ตอนที่ 4

หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 4: หมอหนุ่มคู่แข่ง

═══════════════════════════════════════════

ดร.ณัฐภัทรไม่ใช่คนรอ

สองวันหลังจากเจอวีร์หน้าห้องตรวจ เขาหาเบอร์โทรศัพท์เธอจากระบบคนไข้ แล้วส่งข้อความ

_"คุณวีร์ครับ ณัฐเอง หมอจากเมดิแคร์ ว่างทานข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ?"_

วีร์เห็นข้อความตอนเย็น ขณะนั่งอยู่ในรถหลังเลิกงานจากออฟฟิศของบริษัทครอบครัว

_เอาเบอร์มาจากไหน?_

เธอเลื่อนข้อความผ่านไป ไม่ตอบ

แต่ณัฐไม่ยอมแพ้ วันถัดมาส่งอีก

_"ร้านอาหารฝรั่งเศสเปิดใหม่ที่ทองหล่อครับ อาหารดีมาก คุณวีร์ชอบอาหารฝรั่งเศสไหมครับ?"_

วันที่สาม

_"สวัสดีครับ วันนี้อากาศดี เหมาะกับไปเดินริมน้ำ เฉยๆ เป็นเพื่อนก็ได้ครับ"_

วีร์อ่านทุกข้อความ แต่ไม่ตอบ

ไม่ใช่เพราะณัฐไม่ดี เขาหล่อ ดี อายุใกล้กัน เป็น "ตัวเลือกที่ถูกต้อง" ทุกมาตรฐาน

แต่ตัวเลือกที่ถูกต้องไม่เคยเป็นสิ่งที่วีร์ต้องการ

เธอต้องการสิ่งที่ท้าทาย สิ่งที่เอื้อมไม่ถึง สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นเร็วจนเจ็บ

เธอต้องการ _เขา_

═══════════════════════════════════════════

ศุกร์สัปดาห์นั้น วีร์ไปหาแม่ที่บ้าน

บ้านตระกูลสุวิทย์ธนากุลเป็นคฤหาสน์สไตล์โคโลเนียลย่านสาทร ขาวสะอาด ล้อมรอบด้วยสวนเขียวร่มครึ้ม คนสวน แม่บ้าน คนขับรถ ครบวงจร

นภัสสร แม่ของวีร์ นั่งจิบชาในห้องรับแขก ผมบ็อบสีดำเข้ม ใส่ชุดผ้าไหมสีครีม สวยสง่าแบบคุณนายไฮโซ

"วีร์จ๊ะ ผลตรวจเป็นไงบ้าง?"

"ปกติค่ะแม่ แค่ฮอร์โมนผันผวน"

"ดีค่ะ" แม่จิบชา "แล้วหมอสิรวิชญ์เป็นอย่างไรบ้าง? เพื่อนแม่บอกว่าหมอเก่งมาก"

"เก่งค่ะ" วีร์นั่งลงตรงข้ามแม่ "แต่เย็นชามากเลย ไม่เหมือนหมอทั่วไป"

"เย็นชาดีจ้ะ หมอสูติที่ดีต้องเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่หมอที่มองคนไข้ด้วยสายตาอื่น"

วีร์เงียบ กัดริมฝีปากล่าง

_แม่พูดถูก แต่..._

"แม่คะ ถ้าหมอสูติที่เย็นชามากๆ จนไม่เคยรู้สึกอะไรกับผู้หญิงเลย แล้ววันหนึ่งเริ่มรู้สึก แม่คิดว่ายังไง?"

นภัสสรวางถ้วยชาลง มองลูกสาว

"ลูกถามทำไม?"

"ก็...สมมุติค่ะ"

"ถ้าสมมุติ..." แม่ยิ้มจางๆ "แม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นต้องพิเศษมาก ถ้าทำให้ผู้ชายที่ไม่เคยรู้สึกอะไรเลย เริ่มรู้สึก"

วีร์มองแม่ แล้วยิ้มเบาๆ

"แม่ค่ะ หนูจะไปหาหมออีกนะคะ"

"ประจำเดือนยังไม่มาอีกเหรอ?"

