ตอนที่ 1

หมอสูติ...หัวใจไม่ตายด้าน ตอนที่ 1: คนไข้หมายเลข 1

═══════════════════════════════════════════

กัญญาวีร์ สุวิทย์ธนากุล เกลียดโรงพยาบาล

เกลียดกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เกลียดแสงไฟนีออนสีขาวจนแสบตา เกลียดเสียงประกาศตามสาย เกลียดเก้าอี้รอตรวจที่นั่งแล้วปวดก้น

แต่ที่เธอเกลียดมากที่สุดคือการถูกแม่บังคับมาหาหมอสูตินรีแพทย์

"แม่ค่ะ หนูไม่ได้ป่วย" วีร์พูดผ่านโทรศัพท์ ขณะนั่งรอหน้าห้องตรวจชั้นสี่ของโรงพยาบาลเมดิแคร์ พรีเมียม "ประจำเดือนมาช้าสองสัปดาห์เอง ไม่ได้ท้อง"

"วีร์ ประจำเดือนไม่มาสามเดือนแล้ว ไม่ใช่สองสัปดาห์" เสียงนภัสสร แม่ของเธอ ดังผ่านสาย "แม่นัดหมอสิรวิชญ์ไว้แล้ว เขาเก่งที่สุดในโรงพยาบาลนี้ เพื่อนแม่แนะนำ"

"หมอผู้ชายด้วยเหรอคะ?" วีร์ทำเสียงโอดครวญ "หาหมอผู้หญิงไม่ได้เหรอ?"

"หมอสิรวิชญ์เก่งที่สุดค่ะลูก ไม่ต้องอาย เขาเป็นมืออาชีพ"

วีร์ถอนหายใจ กดวางสาย เอนหลังพิงเก้าอี้ มองรอบห้องรอตรวจ

แผนกสูตินรีเวชของเมดิแคร์ พรีเมียมตกแต่งสวยกว่าโรงพยาบาลทั่วไป ผนังสีครีมอ่อน โซฟาหนังสีขาว มีต้นไม้ประดับ ดอกไม้สด กลิ่นหอมจากเครื่องกระจายกลิ่นแทนที่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เหมือนนั่งอยู่ในสปามากกว่าโรงพยาบาล

แต่ก็ยังเป็นโรงพยาบาลอยู่ดี

"คุณกัญญาวีร์ สุวิทย์ธนากุลคะ"

พยาบาลสาวในชุดขาวเรียกชื่อเธอ วีร์ลุกขึ้น ดึงกระโปรงทรงเอสีดำลง ใส่เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมเปิดไหล่ข้างหนึ่ง ผมน้ำตาลทองดัดลอนปลายปล่อยลงมาปัดหลัง

เธอแต่งตัวมาหาหมอเหมือนจะไปงานเลี้ยง ไม่ใช่เพราะอยากสวย แต่เพราะนี่คือตัวตนของเธอ

"ห้องตรวจหมายเลข 3 ค่ะ" พยาบาลยิ้ม

วีร์เดินตามพยาบาลเข้าไปในทางเดิน ส้นรองเท้าสูงเคาะพื้นดังก๊อกแก๊ก

ประตูห้องตรวจหมายเลข 3 เปิดออก

═══════════════════════════════════════════

ดร.สิรวิชญ์ ธีรพงศ์ นั่งอยู่หลังโต๊ะ

กาวน์ขาวสะอาดทับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน หูฟังคล้องคอ ผมดำหยักเล็กน้อยตัดสั้นเรียบร้อย แว่นตากรอบดำวางอยู่บนชาร์ทคนไข้ที่เขากำลังอ่าน มือขวาจับปากกา นิ้วยาวเรียว — มือหมอที่ดูเหมือนมือนักเปียโนมากกว่ามือคนผ่าตัด

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ

ตาสีน้ำตาลเข้ม สงบนิ่ง เรียบเฉย ไม่มีอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น เหมือนมองผ่านเธอไป

"คุณกัญญาวีร์" เสียงทุ้มต่ำ สุภาพ เป็นทางการ "เชิญนั่งครับ"

วีร์นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ สายตาเธอกวาดมองเขา

_โอ้โห_

เธอกลืนน้ำลาย

เธอคาดคิดว่าจะเจอหมอแก่ๆ หัวล้าน ใส่แว่นหนา นั่งขมึงทึง ไม่ใช่ผู้ชายอายุไม่เกินสามสิบต้นๆ หน้าตาคม กรามเหลี่ยม จมูกโด่ง ไหล่กว้างใต้กาวน์ขาว ที่นั่งตรงหน้าเธอด้วยสีหน้าเย็นชาราวกับรูปปั้น

"ผมเป็นสูตินรีแพทย์ที่ดูแลคุณวันนี้ครับ" เขาพูดต่อ เปิดชาร์ท "ประจำเดือนไม่มาสามเดือน มีอาการอื่นร่วมด้วยไหมครับ? ปวดท้อง ตกขาว คลื่นไส้?"

