็นครั้งแรก
วีร์นั่งอยู่บนโซฟา ผ้าห่มคลุมตัว ตาแดง น้ำตาไหล ริมฝีปากสั่น
_เธอร้องไห้_
_เพราะเขา_
"วีร์..." คำว่า "คุณกัญญาวีร์" ไม่ยอมออกจากปาก
"หนูไม่ได้บังคับคุณหมอ" เสียงเธอสั่น "คุณหมอเป็นคนจูบหนูก่อน คุณหมอเป็นคนอุ้มหนูมาที่โซฟา คุณหมอเป็นคน—"
"ผมรู้" เขาตัดบท เสียงแหบ "ผมรู้ วีร์ ผมรู้ว่าผมเป็นคนเริ่ม"
"แล้วทำไมถึงบอกว่ามันเป็นความผิดพลาด?"
_เพราะถ้ามันไม่ใช่ความผิดพลาด ผมจะหยุดไม่ได้_
_แล้วถ้าหยุดไม่ได้ ผมจะเสียทุกอย่าง_
"เพราะผมเป็นหมอเธอ" เขาตอบ เสียงเรียบ แต่กำปั้นที่กำแน่นบอกเล่าสิ่งที่ปากไม่พูด "และหมอไม่ควรมีความสัมพันธ์กับคนไข้"
วีร์เช็ดน้ำตา "งั้นหนูเลิกเป็นคนไข้"
"ไม่ง่ายอย่างนั้น ระบบของโรงพยาบาล—"
"หนูจะไปหาหมอคนอื่น หาโรงพยาบาลอื่น"
"วีร์—"
"อะไรคะ?" เธอลุกขึ้นยืน ผ้าห่มหลุดจากไหล่ เธอไม่สนใจ "หนูพร้อมทำทุกอย่าง แต่คุณหมอล่ะ?"
สิรวิชญ์มองเธอ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยดวงตาที่ร้อนแรงและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
"ผมต้องไป" เขาเอ่ย "ผอ.นัดเช้านี้"
"คุณหมอหนีอีกแล้ว"
คำนั้นแทงเข้ามาตรงกลางอก
"ผมไม่ได้หนี ผมแค่—"
"แค่อะไรคะ? แค่จะกลับไปทำเป็นตายด้านเหมือนเดิม? แค่จะทำเป็นว่าเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น?" น้ำตาเธอไหลอีก "หนูเห็นหมดนะคะ วิชญ์ หนูเห็นว่าคุณหมอมองหนูยังไง หนูรู้สึกว่าคุณหมอสัมผัสหนูยังไง นั่นไม่ใช่ความผิดพลาด"
เงียบ
"นั่นเป็นครั้งแรกในห้าปีที่คุณหมอ 'มีชีวิต'" เธอกระซิบ "แล้วคุณหมอจะกลับไปตายอีกเหรอคะ?"
