หลงภพ ณ วังหลวง
คุณหญิงนวลโจมตี
ตอนฟรีหลงภพ ณ วังหลวง ตอนที่ 7: คุณหญิงนวลโจมตี
═══════════════════════════════════════════════════════════
ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดไปทั่ววัง
"ได้ยินไหม? เจ้าพระยาภูวเนตรให้ขนมนางข้าหลวงจันทร์แจ่มกิน!"
"ท่านไม่เคยทำอย่างนี้กับใครมาก่อนเลยนะ!"
"ท่านหญิงศศิธรต้องโกรธมากแน่ๆ"
จันทร์แจ่มได้ยินเสียงนินทาทุกที่ที่เดินผ่าน เธอพยายามไม่สนใจ แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์กำลังแย่ลงเรื่อยๆ
"นางต้องระวังให้มาก" อำพันเตือน "คุณหญิงนวลกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง"
"วางแผนอะไร?"
"ข้าไม่รู้แน่ชัด" อำพันส่ายหัว "แต่ท่านดูพอใจมากผิดปกติ นั่นไม่ใช่สัญญาณดี"
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายวันนั้น
จันทร์แจ่มถูกเรียกตัวไปพบคุณหญิงนวล
"นั่ง" คุณหญิงนวลชี้เก้าอี้ สีหน้าเย็นชา
จันทร์แจ่มนั่งลง รอดูว่าพี่สาวจะทำอะไร
"ข้าได้ยินข่าวแล้ว" คุณหญิงนวลเริ่มพูด "ว่าท่านเจ้าคุณให้ขนมนางกิน"
"ท่านแค่เห็นว่าข้าผอม เลย—"
"เงียบ!" คุณหญิงนวลตะโกน "ข้าไม่ได้ถามนาง!"
จันทร์แจ่มหุบปาก
คุณหญิงนวลลุกขึ้น เดินวนรอบเธอ
"นางคิดว่าตัวเองเป็นใคร?" เธอถามเสียงเย็น "นางเป็นแค่นางข้าหลวงชั้นต่ำ ถูกขายเข้าวังมา ไม่มีตระกูล ไม่มีหน้ามีตา แต่กล้าดีไปยั่วยวนขุนนางชั้นสูง?"
"ข้าไม่ได้ยั่วยวน—"
ตบ!
ฝ่ามือของคุณหญิงนวลฟาดลงบนแก้มของจันทร์แจ่ม
"ข้าบอกให้เงียบ!" คุณหญิงนวลตะโกน "นางทำให้ข้าเสียหน้า! ทุกคนพูดกันว่าน้องสาวของข้าเป็นหญิงงามเจ้าชู้!"
จันทร์แจ่มกำมือแน่น ยับยั้งไม่ให้โต้ตอบ
"ตั้งแต่นี้ไป" คุณหญิงนวลพูดต่อ "นางห้ามเข้าใกล้ท่านเจ้าคุณอีก ถ้าข้ารู้ว่านางไปพบท่านอีก ข้าจะให้เฆี่ยนนางจนตาย"
"แต่ข้าต้องทำงาน—"
"ข้าจะจัดการให้นางทำงานที่อื่น" คุณหญิงนวลขัด "ห่างไกลจากท่านเจ้าคุณมากที่สุด"
═══════════════════════════════════════════════════════════
คืนนั้น
จันทร์แจ่มนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง แก้มยังแสบร้อนจากการถูกตบ
เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเจ็บ แต่ร้องไห้เพราะรู้สึกหมดหวัง
ในวังนี้ เธอไม่มีอำนาจอะไรเลย ไม่มีตระกูล ไม่มีเส้นสาย ใครก็ตบหน้าเธอได้
และตอนนี้ เธอถูกห้ามไม่ให้พบคนที่เธอรัก
"จันทร์แจ่ม"
เสียงเรียกทำให้เธอเงยหน้าขึ้น อำพันยืนอยู่ที่ประตู
"มีคนมาหานาง"
"ใคร?"
"ท่าน... ท่านเจ้าคุณ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
จันทร์แจ่มเดินออกไปข้างนอก ภูวเนตรยืนรออยู่ในเงามืด
"ท่านเจ้าคุณ! ท่านมาทำอะไรที่นี่เพคะ?"
"ข้าได้ยินว่าเจ้าถูกตบ" ภูวเนตรพูดเสียงเรียบ แต่ดวงตาเย็นเฉียบกลับแสดงความโกรธ
"ข้า... ข้าไม่เป็นไรเพคะ"
"เงยหน้าขึ้น"
จันทร์แจ่มลังเล แต่ก็เงยหน้าขึ้น
ภูวเนตรเดินเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นสัมผัสแก้มที่บวมแดงของเธอเบาๆ
"ใครทำ?"
"ท่าน... ท่านไม่ต้องรู้เพคะ"
"ข้าถามว่าใครทำ" เสียงของเขาเย็นเฉียบ "ตอบข้า"
จันทร์แจ่มกลืนน้ำลาย "คุณหญิงนวลเพคะ"
ความเงียบแผ่คลุม
"พี่สาวบุญธรรมของเจ้า?" ภูวเนตรถาม
"ใช่เพคะ ท่าน... ท่านโกรธที่ข้าทำให้ท่านเสียชื่อเสียง"
ภูวเนตรนิ่งไป แล้วก็พูดขึ้น
"ข้าจะจัดการ"
"ท่านเจ้าคุณ!" จันทร์แจ่มรีบคว้าแขนเขา "อย่าเพคะ! ถ้าท่านไปหาคุณหญิงนวล ท่านจะยิ่งโกรธข้ามากขึ้น!"
"แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไง?" ภูวเนตรหันมามอง "ยืนดูคนอื่นทำร้ายเจ้าโดยไม่ทำอะไร?"
"ข้าจัดการตัวเองได้เพคะ"
"จัดการตัวเอง?" ภูวเนตรหัวเราะเสียงขม "เจ้าถูกตบหน้า เจ้าจะจัดการยังไง?"
"ข้า..." จันทร์แจ่มหาคำตอบไม่ได้
ภูวเนตรจ้องมองเธอนิ่ง แล้วก็ถอนหายใจ
"ตามข้ามา"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ภูวเนตรพาจันทร์แจ่มไปที่สวนเล็กๆ ด้านหลังตำหนัก ที่ที่ไม่มีใครเดินผ่าน
"ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมเพคะ?"
"ข้าอยากคุยกับเจ้า" ภูวเนตรพูด "โดยไม่มีใครแอบฟัง"
เขานั่งลงบนม้าหิน ชี้ให้เธอนั่งข้างๆ
จันทร์แจ่มลังเล แต่ก็นั่งลง
"จันทร์แจ่ม" ภูวเนตรเริ่มพูด "ข้ารู้ว่าสถานการณ์ของเจ้าลำบาก ข้ารู้ว่าเจ้าถูกกลั่นแกล้งมาตลอด แต่..."
"แต่อะไรเพคะ?"
"แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่า..." เขาหยุดพูด ราวกับกำลังหาคำพูดที่เหมาะสม "...ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายเจ้าอีก"
จันทร์แจ่มมองเขาตาโต "ท่านหมายความว่ายังไงเพคะ?"
ภูวเนตรหันมามองเธอตรงๆ ดวงตาเย็นเฉียบกลับอ่อนโยนลง
"ข้าหมายความว่า..." เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ "...ข้าจะรับเจ้าเป็นคนของข้า"
═══════════════════════════════════════════════════════════
จันทร์แจ่มรู้สึกโลกหมุน
"รับ... รับเป็นคนของท่านเพคะ?"
"ใช่" ภูวเนตรพยักหน้า "ถ้าเจ้าเป็นคนของข้า ไม่มีใครกล้าทำร้ายเจ้าอีก ไม่ว่าจะเป็นคุณหญิงนวลหรือท่านหญิงศศิธร"
"แต่... แต่ท่านหญิงศศิธร—"
"เธอจะโกรธ" ภูวเนตรยอมรับ "แต่ข้าไม่สน"
"ท่านจะมีปัญหาเพคะ ท่านหญิงศศิธรเป็นลูกสาวเสนาบดี—"
"ข้ารู้" ภูวเนตรขัด "ข้ารู้ทุกอย่าง แต่ข้าก็ยังต้องการปกป้องเจ้า"
จันทร์แจ่มรู้สึกน้ำตาคลอ
"ทำไมเพคะ? ทำไมท่านถึงยอมเสี่ยงเพื่อข้า?"
ภูวเนตรนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบ
"เพราะข้าไม่อยากสูญเสียคนที่ข้าห่วงใยอีกแล้ว"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ความเงียบแผ่คลุม
จันทร์แจ่มจ้องมองชายตรงหน้า ชายที่เคยเย็นชาราวน้ำแข็ง แต่ตอนนี้กลับแสดงความอ่อนโยนให้เธอเห็น
"ท่านเจ้าคุณ..." เธอพูดเสียงสั่น "ข้าไม่รู้จะพูดอะไรเพคะ"
"เจ้าไม่ต้องพูดอะไร" ภูวเนตรพูด "แค่ตอบข้าว่า... เจ้ายินดีเป็นคนของข้าหรือไม่?"
จันทร์แจ่มรู้สึกหัวใจเต้นแรง
นี่คือสิ่งที่เธอต้องการ แต่ก็เป็นสิ่งที่อันตราย
ถ้าเธอตอบตกลง เธอจะถูกท่านหญิงศศิธรจ้องทำลายมากขึ้น
แต่ถ้าเธอปฏิเสธ เธอจะสูญเสียโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ชิดเขา
"ข้า..." เธอเริ่มพูด
"คิดให้ดีก่อน" ภูวเนตรขัด "เมื่อเจ้าตอบตกลง จะไม่มีทางถอนคำพูดได้"
จันทร์แจ่มหายใจเข้าลึก แล้วตอบ
"ข้ายินดีเพคะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ภูวเนตรยิ้ม
เป็นครั้งที่สองที่เธอเห็นเขายิ้ม และครั้งนี้รอยยิ้มนั้นกว้างขึ้น
"ดี" เขาพูด "ตั้งแต่นี้ไป เจ้าเป็นคนของข้า ไม่มีใครมีสิทธิ์ทำร้ายเจ้าได้อีก"
เขายกมือขึ้น ถอดแหวนวงหนึ่งออกจากนิ้ว แล้วสวมให้เธอ
"นี่คือสัญลักษณ์ว่าเจ้าเป็นคนของข้า ใครเห็นแหวนนี้ก็จะรู้"
จันทร์แจ่มมองแหวนบนนิ้ว น้ำตาไหลลงมา
"ขอบพระคุณเพคะ ท่านเจ้าคุณ"
"เรียกข้าว่าภูวเนตรก็ได้" เขาพูด "เมื่อเราอยู่กันสองต่อสอง"
"ภูว... ภูวเนตร" เธอทดลองเรียก
ชื่อนั้นหวานบนลิ้น
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบตอนที่ 7
ติดตามต่อ ตอนที่ 8: ศึกชิงรักเริ่มขึ้น