"ยังค่ะ"

นภัสสรมองลูกสาวอย่างเข้าใจ ยิ้มกับตัวเอง

_ลูกสาวฉัน... ไม่ได้ไปหาหมอเพราะป่วยแน่ๆ_

═══════════════════════════════════════════

จันทร์ วีร์ไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ไปห้องตรวจ เธอไปร้านกาแฟในโรงพยาบาล

นั่งรอ

เธอรู้ว่าสิรวิชญ์มาซื้อกาแฟทุกบ่ายสามโมง อเมริกาโน่ร้อน ไม่ใส่นม ไม่ใส่น้ำตาล เธอสังเกตจากครั้งที่เดินผ่านร้านกาแฟหลังตรวจเสร็จ

บ่ายสามโมงสิบนาที สิรวิชญ์เดินเข้ามา กาวน์ขาว หูฟังคล้องคอ ต่อคิวสั่งกาแฟ

วีร์ลุกจากโต๊ะ เดินไปยืนข้างเขา

"สวัสดีค่ะ คุณหมอ"

สิรวิชญ์หันมา เห็นเธอ ตาเขาเปลี่ยนไปเสี้ยววินาที — ตรงนั้นมีอะไรบางอย่างวาบขึ้น ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม

"คุณกัญญาวีร์ วันนี้ไม่ได้มีนัดตรวจ"

"หนูรู้ค่ะ" เธอยิ้ม "หนูมาซื้อกาแฟ บังเอิญเจอคุณหมอ"

เขามองเธอ ไม่เชื่อ

"ร้านกาแฟมีทั่วกรุงเทพ ทำไมต้องมาร้านนี้"

"ก็กาแฟที่นี่อร่อยนี่คะ" เธอทำตาใสซื่อ

"อเมริกาโน่ร้อน ไม่ใส่อะไร" สิรวิชญ์สั่งกาแฟ ไม่สนใจเธอต่อ

"เหมือนกันเลย!" วีร์ร้อง "หนูก็ชอบอเมริกาโน่ค่ะ"

สิรวิชญ์มองเธอ "ครั้งที่แล้วคุณถือลาเต้"

วีร์กะพริบตา _จำได้ด้วย?_

"เปลี่ยนใจค่ะ"

เขาไม่ตอบ รับแก้วกาแฟ จะเดินจากไป

"คุณหมอคะ" วีร์เรียก "หนูขอนั่งด้วยได้ไหมคะ? แป๊บเดียวเอง"

"ผมต้องกลับไปดูคนไข้"

"ห้านาทีค่ะ"

สิรวิชญ์หยุด มองเธอ ตาเขาวนค้นหาเจตนาบนใบหน้าเธอ

"ห้านาที"

═══════════════════════════════════════════

ทั้งคู่นั่งตรงข้ามกัน โต๊ะเล็กๆ ริมหน้าต่าง

สิรวิชญ์จิบอเมริกาโน่ วีร์ถือลาเต้ที่เพิ่งสั่งใหม่ (ยอมรับว่าไม่ชอบอเมริกาโน่จริงๆ)

"คุณหมอคะ หนูอยากรู้จักคุณหมอในฐานะคนธรรมดาค่ะ ไม่ใช่ในฐานะหมอ"

"ผมไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจนอกเรื่องงาน"

"ทุกคนมีเรื่องน่าสนใจค่ะ" วีร์เอนตัวไปข้างหน้า "เช่น ชอบทำอะไรตอนว่าง?"

"อ่านวารสารการแพทย์"

"นอกจากเรื่องงานน่ะค่ะ"

สิรวิชญ์เงียบไปครู่ "วิ่ง"

"วิ่ง? แบบไหนคะ?"

"มาราธอน"

วีร์ตาสว่าง "จริงเหรอคะ? หนูก็วิ่งค่ะ แต่แค่ห้ากิโล"

สิรวิชญ์มองเธอ สายตาเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง อาจจะเป็นความสนใจ หรือแค่ความแปลกใจ

"ห้ากิโลก็ดี สำหรับคนเริ่มต้น"

"หนูอยากวิ่งมาราธอนค่ะ แต่ไม่มีคนสอน"

"มีคลับวิ่งหลายที่ในกรุงเทพ"

"แต่หนูอยากวิ่งกับคนที่รู้จักมากกว่าค่ะ"

สิรวิชญ์จ้องเธอ "คุณกัญญาวีร์"

"วีร์ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกชื่อเต็ม"

"คุณ _วีร์_" เขาเน้นเสียง "ผมเป็นหมอของคุณ"

"แต่ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ในห้องตรวจไม่ใช่เหรอคะ? เราอยู่ในร้านกาแฟ คุณหมอถือกาแฟ หนูถือกาแฟ เหมือนคนสองคนนั่งคุยกัน"

สิรวิชญ์มองแก้วกาแฟในมือ แล้วมองเธอ

"ห้านาทีหมดแล้ว" เขาลุกขึ้น

"คุณหมอคะ"

เขาหยุด

"ครั้งหน้าหนูจะมาซื้อกาแฟอีกนะคะ" เธอยิ้ม "บังเอิญจริงๆ ค่ะ"

สิรวิชญ์ไม่ตอบ เดินจากไป

แต่วีร์สังเกตว่าก่อนจะเลี้ยวหายไปตามทางเดิน เขาหันกลับมามองเธอแว่บหนึ่ง

_แค่แว่บเดียว_

แต่มันมากกว่าที่เคย

═══════════════════════════════════════════

ตอนค่ำ ณัฐโทรหาวีร์

"สวัสดีครับคุณวีร์ ณัฐเองครับ เห็นคุณวีร์ที่ร้านกาแฟโรงพยาบาลเมื่อบ่าย"

