ตอนที่ 5

หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 5: ร่างกายที่คุ้นเคย...แต่ใจไม่ชิน 🔥

⚠️ เนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ [NC25+]

═══════════════════════════════════════════

วีร์กลับมาอีกครั้ง

ครั้งนี้เธออ้างว่ามีอาการคันและแสบบริเวณอวัยวะเพศ ซึ่งเป็นอาการที่หมอสูติ _ต้อง_ ตรวจภายใน

พยาบาลปุณณ์รับเรื่อง สีหน้าไม่พอใจแต่ซ่อนไว้ใต้ความเป็นมืออาชีพ

"คุณกัญญาวีร์คะ เปลี่ยนชุดแล้วรอที่เตียงตรวจนะคะ"

"ค่ะ"

วีร์เปลี่ยนชุด ใส่ผ้าคลุมตรวจ นอนลงบนเตียง ขาวางบนที่วางขาตรวจ

เธอจ้องเพดาน หัวใจเต้นเร็วกว่าที่คิด

_ตั้งใจมาทำนี่ แล้วทำไมตอนนี้ถึงตื่นเต้นขนาดนี้?_

ประตูเปิด สิรวิชญ์เดินเข้ามา พยาบาลปุณณ์ตามหลัง

เขาสวมถุงมือยาง ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง

"คุณกัญญาวีร์ วันนี้จะตรวจภายในครับ ผมจะอธิบายขั้นตอนก่อนนะครับ ถ้าไม่สบายใจหรือต้องการหยุด บอกได้ทุกเมื่อ"

"ค่ะ"

"พี่ปุณณ์จะอยู่ในห้องตลอดการตรวจครับ"

สิรวิชญ์นั่งลงบนเก้าอี้หน้าเตียงตรวจ ปรับไฟ เตรียมอุปกรณ์

"ผ่อนคลายครับ หายใจเข้าลึกๆ"

มือเขาสวมถุงมือ สัมผัสต้นขาด้านในของเธอเบาๆ เพื่อจัดท่า

วีร์สูดหายใจเข้า

_เฉยๆ วีร์ ทำตามแผน_

แต่ตอนที่นิ้วเขาสัมผัสผิวเธอ แม้จะผ่านถุงมือยาง ร่างกายเธอตอบสนองด้วยขนลุกเป็นแถว

"ผมเริ่มตรวจนะครับ"

สิรวิชญ์ทำงานอย่างเป็นระบบ ตาจ้องบริเวณตรวจ มือนิ่ง มั่นคง เหมือนทุกครั้ง

แต่วีร์ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้เป็นแบบทุกครั้ง

เมื่อนิ้วเขาสัมผัสบริเวณที่ตรวจ เธอสูดหายใจแรงกว่าจำเป็น เสียง "อา..." เบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปาก

สิรวิชญ์ไม่ขยับ "เจ็บตรงไหนครับ?"

"ไม่เจ็บค่ะ..." วีร์พูดเสียงแผ่ว "แค่... แปลกๆ"

"แปลกอย่างไรครับ"

"แบบ... ร้อนค่ะ"

เงียบ

สิรวิชญ์เงยหน้าขึ้นมองเธอผ่านช่องว่างเหนือผ้าคลุม ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องนิ่ง

วีร์จ้องกลับ ตาเธอไม่ได้แสดงความเจ็บปวด ไม่ได้กลัว

แต่มีอย่างอื่น

สิรวิชญ์กลืนน้ำลาย มือเขาหยุดนิ่ง

"คุณกัญญาวีร์ ผมต้องตรวจต่อครับ"

"ตรวจเลยค่ะคุณหมอ"

เขาก้มลง ทำงานต่อ แต่ครั้งนี้ปุณณ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตได้ว่ามือหมอเปลี่ยนไป

ไม่ใช่สั่น แต่ช้าลง ระมัดระวังมากขึ้น ราวกับกลัวจะสัมผัสผิดจังหวะ

วีร์กัดริมฝีปากล่าง มือบีบผ้าปูเตียง เธอไม่ได้แกล้งทั้งหมด เพราะสัมผัสของเขาจริงอยู่ แม้จะเป็นทางการแพทย์ แต่ร่างกายเธอแยกแยะไม่ออก

