หลงภพ ณ วังหลวง
ศึกชิงรักเริ่มขึ้น
ตอนฟรีหลงภพ ณ วังหลวง ตอนที่ 8: ศึกชิงรักเริ่มขึ้น
═══════════════════════════════════════════════════════════
เช้าวันรุ่งขึ้น
ข่าวใหญ่แพร่ไปทั่ววังหลวง
"ได้ยินไหม?! เจ้าพระยาภูวเนตรรับนางข้าหลวงจันทร์แจ่มเป็นนางบำเรอ!"
"เป็นไปได้ยังไง?! นางเป็นแค่นางข้าหลวงชั้นต่ำ!"
"แต่ท่านให้แหวนนางแล้ว! เห็นกันทั้งวัง!"
จันทร์แจ่มเดินผ่านฝูงนางข้าหลวงที่จับกลุ่มนินทา ทุกคนหันมามองเธอ บ้างก็อิจฉา บ้างก็ดูถูก บ้างก็ประหลาดใจ
แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรกับเธอตรงๆ
เพราะแหวนบนนิ้วของเธอ
═══════════════════════════════════════════════════════════
"จันทร์แจ่ม!"
อำพันวิ่งมาหาเธอ หายใจหอบ
"ข้าได้ยินข่าวแล้ว! จริงเหรอ?!"
จันทร์แจ่มยิ้มเล็กน้อย ยกมือขึ้นให้เห็นแหวน
"โอ้!" อำพันอ้าปากค้าง "แหวนตราตระกูลของท่านเจ้าคุณ! จริงด้วย!"
"อำพัน เบาๆ หน่อย"
"ข้าดีใจแทนนาง!" อำพันกอดเธอแน่น "ตั้งแต่นี้ไป คุณหญิงนวลจะไม่กล้าทำร้ายนางอีกแล้ว!"
"ข้าก็หวังว่าอย่างนั้น"
"แต่..." อำพันหยุดพูด สีหน้าเปลี่ยน "ท่านหญิงศศิธรล่ะ? ท่านต้องโกรธมากแน่ๆ"
จันทร์แจ่มถอนหายใจ "ข้ารู้ แต่ข้าจะรับมือได้"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ขณะเดียวกัน ที่ตำหนักของท่านหญิงศศิธร
"อะไรนะ?!"
เสียงกรีดร้องดังสนั่น ตามด้วยเสียงแตกของภาชนะ
"ท่านหญิง! ใจเย็นๆ!"
นางรับใช้พยายามห้าม แต่ศศิธรกวาดทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะลงพื้น
"ใจเย็น?!" ศศิธรหัวเราะเสียงแหลม "นางข้าหลวงชั้นต่ำแย่งคนของฉันไป แล้วนางบอกให้ฉันใจเย็น?!"
เธอหันไปมองนางรับใช้ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
"ไปเรียกคุณหญิงนวลมาพบฉัน เดี๋ยวนี้!"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ชั่วโมงต่อมา
คุณหญิงนวลยืนอยู่ตรงหน้าท่านหญิงศศิธร หน้าซีดเผือก
"ท่านหญิง ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเรื่องจะเป็นอย่างนี้—"
"ไม่รู้?" ศศิธรขัด "นางเป็นพี่สาวของมัน นางควรจะควบคุมมันได้!"
"ข้าพยายามแล้วเพคะ ข้าห้ามมันไม่ให้เข้าใกล้ท่านเจ้าคุณ—"
"แต่ก็ไม่ได้ผล!" ศศิธรตะโกน "ตอนนี้ท่านเจ้าคุณประกาศรับมันเป็นนางบำเรอแล้ว! นางจะรับผิดชอบยังไง?!"
คุณหญิงนวลก้มหน้า ไม่กล้าตอบ
ศศิธรเดินวนรอบเธอ
"แต่..." เธอพูดขึ้น เสียงเย็นลง "ยังไม่สายเกินไป"
"หมายความว่ายังไงเพคะ?"
"ท่านเจ้าคุณรับมันเป็นแค่นางบำเรอ ไม่ใช่ภรรยาเอก" ศศิธรอธิบาย "ถ้าเราทำให้ท่านเจ้าคุณเห็นว่ามันไม่เหมาะสม ท่านก็จะต้องไล่มันออกไป"
"จะทำยังไงเพคะ?"
ศศิธรยิ้มร้าย
"ฉันมีแผน"
═══════════════════════════════════════════════════════════
สัปดาห์ต่อมา
จันทร์แจ่มถูกย้ายไปอยู่ในตำหนักส่วนตัวของเจ้าพระยาภูวเนตร
เธอมีห้องพักของตัวเอง มีนางรับใช้คอยดูแล ไม่ต้องทำงานหนักเหมือนก่อน
แต่เธอก็รู้ว่านี่ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของศึกใหม่
"จันทร์แจ่ม"
เสียงภูวเนตรทำให้เธอหันไปมอง เขาเดินเข้ามาในห้อง
"ท่าน... ภูวเนตร" เธอยังไม่ชินกับการเรียกชื่อเขา
"เจ้าชินกับที่นี่หรือยัง?"
"ชินแล้วเพคะ" เธอยิ้ม "ขอบพระคุณที่ดูแลข้า"
ภูวเนตรพยักหน้า เดินมานั่งลงตรงข้ามเธอ
"ข้าต้องเตือนเจ้าเรื่องหนึ่ง"
"เรื่องอะไรเพคะ?"
