ตอนที่ 2

หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 2: หมอตายด้าน

═══════════════════════════════════════════

สามวันต่อมา วีร์กลับมารับผลตรวจ

ครั้งนี้เธอแต่งตัวมากกว่าครั้งแรก เดรสผ้าไหมสีแดงเข้มรัดรูป เปิดไหล่ทั้งสองข้าง ผมดัดลอนปล่อยลงมาอย่างดูเหมือนไม่ตั้งใจ น้ำหอม YSL Mon Paris ฉีดที่ข้อมือและซอกคอ หวานละมุนติดจมูกใครก็ตามที่เข้ามาใกล้

มิ้นท์โทรมาก่อนเธอเข้าโรงพยาบาล

"เธอแต่งตัวรับผลเลือดเหมือนจะไปงานเลี้ยงรัฐบาลเลย"

"เรียกว่าเตรียมพร้อมค่ะ"

"พร้อมอะไร? ไปฟังผลประจำเดือนไม่มา!"

วีร์หัวเราะ "เดี๋ยวเล่าให้ฟังนะ บาย"

เธอเดินเข้าแผนกสูตินรีเวชด้วยความมั่นใจ ส้นสูงเคาะพื้นเสียงดัง หลายคนในห้องรอหันมามอง

พยาบาลปุณณ์ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล เห็นวีร์เดินเข้ามา สายตาเธอกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากเม้มแน่น

"สวัสดีค่ะ คุณกัญญาวีร์" เสียงสุภาพแต่เย็น "คุณหมอกำลังตรวจคนไข้อยู่ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

"ค่ะ ไม่รีบค่ะ" วีร์ยิ้มหวาน นั่งลงบนโซฟา

ยี่สิบนาทีผ่านไป ประตูห้องตรวจหมายเลข 3 เปิดออก

สิรวิชญ์เดินส่งคนไข้หญิงวัยกลางคนออกมา ยิ้มจางๆ พยักหน้า "ดูแลตัวเองด้วยนะครับ คุณนก"

คนไข้ยิ้มกลับ "ขอบคุณค่ะคุณหมอ"

สิรวิชญ์หันกลับมา สายตากวาดห้องรอ — แล้วเห็นวีร์

หนึ่งเสี้ยววินาที สิ่งที่อาจเป็นการจดจำวาบขึ้นในตาเขา ก่อนจะดับลงเหมือนเทียนถูกลมเป่า

"คุณกัญญาวีร์ เชิญครับ"

═══════════════════════════════════════════

"ผลเลือดปกติครับ ไม่ได้ตั้งครรภ์"

สิรวิชญ์วางแฟ้มผลตรวจลงบนโต๊ะ หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงผลอัลตราซาวด์

"สาเหตุที่ประจำเดือนมาไม่ปกติน่าจะเกี่ยวกับฮอร์โมนที่ผันผวน อาจเกิดจากความเครียด การนอนไม่เพียงพอ หรืออาหารที่ไม่สมดุล ผมจะสั่งยาปรับฮอร์โมนให้ กินวันละเม็ดหลังอาหารเช้า นัดตรวจอีกครั้งในอีกสามเดือน"

เขาพูดจบ หยิบปากกาเขียนใบสั่งยา

วีร์นั่งฟัง ขาไขว่ห้าง เดรสสีแดงเข้มรัดรูปทำให้แนวขาเรียวยาวเด่นชัด

"สามเดือนเลยเหรอคะ?" เธอเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "นานจัง"

"เป็นระยะเวลามาตรฐานครับ"

"ถ้าหนูมีอาการอื่นล่ะคะ? มาตรวจก่อนได้ไหม?"

สิรวิชญ์เงยหน้ามองเธอ "อาการอะไรครับ?"

"ยังไม่รู้ค่ะ" วีร์ยิ้ม "แต่ร่างกายผู้หญิงมีอะไรเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอคะ คุณหมอ?"

สิรวิชญ์จ้องเธอ เงียบไปครู่

"ถ้ามีอาการผิดปกติจริงๆ นัดตรวจได้ครับ" เขาวางปากกาลง "ผ่านพี่ปุณณ์พยาบาล"

"ค่ะ~" วีร์ลากเสียง ยืดตัวขึ้น "คุณหมอคะ ถามจริงๆ นะคะ"

"ครับ"

"ทำไมเป็นหมอสูติคะ?"

สิรวิชญ์หยุดเขียน มองเธอ

"ผู้ชายหล่อๆ อย่างคุณหมอ ทำไมเลือกเป็นหมอที่ต้องตรวจผู้หญิงทุกวันคะ?" วีร์ถามด้วยความอยากรู้จริงๆ ไม่ได้ยั่ว "ไม่เบื่อเหรอ? ไม่...รู้สึกอะไรเหรอ?"

