ตอนที่ 7

══════════════════════════════════════════════════════════════ หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 7 ปวดท้องกลางดึก ══════════════════════════════════════════════════════════════

ตีสอง คอนโดชั้น 38 ย่านทองหล่อ

วีร์ตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บแปลบที่ท้องน้อย

"อ๊ะ..."

เธอขดตัว มือกดที่หน้าท้อง ความเจ็บมาเป็นระลอก แปลบ แล้วก็ทิ้งช่วง แปลบอีก ราวกับมีใครบิดอะไรบางอย่างข้างใน

_ปวดท้อง... ตอนตีสอง?_

วีร์ลุกขึ้นนั่ง เดินไปห้องน้ำ ตรวจดูว่าประจำเดือนมาหรือเปล่า แต่ไม่ใช่ เธอเพิ่งหมดไปเมื่อสัปดาห์ก่อน

ความเจ็บมาอีกระลอก แรงกว่าเดิม

"โอ๊ย..."

เธอหยิบโทรศัพท์ นิ้วเลื่อนหาเบอร์แม่ แต่แม่อยู่ที่เชียงใหม่ มิ้นท์ก็ไปเที่ยวภูเก็ต

_แล้วใครจะมาดูแล?_

นิ้วเลื่อนผ่านรายชื่อ ผ่านชื่อ "ณัฐ" ที่เพิ่งบันทึกไว้ ผ่านชื่อเพื่อนร่วมงาน จนหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง

"ดร.สิรวิชญ์ (หมอสูติ)"

_ไม่ดีหรอก โทรหาหมอตีสอง_

ความเจ็บแปลบมาอีก แรงจนต้องก้มตัว

_แต่หนูเจ็บจริงๆ นะ!_

เธอกดโทร

═══════════════════════════════════════════

สิรวิชญ์ตื่นตั้งแต่สัญญาณแรก

นิสัยหมอ เสียงโทรศัพท์กลางดึกเท่ากับเหตุฉุกเฉิน ร่างกายตอบสนองก่อนสมองจะตื่นเต็มที่

เขาหยิบโทรศัพท์ดู หน้าจอเรืองแสง

"คุณกัญญาวีร์"

สิรวิชญ์หรี่ตา จิ้มรับสาย

"สวัสดีครับ คุณกัญญาวีร์ มีอะไรครับ?"

เสียงของเธอมาจากอีกฝั่ง บางเบา สั่นเล็กน้อย

"คุณหมอคะ... หนูขอโทษที่โทรดึกมากเลย หนูปวดท้องค่ะ ปวดมากเลย"

"ปวดแบบไหนครับ?" เขาลุกจากเตียง เดินไปเปิดไฟ สมองเข้าโหมดหมอทันที "ปวดบิดหรือปวดแปลบ? ตำแหน่งไหน?"

"ปวดแปลบค่ะ ท้องน้อยด้านขวา ปวดเป็นระลอก"

"มีไข้ไหม? คลื่นไส้ไหม?"

"ไม่มีไข้ค่ะ แต่คลื่นไส้นิดหน่อย"

สิรวิชญ์คิดอย่างรวดเร็ว ท้องน้อยด้านขวา ปวดแปลบเป็นระลอก อาจเป็นซีสต์บิด หรือปัญหาจากรังไข่ ถ้าเป็นอะไรรุนแรงต้องรีบไป

"อยู่บ้านไหมครับ? มีใครอยู่ด้วยไหม?"

"อยู่คอนโดค่ะ อยู่คนเดียว"

เขาเงียบไปชั่วครู่

"ผมจะไปดูให้ครับ ส่งพิกัดมาได้ไหม?"