"อื้อ..." เสียงหลุดออกมาอีกครั้ง เบากว่าเดิม

มือสิรวิชญ์หยุดนิ่ง

เงียบสนิทในห้องตรวจ ได้ยินแค่เสียงเครื่องปรับอากาศหึ่งเบาๆ

"คุณหมอคะ?" วีร์เรียก เสียงแผ่ว

"...ไม่พบความผิดปกติครับ" สิรวิชญ์ถอดถุงมือทันที เสียงเขาเปลี่ยนไป แข็งกว่าปกติ "ไม่มีอาการคันหรือแสบจากเชื้อรา ไม่มีการอักเสบ ทุกอย่างปกติ"

เขาลุกขึ้น ไม่มองเธอ

"พี่ปุณณ์ครับ ช่วยดูแลคุณกัญญาวีร์ด้วย"

แล้วเขาเดินออกจากห้อง เร็วกว่าปกติ

═══════════════════════════════════════════

ปุณณ์จัดเก็บอุปกรณ์ สายตาจ้องวีร์ ไม่เป็นมิตร

"คุณกัญญาวีร์คะ" เธอพูดเสียงเย็น "หนูต้องเตือนนะคะ คุณหมอสิรวิชญ์เป็นแพทย์ ไม่ใช่ของเล่น"

วีร์นั่งขึ้น เสื้อผ้าคลุมตรวจเลื่อนลงข้างหนึ่ง เธอดึงกลับขึ้น

"หนูไม่ได้เล่นค่ะ"

"แล้วเรียกว่าอะไรคะ? มาตรวจทุกสัปดาห์ทั้งที่ไม่ป่วย? ทำเสียงแบบนั้นในห้องตรวจ?" ปุณณ์กดเสียงต่ำ "หนูไม่อยากให้คุณหมอเดือดร้อนเพราะคุณค่ะ"

วีร์มองปุณณ์ เห็นบางอย่างในตาเธอ

_พี่ปุณณ์ชอบคุณหมอ_

"ขอบคุณที่เตือนค่ะ" วีร์ยิ้มจางๆ "แต่หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณหมอเดือดร้อนค่ะ"

เธอเปลี่ยนกลับเป็นชุดตัวเอง เดินออกจากห้องตรวจ

═══════════════════════════════════════════

สิรวิชญ์ยืนอยู่ในห้องน้ำของแผนก มือทั้งสองข้างเท้าขอบอ่างล้างมือ ก้มหน้ามองน้ำที่ไหลจากก๊อก

มือเขาสั่น

ไม่ใช่สั่นจากความเหนื่อย ไม่ใช่สั่นจากคาเฟอีน

สั่นจากสิ่งที่เขาไม่ยอมรับ

_เสียงนั้น_

_เสียง "อื้อ" เบาๆ จากปากเธอ_

เขาเห็นร่างกายผู้หญิงมาเป็นร้อย ตรวจภายในมาเป็นพัน ไม่เคยรู้สึกอะไร ไม่เคยแม้แต่จะนึกถึงมันหลังเลิกงาน

แต่เสียงนั้น จากผู้หญิงคนนั้น ทำให้ร่างกายเขาตอบสนองอย่างที่ไม่ได้ตอบสนองมาห้าปี

สิรวิชญ์เปิดน้ำเย็น สาดใส่หน้า

_เธอทำตั้งใจ_

_เธอยั่วยวนโดยเจตนา ในห้องตรวจ ต่อหน้าพยาบาล_

_มันผิดจรรยาบรรณ มันไม่ควร_

_แต่ร่างกายเขาตอบ_

เขามองมือตัวเองในกระจก มือที่สั่น มือที่เมื่อครู่สัมผัสเธอด้วยความเป็นมืออาชีพ แต่ข้างในหัวกลับไม่เป็นมืออาชีพแม้แต่น้อย