เงียบ

สิรวิชญ์ถอดแว่นออก วางบนโต๊ะ

"แม่ผมเสียชีวิตตอนคลอดน้องสาว" เขาพูดเสียงเรียบ ราวกับอ่านข้อมูลจากชาร์ท "ผมเลือกเป็นหมอสูติเพราะไม่อยากให้แม่คนไหนต้องเสียชีวิตจากการคลอดอีก"

วีร์อ้าปากค้าง

ไม่ใช่คำตอบที่เธอคาดคิด

"ส่วนเรื่องความรู้สึก..." เขาสวมแว่นกลับ "ผมเป็นหมอ ไม่ใช่ผู้ชาย ตอนอยู่ในห้องตรวจนี้"

"ตลอดเวลาเลยเหรอคะ?"

"ตลอดเวลาครับ"

วีร์มองเขา ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นไม่มีอะไร ไม่มีรอยร้าว ไม่มีแสงวาบ ราบเรียบเหมือนผิวน้ำในสระที่ไม่มีลม

_ตายด้านจริงๆ ด้วย_

แต่นั่นแหละที่ทำให้วีร์ไม่อยากถอย

เพราะเธอเคยเห็นผู้ชายหลายแบบ ผู้ชายที่มองเธอด้วยความต้องการ ผู้ชายที่สนใจเธอเพราะรูปร่าง ผู้ชายที่ดูถูกเธอเพราะเธอ "ร้อนแรงเกินไป"

แต่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมองเธอเหมือนไม่มีอะไร

และนั่นทำให้เธอต้องพิสูจน์

═══════════════════════════════════════════

"พี่ปุณณ์คะ หนูอยากนัดตรวจอีกค่ะ"

ปุณณ์เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง

"คุณหมอนัดสามเดือนข้างหน้าค่ะ"

"หนูมีอาการปวดท้องน้อยค่ะ อยากให้คุณหมอตรวจเพิ่ม"

ปุณณ์จ้องมองวีร์ สายตาคม "ปวดท้องน้อยสามารถกินยาแก้ปวดได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้อง—"

"หนูกลัวเป็นอะไรร้ายแรงน่ะค่ะ" วีร์ทำตาโต "คุณหมอบอกว่าถ้ามีอาการผิดปกติให้มาตรวจได้ค่ะ"

ปุณณ์เม้มปาก "สัปดาห์หน้า วันพุธ บ่ายสองค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ~"

วีร์หันหลังเดินออกไป ปุณณ์มองตามเธอ นิ้วกดปากกาจนหมึกซึม

_คนไข้คนนี้... ไม่ได้มาตรวจ_

═══════════════════════════════════════════

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

สิรวิชญ์นั่งกินข้าวเที่ยงในโรงอาหารของโรงพยาบาล คนเดียว เหมือนทุกวัน ถาดอาหารวางตรงหน้า ข้าวผัด ไก่ทอด น้ำเปล่า เขากินเงียบๆ อ่านวารสารการแพทย์ไปด้วย

"พี่วิชญ์ครับ!"

เสียงร่าเริงของ ดร.ณัฐภัทร ดังขึ้นจากด้านหลัง หมอหนุ่มถือถาดอาหารมานั่งตรงข้าม ไม่รอเชิญ

"ณัฐ" สิรวิชญ์พยักหน้าเล็กน้อย ไม่เงยหน้าจากวารสาร

"พี่วิชญ์ครับ คนไข้คนนั้น กัญญาวีร์ที่มาตรวจเมื่อสัปดาห์ก่อน สวยมากเลยนะครับ"

สิรวิชญ์พลิกหน้าวารสาร "คนไข้ทุกคนเหมือนกัน"

ณัฐหัวเราะ "พี่พูดแบบนี้ทุกครั้งเลย แต่คนนี้ไม่เหมือนคนอื่นนะครับ ผมเจอเธอที่ล็อบบี้ เธอยิ้มให้ผม สวยมาก"

สิรวิชญ์หยุดพลิกหน้า ครู่หนึ่ง แล้วพลิกต่อ

"เธอเป็นคนไข้ของผม ณัฐ"

"รู้ครับ ก็เลยไม่ได้ทำอะไร" ณัฐยิ้มกว้าง "แต่ถ้าวันไหนเธอไม่ได้เป็นคนไข้พี่แล้ว... ผมจีบได้นะครับ ไม่ผิดจรรยาบรรณ"

สิรวิชญ์วางวารสารลง มองณัฐ ตาสีน้ำตาลเข้มนิ่งเหมือนเดิม

"ทำตามที่คิดว่าเหมาะสม"

"พี่ไม่สนใจเลยเหรอครับ?"