"คุณหมอจะมาเองเลยเหรอคะ?" เสียงเธอมีทั้งแปลกใจและดีใจ

"คุณเป็นคนไข้ VIP ของโรงพยาบาล" เขาตอบ เสียงเรียบเป็นมืออาชีพ "ถ้าอาการรุนแรง ผมจะพาไปโรงพยาบาลเอง ดีกว่ารอรถพยาบาล"

"ขอบคุณค่ะ คุณหมอ"

เขาวางสาย หยิบกระเป๋ายาที่พร้อมเสมอ เปลี่ยนจากชุดนอนเป็นเสื้อยืดสีกรมท่ากับกางเกงขายาว

_เธอเป็นคนไข้ มันเป็นหน้าที่_

_ไม่มีเหตุผลอื่น_

เขาหยิบกุญแจรถ ก้าวออกจากคอนโด

═══════════════════════════════════════════

ยี่สิบห้านาทีต่อมา

สิรวิชญ์ยืนอยู่หน้าประตูห้อง 3805 คอนโดหรูย่านทองหล่อ กดกริ่ง

ประตูเปิด

วีร์ยืนอยู่ตรงนั้น ผมยุ่ง ใบหน้าซีดเล็กน้อย มือกดที่ท้องน้อย

ชุดนอนซาตินสีครีม สายเดี่ยว สั้นเหนือเข่า

สิรวิชญ์กลืนน้ำลาย

_เธอเป็นคนไข้_

"เชิญเข้ามาค่ะ คุณหมอ" เธอเปิดประตูกว้างขึ้น

เขาก้าวเข้าไป คอนโดกว้างขวาง ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น โทนขาวตัดเทา วิวกรุงเทพยามค่ำสวยตระการตา แสงไฟเมืองส่องเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่

"นั่งตรงไหนครับ?" เขาถาม วางกระเป๋ายาบนเคาน์เตอร์

"โซฟาค่ะ" วีร์เดินไปนั่งบนโซฟา มือยังกดท้อง "โอ๊ย... มาอีกแล้ว"

สิรวิชญ์เดินตาม นั่งลงข้างเธอ เปิดกระเป๋ายา หยิบเทอร์โมมิเตอร์

"วัดไข้ก่อนนะครับ"

เขายื่นเทอร์โมมิเตอร์ให้ วีร์อมไว้ใต้ลิ้น สิรวิชญ์จับข้อมือเธอ ตรวจชีพจร

ผิวเธออุ่น นุ่ม ใต้นิ้วเขาชีพจรเต้นเร็วกว่าปกติ

"ชีพจรเร็วหน่อย แต่ไม่น่าห่วง" เขาปล่อยมือ "น่าจะเพราะตื่นตกใจ"

เทอร์โมมิเตอร์ดัง 36.8 องศา ไม่มีไข้

"ผมจะต้องตรวจหน้าท้องนะครับ ช่วยนอนลงได้ไหม?"

วีร์นอนลงบนโซฟา ผมสีน้ำตาลทองกระจายบนหมอน สายเสื้อซาตินเลื่อนจากไหล่ข้างหนึ่ง เผยผิวขาวนวลในแสงไฟสลัว

สิรวิชญ์สูดลมหายใจ

_เธอเป็นคนไข้_

"ผมจะกดท้องนะครับ บอกว่าตรงไหนเจ็บ"

เขาวางมือบนท้องเธอ ผ่านผ้าซาตินบาง สัมผัสได้ถึงความอุ่นของผิวเธอใต้เนื้อผ้า

"ตรงนี้เจ็บไหม?" กดที่ท้องน้อยด้านซ้าย

"ไม่ค่ะ"

มือเลื่อนมาที่กลางท้องน้อย

"ตรงนี้?"

"นิดหน่อยค่ะ"

มือเลื่อนมาที่ท้องน้อยด้านขวา กดเบาๆ

"อ๊ะ!" วีร์สะดุ้ง มือคว้าข้อมือเขาโดยสัญชาตญาณ "ตรงนั้นค่ะ เจ็บ!"

นิ้วเธอรัดรอบข้อมือเขา แน่น ร้อน

สิรวิชญ์เงียบ ตรวจต่อ กดรอบๆ จุดที่เจ็บ ประเมินว่าไม่ใช่ไส้ติ่ง ตำแหน่งตรงกับรังไข่ด้านขวามากกว่า

"น่าจะเป็นซีสต์ที่รังไข่แตก หรือบิดครับ" เขาอธิบาย เสียงเรียบ มืออาชีพ "ไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ต้องไปทำอัลตราซาวนด์พรุ่งนี้เช้า"

"ไม่ต้องไปโรงพยาบาลตอนนี้เหรอคะ?"

