หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน
ตอนที่ 10
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 10 ข้อหาผิดจรรยาบรรณ 💥 ══════════════════════════════════════════════════════════════
💥 PAYWALL HOOK — ตอนฟรีตอนสุดท้าย!
══════════════════════════════════════════════════════════════
จันทร์
สิรวิชญ์ตรวจคนไข้ตามปกติ สิบสองราย ตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงเที่ยง ทุกรายเขาทำได้ดีเยี่ยม มือนิ่ง เสียงเรียบ สายตามืออาชีพ
ไม่มีใครรู้ว่าข้างในหัวเขาเป็นสมรภูมิ
_วีร์ไม่ได้โทรมาทั้งวันเสาร์อาทิตย์_
_เธอบอกว่าจะรอ_
_แต่เธอจะรอได้นานแค่ไหน?_
"คุณหมอคะ คนไข้รายต่อไปค่ะ"
เสียงพยาบาลปุณณ์ เรียบ มืออาชีพ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ครับ เชิญเข้ามา"
สิรวิชญ์สวมหน้ากากหมอตายด้าน ตรวจคนไข้ต่อ
═══════════════════════════════════════════
บ่ายโมง ช่วงพักกลางวัน
สิรวิชญ์นั่งกินข้าวในโรงอาหารชั้น 2 คนเดียว เหมือนทุกวัน ถาดข้าวแกง แก้วน้ำเปล่า
"พี่วิชญ์ครับ"
ณัฐ เดินมาพร้อมถาดอาหาร นั่งลงตรงข้ามโดยไม่ถาม
"ว่าไง ณัฐ"
"ไม่มีอะไรครับ แค่อยากคุย" ณัฐยิ้ม ยิ้มเป็นกันเองเหมือนเสมอ "วันเสาร์ที่ผ่านมาเป็นไงบ้างครับ?"
"ปกติ"
"จริงเหรอครับ?" ณัฐเอียงหัว "ผมเห็นพี่มาโรงพยาบาลเช้ามากเลย วันเสาร์ด้วย"
"มีเรื่องต้องจัดการ"
"ครับ ผมเข้าใจ" ณัฐหยุดพูด ตักข้าวกิน แล้วเอ่ยขึ้น "อ้อ พี่วิชญ์ ผมอยากบอกให้รู้ว่า..."
"อะไร?"
"คุณวีร์ครับ กัญญาวีร์ สุวิทย์ธนากุล ผมนัดเธอไปทานข้าววันศุกร์นี้ เธอตอบตกลงแล้วครับ"
สิรวิชญ์หยุดตักข้าว ชั่วเสี้ยววินาที แล้วตักต่อ
"ดีครับ" เสียงเรียบ
"ผมเคยถามพี่แล้วว่าพี่ไม่ได้สนใจเธอในทางส่วนตัวใช่ไหม?"
"ใช่ครับ เธอเป็นคนไข้"
"ใช่ครับ เป็นคนไข้" ณัฐยิ้ม "แต่ถ้าเธอไม่ใช่คนไข้ของพี่แล้วล่ะ? ถ้าเธอย้ายมาอยู่ในความดูแลของผม? ก็ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ?"
สิรวิชญ์วางช้อนลง มองณัฐ
"เธอเป็นคนไข้ของผม ณัฐ"
"ผมรู้ครับ แต่ผมเสนอ ผอ.แล้วว่าผมพร้อมรับดูแลคนไข้บางรายของพี่ เพื่อลดภาระ ผอ.ดูสนใจ"
สิรวิชญ์จ้องน้องร่วมแผนก ใต้รอยยิ้มเป็นมิตรนั้น เขาเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน
ความอิจฉา
ณัฐไม่ได้แค่ชอบวีร์ เขาอยากชนะสิรวิชญ์
"ผมจะจัดการเรื่องคนไข้ของผมเองครับ" สิรวิชญ์ลุกขึ้น "ขอบคุณที่เป็นห่วง"
เขาเดินออกจากโรงอาหาร
_วีร์ตอบตกลงไปทานข้าวกับณัฐ_
_ทำไม?_
_เธอบอกว่าจะรอ_
_แต่เธอตอบตกลงไปกินข้าวกับหมอคนอื่น_
ความรู้สึกที่แล่นขึ้นมาในอก เขาไม่คุ้น ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
_หึง?_
_เขาหึงเหรอ?_
_หมอตายด้าน หึง?_
═══════════════════════════════════════════
บ่ายสาม
สิรวิชญ์อยู่ในห้องทำงาน ตรวจสอบชาร์ทคนไข้ โทรศัพท์สั่น
วีร์
เขาจ้องหน้าจอสามวินาที แล้วรับสาย
"สวัสดีครับ"
"คุณหมอคะ หนูโทรมาบอกว่า หนูจะมาตรวจตามนัดพรุ่งนี้ค่ะ"
"ได้ครับ สิบโมง เหมือนเดิม"
เงียบ
"คุณหมอ..."
