ตอนที่ 3

หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 3: นัดตรวจซ้ำ

═══════════════════════════════════════════

วีร์กลับมาอีกครั้งในสัปดาห์ถัดไป

และสัปดาห์ถัดไป

และสัปดาห์ถัดไป

ครั้งที่สาม เธออ้างว่าตกขาวผิดปกติ ครั้งที่สี่ บอกว่าปวดเต้านม ครั้งที่ห้า คันที่บริเวณ "จุดซ่อนเร้น"

ทุกครั้งสิรวิชญ์ตรวจอย่างเป็นมืออาชีพ ทุกครั้งผลตรวจปกติ ทุกครั้งเขาสั่งยาและนัดตรวจครั้งต่อไป

และทุกครั้ง วีร์แต่งตัวต่างออกไป

วันหนึ่งเดรสรัดรูป วันหนึ่งชุดเรียบๆ ผมรวบ วันหนึ่งกางเกงยีนส์กับเสื้อยืด ราวกับทดสอบว่าแบบไหนจะทำให้หมอสะดุ้ง

ไม่มีแบบไหนสำเร็จ

═══════════════════════════════════════════

"วีร์ เธอไปหาหมอมาห้าครั้งแล้วนะ ในหนึ่งเดือน" มิ้นท์จิบกาแฟ มองเพื่อนรักด้วยสายตาห่วงปนขำ ทั้งคู่นั่งอยู่ในคาเฟ่ย่านทองหล่อ

"แล้วไง"

"แล้วไงเหรอ? ค่าตรวจครั้งละเท่าไหร่?"

"ไม่ได้สนใจเรื่องเงิน" วีร์เอนหลัง กวนช้อนในถ้วยลาเต้ "มิ้นท์ เขาเหมือนกำแพง เหมือนตรวจ... ตรวจเนื้อไก่อยู่ สัมผัสตัวฉันเหมือนไม่มีความรู้สึก"

"แล้วเธอรู้สึกเหรอ?"

วีร์หยุดกวนช้อน

"...นิดหน่อย"

"นิดหน่อยแบบไหน?"

"แบบ... ตอนเขาถอดแว่นแล้วนวดดั้งจมูก" วีร์พูดเบาลง "หรือตอนเขาจดชาร์ท มือเขาจับปากกาสวยมาก นิ้วยาว เรียว เขียนตัวหนังสือเรียบร้อย แล้วก็... มือเขาอุ่น มิ้นท์ แม้ผ่านถุงมือยาง"

มิ้นท์วางแก้วลง "วีร์"

"อะไร"

"เธอชอบเขาแล้ว"

"ไม่ได้ชอบ" วีร์รีบปฏิเสธ "แค่ท้าทาย"

"ท้าทายกับอะไร? เขาเป็นหมอ เขาตรวจร่างกายเป็นอาชีพ"

"ก็รู้ แต่..." วีร์กัดริมฝีปากล่าง "มิ้นท์ เธอรู้ไหม เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ไม่ได้มองฉันเป็นผู้หญิง"

มิ้นท์เงียบ เพราะเข้าใจ

วีร์เคยเล่าให้ฟัง เรื่องอดีตแฟนที่ดูถูก เรื่องผู้ชายทุกคนที่มองเธอแค่รูปร่าง เรื่องที่เธอถูกตราหน้าว่า "ร้อนแรงเกินไป เหมือนผู้หญิงไม่ดี"

ผู้ชายทุกคนสนใจเธอเพราะร่างกาย แต่ไม่มีใครอยู่เพราะตัวตนจริงๆ

และสิรวิชญ์ — ผู้ชายที่ไม่สนใจร่างกายเธอเลย — กลายเป็นคนที่เธอสนใจที่สุด

"ถ้าเธอชอบเขาจริงๆ" มิ้นท์พูดเบาๆ "อย่าแค่ยั่ว หาทางให้เขาเห็นตัวจริงของเธอสิ"

วีร์เงียบ จิบกาแฟ มองออกนอกหน้าต่าง

_ตัวจริงของฉัน... เขาจะรับได้เหรอ?_

═══════════════════════════════════════════

วันพุธถัดมา วีร์เดินเข้าแผนกสูตินรีเวชตามปกติ

แต่ครั้งนี้มีคนนั่งรออยู่ก่อน หน้าห้องตรวจหมายเลข 3

ดร.ณัฐภัทร ยืนพิงผนัง ยิ้มกว้างเมื่อเห็นเธอ เสื้อเชิ้ตสีขาวใต้กาวน์ขาว ผมสั้นเรียบร้อย ใบหน้าหล่อ สดใส ดูเป็นมิตร

"คุณวีร์ครับ! มาตรวจอีกเหรอครับ?"

วีร์ยิ้มสุภาพ "ค่ะ คุณหมอณัฐ"

"เรียก ณัฐ ก็ได้ครับ ไม่ต้องเรียกคุณหมอ" เขาเดินเข้ามาใกล้ "ผมสังเกตว่าคุณวีร์มาบ่อย มีอะไรน่าเป็นห่วงเหรอครับ?"

"ก็ยังมีอาการอยู่ค่ะ"

"ถ้าต้องการความเห็นที่สอง ผมตรวจให้ได้นะครับ" ณัฐยิ้ม "ผมก็เชี่ยวชาญเหมือนกัน"

"ขอบคุณค่ะ แต่หนูเป็นคนไข้คุณหมอสิรวิชญ์ค่ะ"

"พี่วิชญ์เก่งครับ" ณัฐพยักหน้า "แต่ถ้าเรื่องดูแลคนไข้แบบ...ใส่ใจ พี่วิชญ์อาจจะไม่ถนัดเท่าไหร่"

วีร์เอียงหัว "หมายความว่ายังไงคะ?"