_กัญญาวีร์ สุวิทย์ธนากุล_

_เธอทำอะไรกับผม?_

═══════════════════════════════════════════

วีร์เดินออกจากโรงพยาบาล หน้าร้อนผ่าว

เธอนั่งในรถ หอบหายใจเล็กน้อย

_เกินไป_

_ทำเกินไป_

เธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไกลขนาดนั้น แค่อยากทดสอบ อยากดูว่าเขาจะรู้สึกอะไรไหม

แต่ตอนที่มือเขาสัมผัสเธอ สิ่งที่เธอรู้สึกไม่ใช่เกม ไม่ใช่การท้าทาย

มันเป็นความต้องการจริงๆ

และเธอเห็น — เธอเห็นตอนที่เขาหยุด เห็นตอนที่มือเขาช้าลง เห็นตอนที่เขาลุกออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหนีจากอะไรบางอย่าง

_เขารู้สึก_

_แม้แค่วินาทีเดียว เขารู้สึก_

โทรศัพท์ดัง มิ้นท์โทรมา

"เป็นไงบ้าง?"

"มิ้นท์..." วีร์พูดเสียงสั่น "ฉันทำพลาด"

"พลาดยังไง?"

"ฉัน...ยั่วเขาในห้องตรวจ"

เงียบ

"แล้วเขาเป็นไง?"

"เขา...เขาหนี มิ้นท์ เขาลุกออกไปจากห้อง"

"หนี?"

"ใช่ ผู้ชายที่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับผู้หญิงมาห้าปี ลุกหนีออกจากห้องตรวจ"

มิ้นท์เงียบไปครู่ "วีร์"

"อะไร"

"ถ้าเขาไม่รู้สึกอะไรจริงๆ เขาจะไม่ต้องหนี"

วีร์กลั้นหายใจ

"คนที่ตายด้านจริงจะไม่ต้องหนีจากอะไรทั้งนั้น" มิ้นท์พูดเบาๆ "แต่คนที่กำลังตื่น... _ถึง_ ต้องหนี"

วีร์ปิดตา

น้ำตาไหลลงมาหยดหนึ่ง เธอไม่รู้ว่าร้องไห้เพราะอะไร

เพราะดีใจที่เขาอาจรู้สึก หรือเพราะกลัวว่าทุกอย่างจะพังก่อนจะเริ่ม

_คุณหมอ... หนูจะไม่ทำให้หมอเดือดร้อน_

_แต่หนูจะไม่หยุดเหมือนกัน_

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น สิรวิชญ์นั่งอยู่ในคอนโดคนเดียว

เขาเปิดแฟ้มเอกสารเก่า ที่เก็บอยู่ในลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะทำงาน

ใบรายงานจากจิตแพทย์ที่เขาเคยไปปรึกษาเมื่อสามปีก่อน

_"ภาวะ anhedonia จากการกดเก็บอารมณ์ ไม่ใช่ความผิดปกติทางร่างกาย สาเหตุน่าจะมาจากเหตุการณ์ทางจิตใจ แนะนำให้เข้ารับการบำบัด..."_

เขาปิดแฟ้ม ยัดกลับเข้าลิ้นชัก

ห้าปีที่แล้ว แฟนเก่าทิ้งเขาพร้อมคำว่า "คบกับหมอสูติเหมือนคบกับหุ่นยนต์" ตั้งแต่นั้นเขาเชื่อว่าตัวเองตายด้านจริงๆ

แต่วันนี้ ในห้องตรวจหมายเลข 3 กับคนไข้ที่ชื่อกัญญาวีร์

_ร่างกายเขาตื่น_

ครั้งแรกในห้าปี

และมันทำให้เขากลัว

กลัวมากกว่าตอนยืนในห้องผ่าตัดกับคนไข้ที่เลือดออกไม่หยุด

เพราะในห้องผ่าตัด เขาควบคุมได้ทุกอย่าง

แต่กับเธอ เขาเริ่มควบคุมไม่ได้

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 6 — พยาบาลจอมแค้น