"ครับ?"
"หนูรู้ว่าคุณหมอยุ่ง แต่หนูอยากพูดอะไรหน่อย"
"ได้ครับ"
"ดร.ณัฐชวนหนูไปทานข้าว หนูตอบตกลงแล้ว"
สิรวิชญ์กำมือแน่น
"ครับ ผมรู้แล้ว ณัฐบอกตอนกลางวัน"
"หนูตอบตกลงเพราะ..." เธอหยุด "เพราะหนูไม่รู้ว่าคุณหมอจะทำยังไงต่อ หนูบอกว่าจะรอ แต่ถ้าคุณหมอจะกลับไปเป็นหมอตายด้านเหมือนเดิม... หนูก็ไม่รู้ว่าจะรออะไร"
"วีร์—"
"คุณหมอบอกว่าไม่ใช่ความผิดพลาด แต่สองวันที่ผ่านมา คุณหมอไม่ได้โทรมา ไม่ได้ส่งข้อความ แค่ 'ดูแลตัวเองด้วย' แล้วก็เงียบ"
เขาเงียบ เพราะเธอพูดถูก
"หนูไม่ได้ไปกินข้าวกับณัฐเพราะชอบเขานะคะ" เสียงเธอเบาลง "หนูแค่...ไม่อยากนั่งรอในห้องเปล่าคนเดียว"
"ผมเข้าใจครับ"
"จริงเหรอคะ?" เสียงเธอมีน้ำ "เข้าใจจริงเหรอ?"
"วีร์ ผมมีเรื่องต้องจัดการก่อน ผอ.เรียกพบเรื่องร้องเรียน มีคนรายงานว่าเราใกล้ชิดกันเกินไป"
เงียบยาว
"ใครร้องเรียนคะ?"
"ไม่ระบุ แต่ผมคิดว่ารู้"
"พี่ปุณณ์?"
"ผมไม่อยากกล่าวหาใครครับ"
"คุณหมอ ถ้าหนูเป็นปัญหา หนูจะ—"
"เธอไม่ใช่ปัญหา" เขาพูดเร็วกว่าที่ตั้งใจ "อย่าคิดแบบนั้น"
เงียบ
"งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคะ" เสียงเธอเบา "ในฐานะคนไข้"
"ครับ"
สายตัด
สิรวิชญ์วางโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าบ่ายสีเทาครึ้ม เมฆฝนกำลังก่อตัว
_เธอจะไปกินข้าวกับณัฐ_
_เพราะเขาทำให้เธอรอ_
_เพราะเขาเลือกจรรยาบรรณมากกว่าความรู้สึก_
_แต่ถ้าเลือกความรู้สึก..._
_เขาจะเสียทุกอย่าง_
_ทุกอย่าง ยกเว้นเธอ_
═══════════════════════════════════════════
สี่ทุ่ม
สิรวิชญ์กำลังจะออกจากโรงพยาบาล เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาที่ล็อบบี้
วีร์
เธอใส่เดรสสีขาว ผมปล่อย ถือถุงกระดาษ
"วีร์?" เขาหยุดเดิน
"คุณหมอคะ" เธอยิ้ม แต่ตาบวมเล็กน้อย ร้องไห้มาก่อน "หนูซื้อข้าวมาฝากค่ะ คิดว่าคุณหมอคงยังไม่ได้กิน"
"เธอไม่ควรมาที่นี่ ตอนนี้"
"หนูรู้ค่ะ แต่—"
"วีร์" เสียงเขาเข้ม "มีคนจับตาดูเราอยู่ การที่เธอมาหาผมที่โรงพยาบาลตอนกลางดึกจะทำให้เรื่องแย่ลง"
วีร์หยุด ยิ้มค้าง ค่อยๆ ลดมือที่ถือถุงข้าวลง
"ค่ะ" เสียงเบา "หนูไม่ได้คิด ขอโทษค่ะ"
สิรวิชญ์เห็นตาเธอเปลี่ยน จากสดใสเป็นอ่อนแรง
_เธอมาเพราะเป็นห่วง_
_แล้วเขาตำหนิเธอ_
"วีร์ ผมไม่ได้—"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอวางถุงข้าวบนเคาน์เตอร์ต้อนรับ "ฝากไว้ตรงนี้แล้วกันนะคะ คุณหมอเอาไปกินเองก็ได้"
เธอหันหลัง
"วีร์ รอก่อน"
เธอหยุด ไม่หันกลับ
สิรวิชญ์เดินเข้าไปหา ยืนข้างหลังเธอ
"ขอบคุณ" เสียงเขาเบา "ที่ซื้อข้าวมาให้"
"ค่ะ"
"และ... ผมไม่ได้โกรธที่เธอมา"
"แต่คุณหมอไม่อยากให้มาใช่ไหมคะ?"
