เล่ห์ร้ายในวังหลวง

หลงภพ ณ วังหลวง ตอนที่ 5: เล่ห์ร้ายในวังหลวง

═══════════════════════════════════════════════════════════

สัปดาห์ต่อมา

ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง

"ได้ยินไหม? เจ้าพระยาภูวเนตรเข้าไปในห้องเก็บเอกสารสองต่อสองกับนางข้าหลวงคนนั้น!"

"จันทร์แจ่มเหรอ? ตัวดีแท้ๆ นางข้าหลวงชั้นต่ำแท้ๆ กล้าดียิ่งนัก!"

"ท่านหญิงศศิธรรู้แล้วนะ ว่ากันว่าท่านโกรธมาก!"

จันทร์แจ่มเดินผ่านกลุ่มนางข้าหลวงที่กำลังนินทา พวกเธอหยุดพูดทันทีเมื่อเห็นเธอ แต่สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอิจฉาและดูถูก

"เดินผ่านไปเฉยๆ" อำพันกระซิบ "อย่าสนใจพวกเขา"

"ข้ารู้" จันทร์แจ่มตอบเบาๆ "แต่ข่าวลือนี่มาจากไหน?"

"ก็คุณหญิงนวลไง" อำพันบอก "ท่านเป็นคนปล่อยข่าว เห็นได้ชัดว่าต้องการทำลายนาง"

จันทร์แจ่มถอนหายใจ พี่สาวบุญธรรมของเธอไม่เคยหยุดกลั่นแกล้ง

═══════════════════════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น

จันทร์แจ่มถูกเรียกตัวไปพบคุณหญิงนวล

"มานั่ง" คุณหญิงนวลชี้เก้าอี้ตรงหน้า สีหน้าเย็นชา

จันทร์แจ่มนั่งลง รอดูว่าพี่สาวจะทำอะไร

"ข้าได้ยินข่าวลือแล้ว" คุณหญิงนวลเริ่มพูด "ว่านางกับท่านเจ้าคุณ..."

"ไม่มีอะไรเพคะ" จันทร์แจ่มรีบแก้ตัว "ท่านเข้ามาตอนที่ข้ากำลังทำความสะอาด แค่นั้น"

"แค่นั้น?" คุณหญิงนวลเลิกคิ้ว "แล้วทำไมท่านถึงอยู่ในนั้นนานเป็นชั่วโมง?"

จันทร์แจ่มนิ่งไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร

"นางคิดว่าข้าโง่เหรอ?" คุณหญิงนวลยืนขึ้น เดินมาหยุดหน้าเธอ "นางกำลังพยายามเกาะท่านเจ้าคุณใช่ไหม? คิดว่าจะได้เลื่อนฐานะ?"

"ข้าไม่ได้คิดอย่างนั้นเพคะ!"

"โกหก!" คุณหญิงนวลตะโกน "นางเป็นแค่นางข้าหลวงชั้นต่ำ! นางไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองท่านเจ้าคุณ! รู้ไหมว่าท่านหญิงศศิธรโกรธแค่ไหน?!"

จันทร์แจ่มกำมือแน่น "ข้าขอประทานโทษเพคะ แต่ข้าไม่ได้ทำผิดอะไร"

"ไม่ได้ทำผิด?" คุณหญิงนวลหัวเราะเย็น "งั้นเราดูกันว่านางจะพูดอย่างนี้ได้อีกนานแค่ไหน"

═══════════════════════════════════════════════════════════

คืนนั้น

จันทร์แจ่มถูกเรียกตัวไปเสิร์ฟอาหารในงานเลี้ยงของขุนนาง

เธอรู้สึกไม่ดี มีอะไรบางอย่างผิดปกติ

"ระวังนะ" อำพันกระซิบก่อนเธอจะเข้าไป "ข้าได้ยินมาว่าท่านหญิงศศิธรวางแผนอะไรบางอย่าง"

"วางแผนอะไร?"

"ไม่รู้" อำพันส่ายหัว "แต่ระวังตัวให้ดี"

จันทร์แจ่มพยักหน้า ก้าวเข้าไปในห้องเลี้ยง

═══════════════════════════════════════════════════════════

ห้องเลี้ยงเต็มไปด้วยขุนนางชั้นผู้ใหญ่ รวมถึงท่านหญิงศศิธรและเจ้าพระยาภูวเนตร

จันทร์แจ่มก้มหน้าเดินเสิร์ฟอาหาร พยายามไม่ให้ใครสังเกต

แต่เมื่อเธอเดินผ่านท่านหญิงศศิธร เท้าของเธอก็สะดุดอะไรบางอย่าง

ตุ๊บ!

เธอล้มลง ถาดอาหารหลุดจากมือ น้ำแกงร้อนๆ กระเด็นไปทั่ว—รวมถึงบนชุดของท่านหญิงศศิธร

"อ๊ากกก!"

ท่านหญิงศศิธรกรีดร้อง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

"นาง!" เธอชี้หน้าจันทร์แจ่ม "นางทำอะไร?!"

