หลงภพ ณ วังหลวง
หัวใจที่เริ่มสั่นคลอน
ตอนฟรีหลงภพ ณ วังหลวง ตอนที่ 6: หัวใจที่เริ่มสั่นคลอน
═══════════════════════════════════════════════════════════
หนึ่งเดือนผ่านไป
ชีวิตของจันทร์แจ่มในวังหลวงค่อยๆ ดีขึ้น แม้จะยังถูกกลั่นแกล้งจากคุณหญิงนวลและถูกจ้องทำลายจากท่านหญิงศศิธร แต่เธอก็เรียนรู้ที่จะรับมือได้
และที่สำคัญ... เธอมีคนคอยดูแลอยู่ห่างๆ
เจ้าพระยาภูวเนตร
═══════════════════════════════════════════════════════════
"จันทร์แจ่ม นางยิ้มอะไรอยู่?"
อำพันถามขณะที่ทั้งสองนั่งพักอยู่ในห้องครัว
"หา? ข้าไม่ได้ยิ้มนะ"
"ยิ้มชัดๆ!" อำพันเอานิ้วชี้หน้าเธอ "นางคิดถึงท่านเจ้าคุณใช่ไหม?"
"ไม่ใช่!" จันทร์แจ่มรีบปฏิเสธ หน้าแดงเรื่อ
"โกหก!" อำพันหัวเราะ "ข้าเห็นนะว่าทุกครั้งที่ท่านเจ้าคุณเดินผ่าน นางก็จะแอบมอง"
"ข้าไม่ได้แอบมอง! ท่านเดินผ่านก็ต้องเห็น จะให้หลับตาเหรอ?"
"ก็มองได้ แต่ไม่ต้องมองนานขนาดนั้นก็ได้นะ" อำพันยักคิ้ว "ระวังนะ ถ้าท่านหญิงศศิธรรู้ว่านางหลงรักท่านเจ้าคุณ..."
"ข้าไม่ได้หลงรัก!"
"งั้นทำไมหน้าแดง?"
จันทร์แจ่มปิดปาก หันหน้าหนี
อำพันหัวเราะ "ไม่เป็นไรหรอก ข้าไม่บอกใคร แต่ระวังตัวด้วยนะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายวันนั้น
จันทร์แจ่มถูกมอบหมายให้ไปส่งเอกสารที่ห้องทำงานของเจ้าพระยาภูวเนตร
เธอเดินไปด้วยหัวใจที่เต้นแรง
"ใจเย็นๆ จันทร์แจ่ม" เธอพูดกับตัวเอง "แค่ส่งเอกสาร ไม่ได้ไปทำอะไร"
เธอเคาะประตู
"เข้ามา"
จันทร์แจ่มเปิดประตู ก้าวเข้าไปในห้อง
ภูวเนตรนั่งอยู่หลังโต๊ะ กำลังอ่านเอกสาร แสงแดดยามบ่ายสาดส่องให้ใบหน้าคมเข้มดูนุ่มนวลขึ้น
เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอีก
"ข้า... ข้ามาส่งเอกสารเพคะ" เธอวางแฟ้มบนโต๊ะ
"อืม" ภูวเนตรรับแฟ้ม ไม่เงยหน้ามอง
จันทร์แจ่มยืนรอ ไม่รู้ว่าควรจะออกไปหรือรอคำสั่ง
"เจ้ายืนอยู่ทำไม?"
"ข้า... ข้าจะรอดูว่าท่านมีอะไรให้ทำอีกไหมเพคะ"
ภูวเนตรเงยหน้าขึ้น ดวงตาเย็นเฉียบจ้องมองเธอ
"เจ้าผอมลง"
"หา... หาเพคะ?"
"ข้าถามว่าทำไมเจ้าผอมลง" ภูวเนตรพูด "กินข้าวไม่ได้หรือถูกกลั่นแกล้ง?"
จันทร์แจ่มอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเขาจะสังเกต
"ข้า... ข้าแค่ทำงานหนักหน่อยเพคะ ไม่ได้ถูกกลั่นแกล้ง"
ภูวเนตรจ้องมองเธอนิ่ง ราวกับกำลังประเมินว่าเธอพูดจริงหรือไม่
"มานี่"
"หา?"
"มานั่ง" เขาชี้เก้าอี้ตรงหน้า
จันทร์แจ่มลังเล แต่ก็เดินไปนั่ง
═══════════════════════════════════════════════════════════
ภูวเนตรลุกขึ้น เดินไปที่ตู้ไม้มุมห้อง หยิบกล่องเล็กๆ ออกมา
"กิน"
เขาวางกล่องลงตรงหน้าเธอ ข้างในมีขนมหวานหลายชิ้น
จันทร์แจ่มมองกล่องแล้วมองเขา ตาโตเป็นไข่ห่าน
"ท่าน... ท่านให้ข้ากินขนมเพคะ?"
