หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน
ตอนที่ 6
ตอนฟรีหมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 6: พยาบาลจอมแค้น
═══════════════════════════════════════════
ข่าวลือแพร่สะพัดในโรงพยาบาลเมดิแคร์ พรีเมียมเร็วกว่าไวรัส
"ได้ยินไหม คนไข้คนนั้นมาตรวจทุกสัปดาห์ ไม่ได้ป่วยจริงหรอก"
"จีบหมอวิชญ์ชัดๆ มาทั้งชุดรัดรูป ทั้งน้ำหอม"
"พี่ปุณณ์บอกว่าในห้องตรวจทำเสียงอะไรไม่รู้ น่าอายมาก"
ปุณณ์ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นข่าวใหญ่ขนาดนี้ เธอแค่ระบายกับเพื่อนพยาบาลสองสามคน แต่โรงพยาบาลเป็นชุมชนเล็กๆ คำพูดวิ่งเร็วกว่าคนไข้วิ่งจากลิฟต์ไปห้องคลอด
เช้าวันจันทร์ สิรวิชญ์เดินเข้าแผนก สังเกตว่าพยาบาลหลายคนกระซิบกันแล้วหยุดเมื่อเขาเดินผ่าน
เขาไม่สนใจ เขาไม่เคยสนใจเรื่องซุบซิบ ข่าวลือเกี่ยวกับเขามีมาตลอด "หมอตายด้าน" "หมอหุ่นยนต์" "หมอไม่มีหัวใจ" เขาเคยชินกับทุกฉายา
แต่ครั้งนี้ต่างออกไป
เพราะครั้งนี้มีชื่อคนไข้ของเขาเข้ามาเกี่ยว
═══════════════════════════════════════════
"พี่ปุณณ์"
ปุณณ์หันมา สิรวิชญ์ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล สีหน้าเรียบเฉย แต่ตาเข้มกว่าปกติ
"ค่ะคุณหมอ"
"ข่าวเรื่องคนไข้ที่แพร่ในแผนก พี่ปุณณ์รู้เรื่องไหมครับ"
ปุณณ์กลืนน้ำลาย "ค่ะ... หนูได้ยินเขาคุยกัน"
"ได้ยิน หรือเป็นคนพูด?"
เงียบ
สิรวิชญ์จ้องเธอ ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นไม่มีความโกรธ แต่มีอะไรบางอย่างที่หนักกว่าโกรธ — ความผิดหวัง
"ข้อมูลคนไข้เป็นความลับทางการแพทย์ครับ พี่ปุณณ์รู้ดี"
"คุณหมอ หนู—"
"ถ้ามีครั้งหน้า ผมจะรายงานหัวหน้าพยาบาลครับ"
เขาหันหลังเดินเข้าห้องตรวจ ปุณณ์ยืนนิ่ง มือบีบปากกาจนข้อนิ้วขาว
_ก็เพราะเธอ_
_ผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิง_
_คุณหมอไม่เคยตำหนิฉันเลยสี่ปีที่ทำงานด้วยกัน_
_แต่พอเธอเข้ามา..._
ปุณณ์กัดฟัน รู้สึกน้ำตาจะไหล แต่กลั้นไว้
เธอจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
═══════════════════════════════════════════
บ่ายวันนั้น วีร์โทรนัดตรวจ
ปุณณ์รับสาย
"แผนกสูตินรีเวช เมดิแคร์ พรีเมียมค่ะ"
"สวัสดีค่ะ หนูกัญญาวีร์ค่ะ อยากนัดคุณหมอสิรวิชญ์ค่ะ"
"คุณกัญญาวีร์คะ" ปุณณ์พูดเสียงหวาน "คุณหมอสิรวิชญ์คิวเต็มเดือนนี้ค่ะ หนูแนะนำ ดร.ณัฐภัทรแทนได้ค่ะ คุณหมอณัฐก็เก่งมากเหมือนกัน"
"คิวเต็ม? จริงเหรอคะ?"
"จริงค่ะ คุณหมอมีคนไข้เยอะมาก ไม่มีคิวว่างเลย"
วีร์เงียบ "งั้นช่วยบอกคุณหมอว่าวีร์โทรมานะคะ"
"ค่ะ จะบอกให้ค่ะ"
ปุณณ์วางสาย แล้วลบข้อความออกจากระบบ
ไม่ได้บอกอะไรสิรวิชญ์
═══════════════════════════════════════════
วีร์รอข่าวจากโรงพยาบาลสองวัน ไม่มีใครติดต่อกลับ
เธอโทรอีกครั้ง ได้คำตอบเดิม "คิวเต็มค่ะ"
"มิ้นท์ เขาไม่ให้นัดเลย" วีร์บ่นกับเพื่อน ระหว่างกินข้าวเย็นที่ร้านญี่ปุ่นในทองหล่อ
"ใครไม่ให้? หมอหรือพยาบาล?"
