ตอนที่ 8

══════════════════════════════════════════════════════════════ หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 8.3 หลังพายุ ══════════════════════════════════════════════════════════════

══════════════════════════════════════════════════════════════

เสียงหอบหายใจค่อยๆ สงบลง

วีร์นอนซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา ผ้าห่มบางคลุมร่างทั้งคู่ เหงื่อบนผิวเย็นลงในอากาศจากเครื่องปรับอากาศ

"วิชญ์" เธอเอ่ย เสียงแผ่ว

"ครับ"

"ยังตายด้านอยู่ไหมคะ?"

เขาเงียบ มือลูบผมเธอช้าๆ

"ไม่" เสียงเขาเบา แหบ "ไม่แล้ว"

วีร์ยิ้ม ยกมือขึ้นวางบนอกเขา ชีพจรยังเต้นเร็ว

"หนูรู้ตั้งแต่วันแรกแล้วค่ะ" เธอกระซิบ "ว่าคุณหมอแค่หลับ ไม่ได้ตาย"

สิรวิชญ์จูบหัวเธอ กลิ่นน้ำหอมหวานผสมกับกลิ่นเหงื่อ

"แล้วตอนนี้ล่ะ?" เขาถาม "เธอพิสูจน์ได้แล้วว่าผมไม่ได้ตายด้าน เธอจะทำยังไงต่อ?"

วีร์เงยหน้ามองเขา "หมายความว่ายังไงคะ?"

"เธอท้าทายผมตั้งแต่วันแรก เพราะอยากพิสูจน์ว่าผมไม่ได้ตายด้าน ตอนนี้เธอพิสูจน์ได้แล้ว" เสียงเขาเรียบ แต่มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ "เธอได้สิ่งที่ต้องการแล้ว"

_เธอจะไปไหม?_

_เหมือนทุกคน?_

วีร์มองเขา เห็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ใต้ความเรียบเฉย ผู้ชายที่ถูกทิ้งมาครั้งหนึ่ง กลัวจะถูกทิ้งอีก

เธอยกตัวขึ้น จูบริมฝีปากเขาเบาๆ

"หนูไม่ได้แค่อยากพิสูจน์ค่ะ วิชญ์" เธอกระซิบบนริมฝีปากเขา "หนูอยากให้คุณหมอตื่น... เพราะหนูอยากเป็นคนที่คุณหมอตื่นขึ้นมาแล้วเห็น"

สิรวิชญ์กอดเธอแน่นขึ้น กอดแบบที่ไม่เคยกอดใคร แบบที่กลัวว่าถ้าปล่อยแล้วจะไม่ได้กอดอีก

"วีร์" เสียงเขาสั่น "ผมเป็นหมอเธอ เรื่องนี้—"

"เรื่องนั้นค่อยคิดพรุ่งนี้ค่ะ" เธอซุกหน้าในอกเขา "คืนนี้ แค่กอดหนูไว้"

เขากอดเธอ

ข้างนอก เมืองยังตื่น ไฟยังสว่าง รถยังวิ่ง

แต่ในห้องนี้ มีแค่ลมหายใจสองคน

และหัวใจที่เพิ่งตื่นจากการหลับยาว

═══════════════════════════════════════════

แต่ในขณะที่สิรวิชญ์กำลังจะหลับตา

โทรศัพท์เขาสั่น ข้อความจากหมายเลขที่รู้จัก

พยาบาลปุณณ์

"คุณหมอคะ พรุ่งนี้เช้า ผอ.อยากพบค่ะ เรื่องด่วน"

สิรวิชญ์มองหน้าจอ แสงสีฟ้าสะท้อนในดวงตา

_ปุณณ์รู้_

_ว่าคืนนี้เขาไม่ได้กลับบ้าน_

เขาวางโทรศัพท์คว่ำลง กอดวีร์แน่นขึ้น

ความสุขที่เพิ่งเริ่มต้น กำลังจะถูกทดสอบ

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 9 — เช้าหลังพายุ