น้ำเสียงเรียบเป็นจังหวะ เหมือนเครื่องจักรที่ตั้งโปรแกรมมาแล้ว

วีร์เอียงหัว "หมอไม่ถามก่อนเหรอคะว่าเป็นไงบ้าง สบายดีไหม?"

สิรวิชญ์เงยหน้า ตาเขาจ้องเธอ ไม่กะพริบ

"คุณมาตรวจครับ ไม่ได้มาคุยเรื่อยเปล่า"

วีร์กะพริบตา แล้วหัวเราะเบาๆ

"คุณหมอคะ มีใครบอกไหมว่าหมอน่ารักมากเลย"

ไม่มีปฏิกิริยา ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีแม้แต่การขยับของมุมปาก สิรวิชญ์จดบันทึกลงชาร์ทราวกับเธอไม่ได้พูดอะไร

"ไม่มีอาการปวดท้องหรือคลื่นไส้ครับ?"

"ไม่มีค่ะ" วีร์ตอบ นิ้วเคาะแขนเก้าอี้เบาๆ "แค่ประจำเดือนไม่มา"

"เคยมีเพศสัมพันธ์ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาไหมครับ"

วีร์ชะงัก คำถามนั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเดียวกับถามว่า "กินข้าวหรือยัง" ไม่มีอารมณ์ ไม่อาย ไม่สนใจ

"ไม่ค่ะ" เธอตอบ แอบหรี่ตา "คุณหมอถามทุกคนแบบนี้เหรอคะ?"

"ครับ เป็นคำถามมาตรฐาน" เขาจดบันทึก "ผมจะตรวจอัลตราซาวด์และเจาะเลือดเพื่อตรวจฮอร์โมน ก่อนอื่นเปลี่ยนชุดที่ม่านด้านในครับ"

เขาพูดจบก็ก้มหน้าเขียนต่อ ไม่มองเธอแม้แต่วินาที

วีร์ลุกขึ้น เดินไปที่ม่านกั้นด้านใน มือเธอจับขอบม่าน แล้วแอบมองกลับไปที่เขา

สิรวิชญ์ก้มหน้าเขียนชาร์ท ไม่สนใจ

_ไม่มองเลยแม้แต่นิดเดียว_

วีร์เม้มปาก ไม่ใช่เพราะน้อยใจ แต่เพราะ...น่าสนใจ

เธอเคยเจอผู้ชายมามาก หล่อมากกว่านี้ก็มี รวยกว่านี้ก็มี แต่ทุกคนมองเธอ ทุกคนสนใจ ทุกคนแอบมองตอนเธอเดินผ่าน

แต่คนนี้ ไม่

═══════════════════════════════════════════

การตรวจอัลตราซาวด์ดำเนินไปอย่างเป็นมืออาชีพ

วีร์นอนบนเตียงตรวจ สวมชุดผู้ป่วยสีฟ้า สิรวิชญ์นั่งข้างเตียง มือขวาถือหัวตรวจอัลตราซาวด์ กดลงบนท้องน้อยเธอเบาๆ ตามองจอภาพ ไม่มองเธอ

มือเขาอุ่น แม้ผ่านถุงมือยาง

"หายใจปกติครับ" เขาพูดเสียงเรียบ เลื่อนหัวตรวจไปด้านข้าง

วีร์สังเกตมือเขา นิ้วยาวเรียวเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง ไม่สั่น ไม่ลังเล ท่าทางราวกับทำสิ่งนี้มาพันครั้ง

_เขาทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคน ฉันก็แค่คนไข้คนหนึ่ง_

ความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึกอะไรบางอย่างแปลกๆ ไม่ใช่ผิดหวัง ไม่ใช่เสียใจ แต่เป็นความท้าทาย

"คุณหมอคะ"

"ครับ"

"ตรวจคนไข้ผู้หญิงทุกวัน ไม่เคยรู้สึกอะไรเลยเหรอคะ?"

มือเขาหยุดนิ่งหนึ่งเสี้ยววินาที ก่อนเลื่อนต่อ

"ผมเป็นแพทย์ครับ ร่างกายมนุษย์เป็นเรื่องทางการแพทย์ ไม่มีอะไรให้รู้สึก"

"ไม่มีเลย?" วีร์ยิ้มมุมปาก "แม้แต่นิดเดียว?"