═══════════════════════════════════════════
สิรวิชญ์ไม่ตอบ
เขาหยิบกระเป๋ายา หยิบกุญแจรถ
"ผมจะโทรหาเธอ" เสียงเขาเบา
"อย่าโทรมาถ้าจะพูดเหมือนหมอกับคนไข้" วีร์หันหลังให้เขา ไม่อยากให้เห็นน้ำตา "โทรมาเมื่อพร้อมจะพูดเหมือน 'วิชญ์' ไม่ใช่ 'ดร.สิรวิชญ์'"
เขายืนตรงประตู มือจับลูกบิด
_เปิดประตู เดินออกไป กลับไปเป็นหมอตายด้าน_
_ง่ายนิดเดียว_
_แค่เปิดประตู_
แต่เขายืนอยู่ตรงนั้นนานกว่าที่ควร
"วีร์" เขาเอ่ย ไม่หันกลับ
"อะไรคะ"
"เมื่อคืน..." เสียงเขาสั่นแผ่ว "...ไม่ใช่ความผิดพลาด"
วีร์หันกลับมา แต่เขาเปิดประตูออกไปแล้ว
เธอยืนมองประตูที่ปิดลง น้ำตาไหลอีกครั้ง แต่คราวนี้ปนกับรอยยิ้ม
_"ไม่ใช่ความผิดพลาด"_
_เขาพูดแล้ว_
_แค่นี้ก็พอ_
_สำหรับตอนนี้_
═══════════════════════════════════════════
สิรวิชญ์ขับรถไปโรงพยาบาล
ถนนเช้าวันเสาร์ว่าง แสงแดดส่องเข้ามาทางกระจกหน้า เขาเปิดกระจกลง ลมเช้าพัดเข้ามา แต่ไม่ช่วยให้หัวเย็นลง
กลิ่นเธอยังติดอยู่บนตัว
บนเสื้อเชิ้ต บนผิว ในจมูก ในความทรงจำ
โทรศัพท์สั่น ข้อความจากกร น้องสาว
"พี่วิชญ์คร้าบ ไม่กลับบ้านเมื่อคืนเหรอ? กรโทรไปไม่รับ กรเป็นห่วงนะ!"
แล้วข้อความที่สอง
"ป.ล. ถ้าไม่กลับเพราะผู้หญิง กรจะดีใจมาก! 🎉 พี่เป็นปกติแล้ว!!!"
สิรวิชญ์วางโทรศัพท์ลง
_เป็นปกติ_
_เขาเป็นปกติหรือเปล่า?_
_ผู้ชายที่นอนกับคนไข้ตัวเอง ปกติตรงไหน?_
รถจอดที่ลานจอดโรงพยาบาลเมดิแคร์ พรีเมียม เขานั่งในรถอีกห้านาที สูดหายใจลึก แต่งหน้าแต่งตาให้เป็นหมอตายด้านเหมือนเดิม
_กำแพงขึ้น_
_สวมหน้ากาก_
_เป็นดร.สิรวิชญ์_
เขาเปิดประตูรถ ก้าวลงมา สวมกาวน์ขาว เดินเข้าโรงพยาบาลด้วยท่าเดินมั่นคงเหมือนทุกเช้า
แต่ใต้กาวน์ เสื้อเชิ้ตยังมีกลิ่น YSL Mon Paris ของเธอ
═══════════════════════════════════════════
ห้อง ผอ. ชั้น 8
นพ.ประวิทย์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาล ชายวัยหกสิบ ผมหงอก ท่าทางสุขุม นั่งอยู่หลังโต๊ะ
"นั่งเถอะ สิรวิชญ์"
สิรวิชญ์นั่งลง ใบหน้าเรียบเฉย
"มีอะไรครับ อาจารย์?"
ผอ.ประวิทย์ถอดแว่น วางบนโต๊ะ "มีคนร้องเรียนเข้ามา"
"เรื่องอะไรครับ?"
"เรื่องความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมกับคนไข้"
ลมหายใจสิรวิชญ์หยุดชั่วเสี้ยววินาที แต่ใบหน้าไม่เปลี่ยน
"ใครร้องเรียนครับ?"