"พยาบาล พี่ปุณณ์ บอกว่าคิวเต็ม"
"เธอว่าเธอจะไปเอง ไม่ต้องนัดก็ได้ไม่ใช่เหรอ?"
วีร์คิด "แต่ครั้งก่อนคุณหมอบอกชัดแล้วว่าถ้ามีอาการจริงค่อยมา"
"แล้วเธอจะทำยังไง?"
วีร์จิ้มซูชิ คิดอยู่ครู่หนึ่ง
"บริษัทครอบครัวมีงานการกุศลประจำปีอีกสองสัปดาห์ เชิญแขก VIP เยอะ รวมถึงผู้บริหารโรงพยาบาลหลายแห่ง"
มิ้นท์เลิกคิ้ว "เธอจะ—"
"เชิญหมอมางาน" วีร์ยิ้ม "ไม่ใช่ในฐานะหมอ-คนไข้ แต่ในฐานะแขก"
"แล้วถ้าเขาไม่มา?"
"เขาจะมาค่ะ" วีร์จิบน้ำ "เพราะผู้อำนวยการโรงพยาบาลเมดิแคร์ก็ได้รับเชิญ ถ้าผอ.ไป หมอในสังกัดก็ต้องไป"
มิ้นท์ส่ายหัว "วีร์ เธอวางแผนเหมือนแม่ทัพ"
"ก็หมอคนนี้ป้อมปราการแข็งแกร่งจริงๆ ค่ะ ต้องล้อมจากทุกทิศ"
═══════════════════════════════════════════
สองสัปดาห์ต่อมา โรงแรมพาร์คไฮแอท กรุงเทพ
งานกาลาดินเนอร์ประจำปีของสุวิทย์ธนากุล พร็อพเพอร์ตี้ หรูหราอลังการ แขกในชุดราตรี นักธุรกิจ แพทย์ ดารา สื่อมวลชน กว่าสามร้อยคน
วีร์ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า รับแขกข้างคุณพ่อสุวิทย์ เดรสยาวสีดำรัดรูป เปิดหลัง เรียบหรูแต่เซ็กซี่อย่างปฏิเสธไม่ได้ ผมเกล้ามวยสูง เปิดลำคอและไหล่ เครื่องเพชรที่หูและคอระยิบระยับ
"วีร์ ไปดูแลแขกโต๊ะ VIP สิลูก" พ่อพูด
"ค่ะพ่อ"
วีร์เดินไปที่โต๊ะ VIP ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่ตามมอง ส้นสูงเคาะพื้นเสียงดัง หลังเปลือยเปล่าภายใต้แสงแชนเดอเลียร์
แล้วเธอก็เห็นเขา
สิรวิชญ์นั่งอยู่โต๊ะ VIP กับผู้อำนวยการโรงพยาบาล สวมสูทสีกรมท่าตัดเย็บเข้ารูป เสื้อเชิ้ตขาว ไม่ผูกเน็กไท ปลดกระดุมบนสุด ผมหยักจัดทรงเรียบร้อย
ไม่มีกาวน์ขาว ไม่มีหูฟัง ไม่มีชาร์ทคนไข้
แค่ผู้ชายคนหนึ่งในสูทที่หล่อจนหัวใจเธอหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาสองคู่ประสานกัน
ข้ามโต๊ะ ข้ามแขก ข้ามทุกอย่าง
เธอเห็นดวงตาเขาเปลี่ยน — แว่บเดียว ไม่ถึงวินาที — ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม
แต่แว่บเดียวนั้น พอแล้ว
═══════════════════════════════════════════
"ดร.สิรวิชญ์คะ ยินดีที่ได้เจอค่ะ" วีร์เดินเข้ามา ยื่นมือให้
สิรวิชญ์ลุกขึ้น จับมือเธอ สัมผัสสั้น สุภาพ
"คุณกัญญาวีร์ ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่"
"งานของบริษัทครอบครัวหนูค่ะ" เธอยิ้ม "ยินดีต้อนรับค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
ผู้อำนวยการแนะนำตัว วีร์พูดคุยกับแขกรอบโต๊ะอย่างเป็นกันเอง ฉลาด มีไหวพริบ พูดเรื่องธุรกิจได้ เรื่องการแพทย์ได้ เรื่องการกุศลได้
สิรวิชญ์สังเกตเงียบๆ
เธอไม่เหมือนในห้องตรวจ ที่นั่นเธอเป็นสาวยั่วยวนที่ชอบแกล้งหมอ แต่ตรงนี้เธอเป็นลูกสาวเจ้าของบริษัทที่มีเสน่ห์ มั่นใจ ฉลาด
_เธอเป็นได้ทุกแบบ_
_แล้วแบบไหนคือตัวจริง?_
═══════════════════════════════════════════
หลังอาหาร เปิดเพลงเต้นรำ
วีร์เดินมาหาสิรวิชญ์ที่ยืนอยู่คนเดียวริมระเบียง มือถือแก้วไวน์ที่แทบไม่ได้จิบ
"ไม่เต้นเหรอคะคุณหมอ?"