เขาเงียบ
"หนูเข้าใจค่ะ" เธอหันกลับมา ยิ้ม แต่ตาเปียก "ถ้าหนูเป็นปัญ—"
"อย่าพูดคำนั้น" เสียงเขาหนักขึ้น "เธอไม่ใช่ปัญหา"
"งั้นหนูเป็นอะไรคะ?" เธอถาม ตรงๆ "หนูเป็นอะไรสำหรับคุณหมอ?"
ล็อบบี้โรงพยาบาลเงียบ ยามค่ำ ไม่มีใครนอกจากรปภ.ที่นั่งอยู่ไกลๆ
สิรวิชญ์มองเธอ
_เธอเป็นอะไร?_
_คนไข้?_
_ผู้หญิงที่ปลุกเขาให้ตื่น?_
_หรือสิ่งที่ทำให้เขากลัว?_
"หยุดมาหาผม คุณกัญญาวีร์" เขาเอ่ย เสียงเรียบ กลับไปเป็นทางการ "ผมเป็นหมอคุณ... แค่นั้น"
น้ำตาเธอไหล
แต่สิรวิชญ์ยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างขวาไม่ได้อยู่แนบลำตัว
มือของเขาจับข้อมือเธออยู่
จับแน่น
ไม่ยอมปล่อย
วีร์มองลงไปที่มือเขาที่รัดข้อมือเธอ แล้วมองขึ้นมาที่ใบหน้าเขา
ปากบอกให้หยุด
แต่มือไม่ยอมปล่อย
"คุณหมอ..." เธอกระซิบ น้ำตาไหล "ปากกับมือคุณหมอ...ไม่ตรงกันเลยนะคะ"
สิรวิชญ์มองลงไปที่มือตัวเอง เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจับเธออยู่
เขาไม่ปล่อย
_ปล่อยมือ สิรวิชญ์_
_ปล่อยแล้วกลับไปเป็นหมอตายด้าน_
_ปล่อย_
มือเขากำแน่นขึ้น
"ผมทำไม่ได้" เสียงเขาแตก "ผมบอกให้เธอหยุด แต่ผมทำไม่ได้"
วีร์ก้าวเข้ามา มืออีกข้างยกขึ้นจับมือเขาที่รัดข้อมือเธอ
"งั้นก็อย่าปล่อยค่ะ" เธอกระซิบ "อย่าปล่อยหนูเลย"
ในล็อบบี้โรงพยาบาลที่ว่างเปล่ายามค่ำ หมอตายด้านยืนจับมือคนไข้ของตัวเอง ไม่ยอมปล่อย
ปากบอกให้หยุด
หัวสั่งให้ถอย
แต่มือของเขาเลือกเธอ
═══════════════════════════════════════════
🔒 อ่านต่อตอนที่ 11 — งานการกุศล เมื่อหมอตัดสินใจ... เขาจะเลือกจรรยาบรรณ หรือเลือกเธอ?
ปลดล็อกทุกตอนที่เหลือ เพื่ออ่านเรื่องราวความรักต้องห้าม ของหมอสูติหัวใจตายด้าน กับสาวร้อนแรงที่ปลุกเขาให้ตื่น
══════════════════════════════════════════════════════════════
ตอนต่อไป: ตอนที่ 11 — งานการกุศล