"ผมเป็นหมอ ณัฐ ผมไม่สนใจคนไข้เป็นอย่างอื่น"

ณัฐเอียงหัว มองพี่รุ่น ยิ้มที่ไม่ถึงตา

"ถ้าพี่ไม่สนใจจริงๆ... แล้วทำไมพี่ถึงจำชื่อเธอได้ครับ? พี่มีคนไข้เป็นร้อย ปกติไม่เคยจำชื่อใคร"

สิรวิชญ์เงียบ

ณัฐลุกขึ้น ถือถาดอาหาร "ผมไปก่อนนะครับ"

เขาเดินจากไป ทิ้งสิรวิชญ์นั่งอยู่กับวารสารที่หน้าเดิม ยังไม่ได้พลิก

_ทำไมจำชื่อเธอได้?_

คำถามนั้นฝังอยู่ในหัวตลอดบ่าย

═══════════════════════════════════════════

บ่ายสองของวันพุธ วีร์กลับมาอีกครั้ง

ครั้งนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวผูกเอว กระโปรงสั้นจีบสีกรมท่า ดูเหมือนนักศึกษามากกว่าลูกสาวเจ้าของบริษัท สดใส อ่อนเยาว์ ต่างจากครั้งก่อนที่เซ็กซี่เต็มที่

สิรวิชญ์เปิดประตูห้องตรวจ เห็นเธอ แล้วชะงักเสี้ยววินาที

"คุณกัญญาวีร์ อาการปวดท้องน้อยเป็นอย่างไรบ้างครับ"

"ยังปวดค่ะ" เธอนั่งลง ทำหน้าเศร้า "ปวดตอนกลางคืนบ่อย"

สิรวิชญ์จดบันทึก "ตำแหน่งไหนครับ?"

"ตรงนี้ค่ะ" วีร์ยกมือวางที่ท้องน้อย ต่ำกว่าสะดือ

"ปวดแบบไหน? แปลบๆ หรือตื้อๆ?"

"แปลบๆ ค่ะ แล้วก็ร้อนๆ"

สิรวิชญ์เงยหน้า มองเธอ วีร์ทำหน้าไร้เดียงสา ตาโตกลม

"ผมจะตรวจท้องน้อยครับ เปลี่ยนชุดด้านใน"

วีร์ลุกขึ้นเดินไปเปลี่ยนชุด ก่อนจะแอบยิ้ม

_ขั้นตอนที่ 2 สำเร็จ_

═══════════════════════════════════════════

การตรวจดำเนินไปเหมือนครั้งแรก เป็นมืออาชีพ ไร้อารมณ์

แต่ครั้งนี้วีร์สังเกตสิ่งที่เธอพลาดไปครั้งก่อน

เมื่อมือเขากดที่ท้องน้อยเธอ ถามว่า "ตรงนี้ปวดไหมครับ" น้ำเสียงเขาเรียบเหมือนเดิม ตาจ้องท้องเธอเป็นเรื่องทางการแพทย์

แต่เมื่อเธอตอบ "อุ๊ย ตรงนั้นค่ะ" ด้วยเสียงที่แผ่วกว่าจำเป็น ลมหายใจเขาสะดุดไปนิดเดียว

แค่นิดเดียว ที่คนทั่วไปจับไม่ได้

แต่วีร์ไม่ใช่คนทั่วไป

_มือนิ่ง ตานิ่ง แต่หายใจสะดุด_

_เธอจับได้_

"ไม่พบความผิดปกติจากการตรวจร่างกายครับ" สิรวิชญ์ถอดถุงมือ เสียงเรียบเฉย "อาจเป็นอาการปวดจากกล้ามเนื้อหน้าท้อง ผมจะสั่งยาแก้ปวดให้"

"ค่ะ" วีร์ลุกขึ้นนั่ง "คุณหมอคะ"

"ครับ"

"หนูนัดตรวจได้อีกไหมคะ? ถ้ายังไม่หาย"

สิรวิชญ์มองเธอ ตาเขานิ่ง แต่มีบางอย่างในก้นตาที่ไม่เหมือนครั้งแรก ลึกกว่า หนักกว่า

"ถ้ายังมีอาการ กลับมาได้ครับ"

"ขอบคุณค่ะคุณหมอ" วีร์ยิ้ม ลักยิ้มเผยออก "แล้วเจอกันนะคะ"

เธอเดินออกไป กลิ่น YSL Mon Paris ลอยค้างอยู่ในห้องตรวจ

สิรวิชญ์นั่งนิ่ง

เขาจ้องมองถุงมือที่ทิ้งในถัง มือขวายกขึ้นมาอยู่ตรงหน้า

ปกติ นิ่ง ไม่สั่น

_ไม่มีอะไร_

เขาหยิบชาร์ทคนไข้คนต่อไป

แต่กลิ่นน้ำหอมหวานยังลอยอ้อยอิ่งในห้อง ไม่ยอมจางหาย

เหมือนเจ้าของมัน ที่ไม่ยอมจากไป

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 3 — นัดตรวจซ้ำ