"ท่านหญิงศศิธรกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง" ภูวเนตรพูด "หลวงพิทักษ์สืบมาว่าเธอพบกับคุณหญิงนวลบ่อยครั้ง"
จันทร์แจ่มขมวดคิ้ว "ท่านคิดว่าพวกเขาจะทำอะไรเพคะ?"
"ข้าไม่แน่ใจ แต่ข้าอยากให้เจ้าระวังตัว อย่าไปไหนคนเดียว อย่ากินอะไรที่ไม่รู้ที่มา"
"ข้าจะระวังเพคะ"
ภูวเนตรจ้องมองเธอนิ่ง แล้วก็ยกมือขึ้นลูบผมเธอเบาๆ
"ข้าจะไม่ให้ใครทำร้ายเจ้า"
จันทร์แจ่มรู้สึกหัวใจอบอุ่น
"ข้าเชื่อท่านเพคะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
สามวันต่อมา
จันทร์แจ่มถูกเชิญไปร่วมงานเลี้ยงของบรรดาสตรีชั้นสูงในวัง
เธอรู้ว่านี่คือกับดัก แต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ เพราะการปฏิเสธจะทำให้เธอดูไม่ให้เกียรติ
"ระวังตัวนะ" อำพันเตือนก่อนเธอจะไป "ข้าจะรออยู่ข้างนอก"
จันทร์แจ่มพยักหน้า แล้วก้าวเข้าไปในห้องเลี้ยง
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องเลี้ยงเต็มไปด้วยสตรีชั้นสูง ทุกคนหันมามองเธอเมื่อเธอเดินเข้ามา
"โอ้ นางบำเรอของเจ้าพระยาภูวเนตรมาแล้ว"
เสียงของท่านหญิงศศิธรดังขึ้น เธอนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ยิ้มหวาน
"ท่านหญิง" จันทร์แจ่มก้มหัว
"มานั่งนี่สิ" ศศิธรชี้เก้าอี้ข้างๆ "ฉันอยากรู้จักนางให้มากขึ้น"
จันทร์แจ่มลังเล แต่ก็เดินไปนั่ง
"บอกฉันสิ" ศศิธรเริ่มพูด "นางใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรยั่วยวนท่านเจ้าคุณ?"
สตรีในห้องหัวเราะเบาๆ
จันทร์แจ่มรู้สึกหน้าร้อน แต่เธอไม่ยอมแพ้
"ข้าไม่ได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมเพคะ ท่านเจ้าคุณเป็นคนเลือกข้าเอง"
"เลือก?" ศศิธรเลิกคิ้ว "นางข้าหลวงชั้นต่ำอย่างนาง มีอะไรให้ท่านเจ้าคุณเลือก?"
"ข้าไม่รู้เพคะ" จันทร์แจ่มตอบตรงๆ "ท่านควรถามท่านเจ้าคุณเอง"
ศศิธรสีหน้าเปลี่ยน ความโกรธวาบในดวงตา
"นางกล้าดีนะ" เธอพูดเสียงเย็น "พูดจากับฉันอย่างนี้"
"ข้าแค่พูดความจริงเพคะ"
ความเงียบแผ่คลุมห้อง สตรีทุกคนมองดูด้วยความตกใจ
ศศิธรยิ้มร้าย
"ดี... ดีมาก" เธอพูด "งั้นเรามาดูกันว่านางจะพูดจาแข็งได้อีกนานแค่ไหน"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก
ภูวเนตรเดินเข้ามา สีหน้าเย็นเฉียบ
"ท่านเจ้าคุณ!" ศศิธรตกใจ "ท่านมาทำอะไรที่นี่? นี่คืองานเลี้ยงของสตรี—"
"ข้ามารับคนของข้ากลับ" ภูวเนตรขัด เขาเดินมาหยุดข้างจันทร์แจ่ม
"จันทร์แจ่ม ไปกลับกับข้า"
จันทร์แจ่มลุกขึ้น พยายามกดรอยยิ้ม
"ขอบพระคุณที่เชิญเพคะ ท่านหญิง" เธอก้มหัวให้ศศิธร แล้วเดินตามภูวเนตรออกไป
ทิ้งให้ศศิธรนั่งกัดฟันอยู่คนเดียว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
═══════════════════════════════════════════════════════════
นอกห้องเลี้ยง
"ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าอยู่ที่นี่เพคะ?" จันทร์แจ่มถาม
"อำพันมาบอก" ภูวเนตรตอบ "เธอเป็นห่วงเจ้า"
"ข้าต้องขอบคุณอำพัน"
ภูวเนตรหยุดเดิน หันมามองเธอ
"เจ้าเก่งมาก"
"หาเพคะ?"
"ที่ไม่ยอมแพ้ต่อท่านหญิงศศิธร" เขาอธิบาย "คนอื่นอาจจะร้องไห้ขอโทษ แต่เจ้าโต้ตอบ"
จันทร์แจ่มยิ้มเล็กน้อย "ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องขอโทษเพคะ?"
ภูวเนตรจ้องมองเธอนิ่ง แล้วก็ยิ้ม
"นี่แหละคือสาเหตุที่ข้าเลือกเจ้า"
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบตอนที่ 8
ติดตามต่อ ตอนที่ 9: พายุกำลังก่อตัว