"ค่ะ"

"เห็นนั่งกับพี่วิชญ์ด้วย" เสียงณัฐเปลี่ยนไปเล็กน้อย "พี่วิชญ์ไม่เคยนั่งกินกาแฟกับใครนะครับ"

"จริงเหรอคะ?" วีร์พยายามทำเสียงปกติ แต่ใจเต้นเร็ว

"ครับ ผมทำงานด้วยห้าปี ไม่เคยเห็นพี่วิชญ์ยอมนั่งกับใคร คุณวีร์เป็นคนพิเศษนะครับ"

"หนูแค่ชวนคุยค่ะ"

"งั้นวันไหนว่างมาทานข้าวด้วยกันบ้างนะครับ ผมอยากทำความรู้จักคุณวีร์เหมือนกัน"

วีร์ลังเล "ค่ะ เดี๋ยวนัดวันกันนะคะ"

วางสาย เธอนอนลงบนโซฟาในคอนโดของตัวเอง มองเพดาน

ณัฐดี เอาใจใส่ พูดเก่ง ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น เธออาจจะสนใจ

แต่ตอนนี้ในหัวเธอมีแค่ตาสีน้ำตาลเข้มที่เรียบเฉยราวกับสระน้ำนิ่ง กับคำว่า "ห้านาทีหมดแล้ว" ที่เขาพูดก่อนลุกจากไป

_ครั้งหน้าจะขอสิบนาที_

_แล้วยี่สิบ_

_จนกว่าเขาจะยอมนั่งอยู่ด้วยตลอดวัน_

═══════════════════════════════════════════

คืนเดียวกัน ในอพาร์ทเมนท์ย่านอโศก

สิรวิชญ์นั่งอยู่บนโซฟา คอนโดของเขาเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์สีขาวกับเทา ไม่มีของตกแต่ง ไม่มีรูปถ่าย สะอาดจนเหมือนโรงแรม

เขาถือโทรศัพท์ เปิดข้อมูลคนไข้ในแอปของโรงพยาบาล

ชื่อ "กัญญาวีร์ สุวิทย์ธนากุล" อยู่ในรายชื่อคนไข้ของเขา เขาเลื่อนผ่านมันหลายครั้ง

แล้วก็เลื่อนกลับมาหยุด

_เธอไม่ได้ป่วย_

_เธอมาเพราะผม_

สิรวิชญ์วางโทรศัพท์ลง เอนหลังพิงโซฟา

นิ้วมือขวากดขมับ ตรงจุดที่ปวดหัวเป็นประจำหลังเลิกงาน

_ทำไมต้องสนใจ?_

_คนไข้ที่แกล้งป่วยเพื่อมาเจอหมอ มีเป็นร้อย ทุกโรงพยาบาลมี ปกติเขาแค่โอนคนไข้ให้หมอคนอื่น_

_แต่เขาไม่ได้โอน_

_ทำไม?_

โทรศัพท์ดัง น้องสาวโทรมา

"พี่วิชญ์! กินข้าวหรือยัง?"

"กินแล้ว กร"

"โกหก แค่กินแซนด์วิชจากเซเว่นใช่ไหม"

สิรวิชญ์เงียบ

"รู้ไง!" สิริกรหัวเราะ "พี่ ไม่ต้องการอะไรจากโลกนี้เลยเหรอ? ทำงาน กินแซนด์วิช นอน แค่นี้เหรอ?"

"ก็พอแล้ว"

"ไม่พอหรอก พี่ต้องมีอะไรมากกว่านี้" กรเงียบไปครู่ "พี่ กรอยากเห็นพี่มีความสุขบ้าง"

สิรวิชญ์มองเพดาน

"ผมมีความสุข"

"ไม่จริงหรอก ความสุขไม่ใช่แค่ไม่เจ็บปวด พี่ ลองเปิดใจบ้าง"

วางสาย สิรวิชญ์นอนตะแคงบนโซฟา

_เปิดใจ_

ภาพรอยยิ้มที่มีลักยิ้มลอยเข้ามาในหัว เสียงหวานที่ถามว่า "คุณหมอ ไม่เคยรู้สึกอะไรเลยเหรอคะ?"

เขาหลับตา

_ไม่ ผมไม่รู้สึก_

_ผมตายด้าน_

_ผม..._

แต่คืนนั้น เขาฝันถึงกลิ่นน้ำหอม YSL Mon Paris เป็นครั้งแรก

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 5 — ร่างกายที่คุ้นเคย...แต่ใจไม่ชิน