สิรวิชญ์ถอนหัวตรวจออก วางลงบนถาด หันมามองเธอเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มตรวจ

ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นจ้องเธอ เย็น นิ่ง ไม่สะทกสะท้าน

"ไม่มีครับ"

สองคำ ตอบตรง ไม่เลี่ยง ไม่อธิบาย

วีร์จ้องกลับ ไม่ยอมแพ้ แล้วยิ้ม — ยิ้มที่ทำให้ผู้ชายทุกคนที่เคยเจอต้องกลืนน้ำลาย ลักยิ้มบนแก้มซ้ายเผยออกมา ตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย

"งั้นหนูต้องมาตรวจบ่อยๆ สิคะ จนกว่าหมอจะ _รู้สึก_"

สิรวิชญ์กดปากกาบนชาร์ท แล้วพูดเสียงเรียบ

"ผลตรวจจะออกภายในสามวัน มารับผลได้ตามนัดครับ"

เขาลุกขึ้น ถอดถุงมือทิ้งลงถัง เดินไปเปิดประตูห้องตรวจ

"พี่ปุณณ์ครับ ช่วยพาคุณกัญญาวีร์ไปเจาะเลือดด้วย"

แล้วเขาก็หายไป กาวน์ขาวปลิวตามหลัง

═══════════════════════════════════════════

พยาบาลปุณณ์เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงตา เธอสูงกว่าวีร์เล็กน้อย ผิวสองสี ผมม้วนเกล้ามวยสูง ท่าทางมั่นใจ สวยแบบผู้ใหญ่

"คุณกัญญาวีร์คะ ตามมาเลย"

วีร์เดินตาม สายตายังมองไปทางที่สิรวิชญ์หายไป

"พี่ปุณณ์คะ คุณหมอสิรวิชญ์เป็นคนยังไงคะ?"

ปุณณ์หันมามอง สายตาเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง

"คุณหมอเป็นมืออาชีพค่ะ เก่งมาก ผ่าตัดเก่ง คนไข้ไว้ใจ" เธอหยุดครู่ "แต่คุณหมอเป็นคนส่วนตัวสูง ไม่ค่อยคุยกับใครนอกเรื่องงานค่ะ"

"หมายความว่า?"

"หมายความว่า..." ปุณณ์ยิ้มจางๆ "อย่าเสียเวลาค่ะ คุณหมอสิรวิชญ์เห็นร่างกายผู้หญิงมาเป็นร้อย ไม่มีใครทำให้หมอ _รู้สึก_ ได้หรอก"

น้ำเสียงนั้นมีอะไรบางอย่างที่วีร์จับได้ ไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่เป็นคำเตือน

_หรือเป็นการประกาศอาณาเขต?_

วีร์ยิ้ม "ขอบคุณค่ะพี่ปุณณ์"

═══════════════════════════════════════════

วีร์เดินออกจากโรงพยาบาล กดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิท

"มิ้นท์! เธอจะไม่เชื่อ"

"อะไรอ่ะ? หมอสูติหัวล้านเหรอ?"

"ตรงกันข้ามเลย" วีร์ก้าวขึ้นรถ ปิดประตู เอนหลังพิงเบาะ "หมอหล่อมาก มิ้นท์ หล่อแบบ... คนอ่านชาร์ทคนไข้แล้วเท่"

"แล้วไง?"

"แล้วเขาไม่สนใจฉันเลย" วีร์พูดเสียงที่ผสมระหว่างไม่เชื่อกับตื่นเต้น "สัมผัสตัวฉันเหมือนจับตุ๊กตา ไม่มองด้วยซ้ำ"

มิ้นท์เงียบไปครู่ "แล้วเธอรู้สึกยังไง?"

"รู้สึก?" วีร์ยิ้ม สายตามองออกนอกหน้าต่างรถ

"รู้สึกว่าอยากกลับไปให้หมอตรวจอีก"

"วีร์!"

"อะไรล่ะ ประจำเดือนฉันยังไม่มาจริงๆ นี่นา"

มิ้นท์หัวเราะ "เธอจะไปหาหมอเพราะป่วย หรือเพราะอยากเจอหมอ?"

วีร์จิ้มกุญแจรถ เครื่องยนต์สตาร์ท

"ทั้งสองอย่างค่ะ"

เธอวางสาย ยิ้มกับตัวเอง

_ดร.สิรวิชญ์ ธีรพงศ์ หมอสูติที่ตายด้าน_

_เราจะดูกันว่า... ตายด้านจริงไหม_

═══════════════════════════════════════════

ในห้องตรวจหมายเลข 3 สิรวิชญ์นั่งอยู่คนเดียว

เขาถอดแว่นออก นวดดั้งจมูก

มือขวา — มือที่เมื่อครู่สัมผัสท้องน้อยของคนไข้คนนั้น — วางอยู่บนโต๊ะ

ปกติเขาไม่เคยคิดอะไรหลังตรวจคนไข้ เขาทำแบบนี้มาห้าปี ร่างกายผู้หญิงเป็นเรื่องทางการแพทย์ ไม่มีอะไรพิเศษ

แต่วันนี้...

_"จนกว่าหมอจะ รู้สึก"_

เสียงนั้นก้องอยู่ในหัว น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่มาพร้อมลักยิ้ม

สิรวิชญ์มองมือตัวเอง

ปกติดี ไม่มีอะไร

_ไม่มีอะไร_

เขาหยิบชาร์ทคนไข้คนต่อไปขึ้นมา กดปากกา เริ่มอ่าน

แต่ชื่อ "กัญญาวีร์ สุวิทย์ธนากุล" ยังค้างอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งของสมอง

ในที่ที่เขาไม่อยากยอมรับ

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 2 — หมอตายด้าน