"ถ้าไม่มีไข้สูงและความเจ็บทนได้ ยังไม่จำเป็น ผมให้ยาแก้ปวดก่อน พรุ่งนี้มาตรวจอัลตราซาวนด์เช้าที่โรงพยาบาล ผมจะจัดคิวให้"

เขาหยิบยาจากกระเป๋า แก้ปวดและคลายกล้ามเนื้อ

"กินยานี้ก่อนนะครับ"

วีร์ลุกขึ้นนั่ง เดินไปเอาน้ำ สิรวิชญ์มองหลังเธอ ชุดนอนซาตินสั้นเผยขาเรียวยาว เนื้อผ้าบางเกาะรูปทรง

_อย่ามอง_

เขาหันไปมองวิวข้างนอก

═══════════════════════════════════════════

วีร์กลับมาพร้อมแก้วน้ำสองใบ ยื่นให้สิรวิชญ์ใบหนึ่ง

"ขอบคุณค่ะ คุณหมอ ที่มาดึกดื่นแบบนี้"

"ไม่เป็นไรครับ เป็นหน้าที่"

"หน้าที่ของหมอ หรือหน้าที่ของ... คุณวิชญ์คะ?"

เขามองเธอ "หน้าที่ของแพทย์ผู้ดูแลครับ"

วีร์ยิ้ม "ค่ะ"

เธอกินยา แล้วนั่งดื่มน้ำ ทั้งคู่เงียบ เสียงเครื่องปรับอากาศหึ่งเบาๆ ผ่านความเงียบของกลางดึก

"คุณหมอคะ" วีร์เอ่ย

"ครับ?"

"คืนนั้นที่งานกาล่า... ทำไมมือคุณหมอจับแก้วไวน์แน่นจัง ตอนหนูถามว่าชอบใคร?"

สิรวิชญ์นิ่ง

"ผมไม่ได้จับแน่นครับ"

"จับค่ะ" วีร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้หน้าจะยังซีดอยู่บ้าง "หนูเห็น ข้อนิ้วคุณหมอขาวเลย"

"เธอสังเกตเก่งมาก คุณวีร์"

"เพราะหนูมองคุณหมอตลอดค่ะ"

ความเงียบ

สิรวิชญ์วางแก้วน้ำลง "เธอควรพักผ่อน ยาจะออกฤทธิ์ในยี่สิบนาที"

"คุณหมอจะกลับแล้วเหรอคะ?"

"ครับ พรุ่งนี้ผม—"

"รอจนยาออกฤทธิ์ก่อนได้ไหมคะ?" เสียงเธอเบาลง ไม่ได้ยั่ว ไม่ได้แกล้ง "หนู... อยู่คนเดียวแล้วกลัว"

สิรวิชญ์มองเธอ ในแสงสลัวของห้องนั่งเล่น วีร์ไม่ได้เป็นสาวยั่วยวนที่ชอบท้าทายหมอ เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กที่เจ็บท้อง อยู่คนเดียว กลางดึก

"ได้ครับ" เขาตอบ

วีร์ยิ้ม "ขอบคุณค่ะ"

เธอดึงผ้าห่มบางๆ มาคลุมตัว นอนพิงแขนโซฟา สิรวิชญ์นั่งอยู่อีกฝั่ง ห่างกันพอสมควร

"คุณหมอคะ..."

"ครับ?"

"คุณหมอเคยไปดูแลคนไข้ที่บ้านดึกๆ แบบนี้บ่อยไหมคะ?"

"ไม่บ่อยครับ"

"แล้วทำไมมาดูแลหนูล่ะคะ?"

"บอกแล้วว่าเป็นหน้าที่ คนไข้ VIP—"

"คุณหมอมีคนไข้ VIP ตั้งหลายคน ถ้าคนอื่นโทรมาตีสอง คุณหมอจะมาไหมคะ?"

สิรวิชญ์เงียบ

_เขาจะมาไหม?_

_ถ้าเป็นคนอื่น?_

คำตอบชัดเจนมาก แต่เขาปฏิเสธที่จะยอมรับ

"ผมเป็นหมอครับ ดูแลคนไข้ทุกคนเท่าเทียมกัน"

"โกหกค่ะ" วีร์ยิ้ม ตาปรือ ยาเริ่มออกฤทธิ์ ทำให้เธอง่วง "คุณหมอโกหกไม่เก่งเลย... สำหรับคนที่ทำหน้าเฉยเก่ง..."