"พี่วิชญ์เป็นคนเย็นชามากครับ ไม่ใช่แค่กับคนไข้ แต่กับทุกคน ห้าปีที่ผมทำงานด้วย ไม่เคยเห็นพี่วิชญ์สนใจใครเลย ไม่มีแฟน ไม่มีเพื่อนสนิท ทำงาน กลับบ้าน ทำงาน กลับบ้าน"

ณัฐเอนเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงต่ำลง

"บางคนในโรงพยาบาลเรียกพี่วิชญ์ว่า _หมอตายด้าน_ ครับ"

"หมอตายด้าน?"

"ครับ เพราะเห็นร่างกายผู้หญิงมาเยอะจนไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่มีใครทำให้หมอวิชญ์ 'ตื่น' ได้"

วีร์จ้องณัฐ แล้วยิ้มจางๆ

"ขอบคุณที่บอกนะคะ คุณหมอณัฐ"

"ยินดีครับ แล้วถ้าว่างๆ ไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ?"

"ขอคิดก่อนนะคะ"

ประตูห้องตรวจหมายเลข 3 เปิดออก สิรวิชญ์เดินออกมา เห็นวีร์ยืนคุยกับณัฐ

สายตาเขากวาดจากวีร์ไปที่ณัฐ แล้วกลับมาที่วีร์

ตาเขาเหมือนเดิม เย็น นิ่ง ไร้อารมณ์

แต่ปากกาในมือขวากลับถูกกดแน่นกว่าปกติ

"คุณกัญญาวีร์ เชิญเข้ามาครับ"

═══════════════════════════════════════════

ในห้องตรวจ สิรวิชญ์เปิดชาร์ทของวีร์

"วันนี้มีอาการอะไรครับ"

"ปวดท้องน้อยค่ะ เหมือนเดิม"

"ยาที่สั่งไปกินครบไหมครับ"

"กินค่ะ แต่ยังปวด"

สิรวิชญ์จดบันทึก เงียบไปครู่

"คุณกัญญาวีร์ ผมต้องพูดตรงๆ"

วีร์เงยหน้า

"ผลตรวจทุกครั้งปกติ อาการที่คุณบอกไม่สอดคล้องกับผลทางการแพทย์" เขาวางปากกาลง "ผมไม่แน่ใจว่าคุณมีอาการจริง"

เงียบ

วีร์มองเขา เขามองเธอ

"คุณหมอจะไม่ตรวจให้หนูเหรอคะ?"

"ถ้าคุณมีอาการจริง ผมตรวจ" สิรวิชญ์พูดเสียงเรียบ "แต่ถ้าคุณมาด้วยเหตุผลอื่น บอกผมตรงๆ"

วีร์จ้องเขา ตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย

"ถ้าหนูบอกว่ามาเพราะอยากเจอคุณหมอล่ะคะ?"

สิรวิชญ์เงียบ ใบหน้าไม่เปลี่ยน

"คุณกัญญาวีร์ ผมเป็นหมอของคุณ ความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นเรื่องทางการแพทย์"

"แล้วถ้าหนูไม่อยากให้เป็นแค่ทางการแพทย์ล่ะคะ?"

"ก็ไม่ได้ครับ"

วีร์ยิ้ม ยิ้มที่ซ่อนความเจ็บไว้ข้างใน

"คุณหมอไม่เคยรู้สึกอะไรเลยจริงๆ เหรอคะ? กับหนู?"

สิรวิชญ์มองเธอ เงียบนานกว่าที่ควร

"ไม่ครับ"

คำตอบสั้น ตรง เด็ดขาด

แต่วีร์สังเกตเห็น — นิ้วชี้ของมือขวาเขาเคาะโต๊ะเบาๆ สองครั้ง จังหวะหัวใจที่เร็วขึ้น?

"ค่ะ" เธอลุกขึ้น ยิ้ม "งั้นหนูจะพิสูจน์ให้เห็นค่ะ"

"พิสูจน์อะไร?"

"ว่าคุณหมอโกหก"

เธอเดินออกจากห้องตรวจ ทิ้งกลิ่นน้ำหอมและรอยยิ้มไว้เบื้องหลัง

═══════════════════════════════════════════

สิรวิชญ์นั่งอยู่คนเดียวในห้องตรวจ มองประตูที่เธอเดินออกไป

_"ว่าคุณหมอโกหก"_

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ มองเพดาน

มือขวายกขึ้นมาอยู่ตรงหน้า

_สั่น_

ไม่มาก แค่เล็กน้อย แทบมองไม่เห็น

แต่มันสั่น

ครั้งแรกในห้าปี

สิรวิชญ์กำมือแน่น แล้วปล่อย

_ไม่มีอะไร เธอเป็นแค่คนไข้_

เขาหยิบชาร์ทคนไข้คนต่อไป

แต่ชื่อ "กัญญาวีร์" ถูกขีดเส้นใต้ในชาร์ทด้วยปากกาสีน้ำเงิน ไม่รู้ว่าขีดเมื่อไหร่

เขาจ้องเส้นนั้น แล้วหยิบน้ำยาลบ ลบออก

แต่รอยกดของปากกาบนกระดาษยังเป็นร่องลึก ลบอย่างไรก็ไม่หายไป

_เหมือนเธอ_

ความคิดนั้นทำให้เขาสะดุ้ง

สิรวิชญ์ลุกขึ้น เดินไปล้างมือในอ่าง เปิดน้ำเย็น ประกบมือเปียกกับหน้า

_ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรเลย_

แต่สิ่งที่เขาพยายามลบทิ้ง กลับเริ่มจะฝังรากลึกขึ้นทุกที

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 4 — หมอหนุ่มคู่แข่ง