"ไม่ระบุชื่อ แต่ระบุว่าคนไข้ชื่อ กัญญาวีร์ สุวิทย์ธนากุล นัดตรวจบ่อยผิดปกติ และมีพฤติกรรมเกินเลยกับแพทย์ผู้ดูแล"
_ปุณณ์_
สิรวิชญ์รู้ทันทีว่าใครร้องเรียน
"ผมจะชี้แจงครับ" เสียงเขาเรียบ "คุณกัญญาวีร์เป็นคนไข้ที่มีปัญหาสุขภาพจริง ซีสต์ที่รังไข่ ต้องติดตามอาการ การนัดตรวจบ่อยเป็นไปตามแผนการรักษา"
"ผมเข้าใจ" ผอ.พยักหน้า "แต่มีรายงานว่าเมื่อคืนคุณออกจากโรงพยาบาลตอนสามทุ่มครึ่ง และไม่ได้กลับบ้านจนเช้า มีคนเห็นรถของคุณจอดอยู่ที่คอนโดย่านทองหล่อ ซึ่งตรงกับที่อยู่ของคนไข้รายนี้"
_มีคนตามเขา_
สิรวิชญ์กำกัดฟัน
"ผมไปดูอาการคนไข้ VIP ที่มีอาการฉุกเฉินกลางดึกครับ เป็นหน้าที่"
"สิรวิชญ์" ผอ.ถอนหายใจ "ผมรู้จักนายมาตั้งแต่เรียนแพทย์ ผมเป็นอาจารย์สอนนาย ผมรู้ว่านายเป็นหมอที่ดีที่สุดคนหนึ่งที่ผมเคยสอน"
"ขอบคุณครับ"
"แต่ถ้ามีหลักฐานว่ามีความสัมพันธ์เกินเลยกับคนไข้ แม้นายจะเก่งแค่ไหน ผมก็ปกป้องไม่ได้"
สิรวิชญ์นิ่ง
"ผมไม่ได้ตัดสินนาย" ผอ.พูดต่อ "ผมแค่เตือน ระวังตัวให้ดี โดยเฉพาะช่วงนี้ มีคนจับตาดูอยู่"
"เข้าใจครับ"
"อีกเรื่อง ดร.ณัฐภัทรมาหาผมเมื่อวาน อาสาจะรับดูแลคนไข้ของนายบางราย เพื่อ 'ลดภาระ' ตามที่เขาบอก"
_ณัฐ_
"ผมจัดการเองได้ครับ"
ผอ.มองเขา "แน่ใจนะ?"
"แน่ใจครับ"
═══════════════════════════════════════════
สิรวิชญ์ออกจากห้อง ผอ. เดินไปตามทางเดินชั้น 8 ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ข้างในพังทลาย
_มีคนตามเขาเมื่อคืน_
_มีคนรายงาน ผอ._
_ใบอนุญาตแพทย์ที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อให้ได้มา กำลังจะหลุดจากมือ_
_เพราะคืนเดียว_
_คืนเดียวที่เขารู้สึก "มีชีวิต" เป็นครั้งแรกในรอบห้าปี_
เขาเดินเข้าลิฟต์ กดชั้น 5 แผนกสูติ
ประตูลิฟต์เปิด
พยาบาลปุณณ์ยืนอยู่ตรงหน้า
"สวัสดีค่ะ คุณหมอ" เธอยิ้ม ยิ้มที่ไม่ถึงตา "เช้าจังเลยค่ะ วันเสาร์ด้วย"
"สวัสดีครับ ปุณณ์"
"พักผ่อนเพียงพอไหมคะ?" น้ำเสียงเธอเรียบ แต่มีคม "ดูเหนื่อยๆ นะคะ"
สิรวิชญ์มองเธอ ตาเย็น "พอครับ ขอบคุณ"
เขาเดินผ่านเธอ เข้าห้องทำงาน ปิดประตู
นั่งลงบนเก้าอี้ ถอดแว่นออก นวดดั้งจมูก
โทรศัพท์สั่น
ข้อความจากวีร์
"หนูรู้ว่าคุณหมอกลัวอะไร และหนูเข้าใจ แต่อย่าลืมสิ่งที่พูดก่อนออกจากห้องนะคะ 'ไม่ใช่ความผิดพลาด' หนูจำได้ หนูจะรอค่ะ"
สิรวิชญ์มองหน้าจอ
นิ้วพิมพ์ ลบ พิมพ์ ลบ
สุดท้ายเขาพิมพ์แค่
"ดูแลตัวเองด้วย"
แล้ววางโทรศัพท์คว่ำลง
_เขาต้องแก้ปัญหานี้_
_ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย_
═══════════════════════════════════════════
ตอนต่อไป: ตอนที่ 10 — ข้อหาผิดจรรยาบรรณ 💥