"ข้าให้เจ้ากินเพราะเจ้าผอมเกินไป" ภูวเนตรพูดเสียงเรียบ "ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น"
แต่จันทร์แจ่มสังเกตเห็นว่าปลายหูของเขาแดงเรื่อเล็กน้อย
เธอยิ้มในใจ
"ขอบพระคุณเพคะ"
เธอหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน รสหวานละลายในปาก
"อร่อยเพคะ"
ภูวเนตรไม่พูดอะไร กลับไปนั่งที่โต๊ะ ก้มหน้าอ่านเอกสาร
แต่จันทร์แจ่มรู้สึกว่าเขาแอบมองเธอเป็นระยะ
═══════════════════════════════════════════════════════════
"ท่านเจ้าคุณ" จันทร์แจ่มพูดขึ้นหลังจากกินขนมหมด
"หือ?"
"ทำไมท่านถึงใจดีกับข้าเพคะ?"
ภูวเนตรหยุดอ่านเอกสาร เงยหน้าขึ้นมอง
"ข้าไม่ได้ใจดี"
"ท่านช่วยข้าตอนถูกใส่ร้าย ท่านมาคุยกับข้าตอนกลางคืน ท่านให้ข้ากินขนม" จันทร์แจ่มพูด "ถ้านั่นไม่ใช่ใจดี แล้วเรียกว่าอะไรเพคะ?"
ภูวเนตรนิ่งไป ดวงตาจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง
"ข้าไม่รู้" เขาตอบในที่สุด "ข้าแค่... อยากทำ"
"อยากทำ?"
"ใช่" เขาพูด "ตั้งแต่พิมพาตาย ข้าไม่เคยอยากทำอะไรเพื่อใครอีกเลย แต่เจ้า..."
เขาหยุดพูด ราวกับไม่แน่ใจว่าควรจะพูดต่อหรือไม่
"แต่ข้าเป็นยังไงเพคะ?" จันทร์แจ่มถามเบาๆ
ภูวเนตรจ้องมองเธอนิ่ง แล้วก็ลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ
จันทร์แจ่มแหงนหน้าขึ้นมอง หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ
"เจ้าทำให้ข้ารู้สึก..." เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ "...ว่าหัวใจข้ายังไม่ตาย"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ความเงียบแผ่คลุมห้อง
จันทร์แจ่มมองดวงตาเย็นเฉียบที่ตอนนี้ดูอ่อนโยนขึ้น
เธอไม่รู้จะพูดอะไร หัวใจเต้นแรงจนหูอื้อ
"ท่าน... ท่านเจ้าคุณ..."
"ข้ารู้ว่านี่ไม่ควร" ภูวเนตรพูดต่อ "เจ้าเป็นนางข้าหลวง ข้าเป็นขุนนาง ฐานะของเราต่างกันลิบลับ"
"ข้ารู้เพคะ"
"และข้ายังมีศัตรูมากมาย ท่านหญิงศศิธรจะไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่เฉยๆ แน่"
"ข้ารู้เพคะ"
"แต่..." ภูวเนตรยกมือขึ้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็วางลงบนแก้มของเธอเบาๆ
มือของเขาอุ่น
จันทร์แจ่มรู้สึกน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
"ข้าจะปกป้องเจ้า" เขาพูด "ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้"
"ท่าน... ท่านไม่จำเป็นต้อง—"
"ข้าต้องการ" เขาขัด "ข้าต้องการปกป้องเจ้า"
แล้วเขาก็ถอยออกไป กลับไปนั่งที่โต๊ะ
"กลับไปทำงานได้แล้ว" เขาพูดเสียงเรียบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จันทร์แจ่มลุกขึ้น ขาสั่นเล็กน้อย
"ขอบพระคุณเพคะ"
เธอก้มหัว แล้วเดินออกจากห้อง
═══════════════════════════════════════════════════════════
นอกห้อง
จันทร์แจ่มพิงผนัง พยายามหายใจให้สงบ
หัวใจของเธอยังเต้นแรง แก้มยังร้อนผ่าว
เขาบอกว่าจะปกป้องเธอ
เขาบอกว่าเธอทำให้หัวใจของเขายังมีชีวิต
นี่หมายความว่าอะไร?
"จันทร์แจ่ม... เจ้าตกหลุมรักเขาจริงๆ แล้ว" เธอพูดกับตัวเอง
และครั้งนี้ เธอไม่ได้ปฏิเสธ
═══════════════════════════════════════════════════════════
ขณะเดียวกัน ในห้องทำงาน
ภูวเนตรนั่งนิ่ง มองประตูที่ปิดลง
เขายกมือที่เพิ่งสัมผัสแก้มของเธอขึ้นมามอง
อุ่น
ผิวของเธออุ่นและนุ่ม
"ข้ากำลังทำอะไรอยู่?" เขาพึมพำกับตัวเอง
เขาสาบานไว้ว่าจะไม่เปิดใจให้ใครอีก ตั้งแต่พิมพาตาย
แต่หญิงสาวคนนี้...
เธอทำลายกำแพงทุกอย่างที่เขาสร้างไว้ โดยไม่รู้ตัว
"จันทร์แจ่ม..." เขาพูดชื่อของเธอเบาๆ
เสียงนั้นอ่อนโยนกว่าที่เขาเคยพูดกับใคร
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบตอนที่ 6
ติดตามต่อ ตอนที่ 7: คุณหญิงนวลโจมตี