"ผมไม่ถนัดครับ"
"ไม่ถนัดหรือไม่อยากเต้นกับใครคะ?"
เขามองเธอ ลมเย็นจากระเบียงชั้นสูงพัดมา ผมเธอที่หลุดจากมวยปลิวจางๆ เครื่องเพชรที่หูวาววับ
"คุณกัญญาวีร์ วันนี้ไม่ใช่ห้องตรวจ"
"หนูรู้ค่ะ" เธอยิ้ม "เพราะฉะนั้น ตอนนี้หนูไม่ใช่คนไข้ คุณหมอก็ไม่ใช่หมอ เราแค่คนสองคนที่ยืนอยู่บนระเบียง"
เขาเงียบ มองออกไปที่วิวกรุงเทพยามค่ำ ไฟเมืองระยิบระยับ
"เธอเป็นคนฉลาดมาก คุณวีร์"
"ขอบคุณค่ะ" เธอยืนข้างเขา ไม่ใกล้เกินไป ไม่ไกลเกินไป "แล้วเรื่องที่หนูโทรนัดแต่คิวเต็ม..."
"คิวเต็ม?"
"ค่ะ หนูโทรนัดสองครั้ง พี่ปุณณ์บอกว่าคิวเต็มเดือนนี้"
สิรวิชญ์หรี่ตา "คิวผมไม่ได้เต็ม"
วีร์หันมามอง "จริงเหรอคะ?"
"ครับ" เสียงเขาเย็นลง ไม่ได้เย็นกับเธอ แต่เย็นกับบางอย่างที่เขาเพิ่งรู้ "ผมจะตรวจสอบครับ"
"ไม่ต้องลงโทษพี่ปุณณ์นะคะ" วีร์พูดเบาๆ "หนูเข้าใจว่าพี่เขาเป็นห่วงคุณหมอ"
สิรวิชญ์หันมามองเธอ แปลกใจเล็กน้อย
"เธอเข้าใจ?"
"ค่ะ" วีร์มองตาเขา "พี่ปุณณ์ชอบคุณหมอ หนูเห็นออก"
สิรวิชญ์เงียบ
"แต่คุณหมอไม่ได้ชอบพี่ปุณณ์ใช่ไหมคะ?"
"ปุณณ์เป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีครับ"
"แค่นั้นเหรอคะ?"
"แค่นั้นครับ"
วีร์ยิ้ม "งั้นคุณหมอชอบใครคะ?"
ลมพัด ผมเธอปลิว กลิ่นน้ำหอมหวานลอยมาถึงเขา
สิรวิชญ์จ้องเธอ ในแสงไฟสลัวของระเบียง ตาสีน้ำตาลเข้มของเขามีอะไรบางอย่างที่ไม่เคยเห็น
"ผมไม่ชอบใครครับ" เขาตอบ เสียงเรียบ
แต่มือที่จับแก้วไวน์กำแน่นขึ้น
"ค่ะ" วีร์ยิ้ม ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว "งั้นหนูไปดูแลแขกก่อนนะคะ ยินดีที่ได้คุยค่ะ คุณหมอ"
เธอเดินจากไป
สิรวิชญ์ยืนมองหลังเธอ เดรสสีดำเปิดหลัง ผิวขาวเรียบเนียนภายใต้แสงแชนเดอเลียร์ จนเธอหายไปในฝูงชน
เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ครั้งแรกในค่ำคืนนี้
_"งั้นคุณหมอชอบใครคะ?"_
_ไม่มีใคร_
_ไม่เคยมี_
_จนกระทั่ง..._
เขาสั่นหัว ดื่มไวน์อีกอึก แล้วมองวิวเมืองข้างล่าง
_หยุดคิด สิรวิชญ์_
_เธอเป็นคนไข้_
แต่คืนนี้ เธอไม่ได้เป็นคนไข้
คืนนี้ เธอเป็นผู้หญิงในชุดราตรีสีดำ ที่ทำให้หมอตายด้านหัวใจเต้นเร็วขึ้นเป็นครั้งแรก
═══════════════════════════════════════════
ตอนต่อไป: ตอนที่ 7 — ปวดท้องกลางดึก