เสียงเธอค่อยๆ เบาลง

สิรวิชญ์นั่งนิ่ง มองเธอ

ตายาเริ่มปิด หายใจช้าลง ร่างกายคลายตัว ผ้าห่มเลื่อนลง เผยไหล่เปลือยข้างหนึ่ง ผมสีน้ำตาลทองพาดลงบนโซฟาสีครีม

เธอหลับ

สิรวิชญ์ไม่ขยับ

เขานั่งมองผู้หญิงที่หลับอยู่ตรงหน้า ในแสงไฟเมืองที่ส่องผ่านกระจก ใบหน้าเธอนิ่งสงบ ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่มีสายตายั่วยวน

แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่สวย

สวยจนเขาหยุดหายใจ

_หยุด_

เขาลุกขึ้น เดินไปหยิบผ้าห่มอีกผืนจากตู้ที่มุมห้อง กลับมาห่มให้เธอ ดึงผ้าขึ้นมาปิดไหล่

นิ้วเขาสัมผัสผิวไหล่เธอโดยบังเอิญ

ร้อน

ไม่ใช่ร้อนแบบมีไข้ แต่ร้อนแบบ...

สิรวิชญ์ชักมือกลับเหมือนถูกไฟลวก

_มือนี้ผ่าตัดช่วยชีวิตมาเป็นร้อย ไม่เคยสั่น_

_แต่แค่สัมผัสไหล่เธอ..._

เขามองมือตัวเอง นิ้วสั่นแผ่วเกือบมองไม่เห็น

_เป็นอะไรของแกวะ สิรวิชญ์_

เขาถอยห่าง เดินไปยืนริมกระจก มองวิวกรุงเทพยามดึก ไฟเมืองกระพริบเหมือนดวงดาวที่ร่วงลงมาอยู่บนพื้นดิน

ด้านหลังเขา วีร์พลิกตัว ครางเบาๆ ในการนอนหลับ

"วิชญ์..."

เขาหันกลับมา

เธอเรียกชื่อเขาในขณะหลับ

ไม่ใช่ "คุณหมอ"

ไม่ใช่ "ดร.สิรวิชญ์"

แค่ "วิชญ์"

สิรวิชญ์ยืนนิ่ง หัวใจเต้นตุบ ตุบ ตุบ ชัดเจนราวกับเสียงนาฬิกาในห้องเงียบ

_ตายด้าน_

_เขาตายด้านมาห้าปี_

_แต่คืนนี้ หัวใจเขากำลังตื่น_

_และเขาไม่รู้ว่ากลัวหรือดีใจ_

═══════════════════════════════════════════

เขาตัดสินใจอยู่ต่อ

นั่งบนเก้าอี้เดี่ยวมุมห้อง ห่างจากเธอพอควร

ตั้งนาฬิกาปลุกตอนหกโมงเช้า

_แค่ดูแลคนไข้_

_ไม่มีอะไรมากกว่านั้น_

แต่ตลอดคืน เขาไม่หลับ

ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงอาการ

แต่เพราะทุกครั้งที่เธอพลิกตัว ทุกครั้งที่ผ้าห่มเลื่อน ทุกครั้งที่เธอครางเบาๆ

ร่างกายเขาตอบสนอง

แบบที่ไม่เคยตอบสนองกับใคร

แบบที่เขาเชื่อว่ามันตายไปแล้ว

_เธอทำอะไรกับผม กัญญาวีร์?_

ข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มสว่าง แสงแรกของเช้าลอดผ่านกระจก ตกลงบนใบหน้าเธอ

สิรวิชญ์มองเธอในแสงเช้า

แล้วเขาก็รู้

รู้อย่างที่หมอรู้เมื่อเห็นผลตรวจที่ชัดเจน

ว่าเขาไม่ได้ตายด้าน

เขาแค่ยังไม่เจอคนที่ปลุกเขาให้ตื่น

จนกระทั่งคืนนี้

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 8 — คืนที่หมอ "ตื่น" 🔥