"ข้า... ข้าขอประทานโทษ! ข้าสะดุด—"

"สะดุด?" ศศิธรหัวเราะเสียงแหลม "นางมาแก้ตัวอีก! ครั้งแรกหกน้ำชาใส่ข้า ครั้งนี้เอาน้ำแกงมาราด!"

"ข้าไม่ได้ตั้งใจเพคะ!"

"เงียบ!" ศศิธรตะโกน "คนมา! จับนางข้าหลวงคนนี้ไปลงโทษ!"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ทหารสองคนเข้ามาจับแขนจันทร์แจ่ม

เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรง นี่คือกับดัก!

เธอสังเกตเห็นเส้นด้ายบางๆ ที่ขึงอยู่บนพื้น ตรงที่เธอสะดุด

มีคนวางกับดัก!

"ท่านหญิง!" จันทร์แจ่มพยายามอธิบาย "มีคนวางกับดัก! มีเส้นด้าย—"

"นางยังกล้าแก้ตัวอีก!" ศศิธรหัวเราะ "เอาไปเฆี่ยนยี่สิบที!"

"หยุด"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทุกคนหยุดชะงัก

ภูวเนตรลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงกลางห้อง ดวงตาเย็นเฉียบกวาดมองทุกคน

"ท่านเจ้าคุณ!" ศศิธรพูดเสียงหวาน "ท่านเห็นแล้วใช่ไหม นางข้าหลวงคนนี้ตั้งใจทำร้ายฉัน!"

"ข้าเห็น" ภูวเนตรพูดเรียบๆ "แต่ข้าก็เห็นเส้นด้ายที่ขึงอยู่บนพื้นด้วย"

ศศิธรสีหน้าเปลี่ยน "อะ... อะไรนะ?"

ภูวเนตรเดินไปที่จุดที่จันทร์แจ่มสะดุด ก้มลงหยิบเส้นด้ายบางๆ ขึ้นมา

"นี่ไง" เขายกขึ้นให้ทุกคนเห็น "มีคนวางกับดักให้นางข้าหลวงสะดุด"

ความเงียบแผ่คลุมห้อง

ศศิธรสีหน้าซีดเผือก "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่อง!"

"ข้าไม่ได้บอกว่าท่านหญิงทำ" ภูวเนตรพูด "แต่ข้าบอกว่ามีคนวางกับดัก ดังนั้น... นางข้าหลวงคนนี้ไม่ผิด"

เขาหันมามองทหาร "ปล่อยเธอ"

ทหารรีบปล่อยจันทร์แจ่ม

═══════════════════════════════════════════════════════════

ศศิธรจ้องมองภูวเนตรด้วยความโกรธ

"ท่านจะปกป้องนางข้าหลวงคนนี้ทำไม?" เธอถามเสียงเย็น "ฉันเริ่มสงสัยแล้วนะว่าท่านกับนาง... มีอะไรกัน"

"ข้าปกป้องความยุติธรรม" ภูวเนตรตอบ "ไม่ใช่ปกป้องใครคนใดคนหนึ่ง"

"ความยุติธรรม?" ศศิธรหัวเราะเสียงแหลม "งั้นทำไมท่านไม่เคยปกป้องฉันบ้างล่ะ?"

ภูวเนตรนิ่งไป ไม่ตอบ

ศศิธรหันหลัง เดินพรวดพราดออกจากห้อง

"เราจะเห็นกันว่าใครจะชนะ เจ้าพระยาภูวเนตร!"

═══════════════════════════════════════════════════════════

หลังงานเลี้ยงจบ

จันทร์แจ่มยืนรออยู่นอกห้อง รอขอบคุณภูวเนตร

"ท่านเจ้าคุณ" เธอรีบก้มหัวเมื่อเขาเดินออกมา "ข้าขอบพระคุณที่ช่วยเหลือเพคะ"

"ข้าไม่ได้ช่วย" ภูวเนตรพูด "ข้าแค่พูดความจริง"

"แต่ถ้าท่านไม่พูด ข้าจะถูกเฆี่ยน"

ภูวเนตรหยุดเดิน หันมามองเธอ

"เจ้ารู้ไหมว่าตั้งแต่นี้ไป ท่านหญิงศศิธรจะยิ่งเกลียดเจ้ามากขึ้น"

จันทร์แจ่มพยักหน้า "ข้ารู้เพคะ"

"และเจ้าก็รู้ว่าข้าจะไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ทุกครั้ง"

"ข้ารู้เพคะ"

ภูวเนตรจ้องมองเธอนิ่ง

"ทำไมเจ้าไม่กลัว?"

จันทร์แจ่มยิ้มเล็กน้อย "ข้าเคยผ่านอะไรมาเยอะเพคะ การถูกกลั่นแกล้งในวังนี้... ยังไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุดที่ข้าเคยเจอ"

เธอพูดความจริง ในยุคสมัยใหม่ เธอเคยถูกบูลลี่ในมหาวิทยาลัย เคยถูกอาจารย์กลั่นแกล้ง เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมามาก

การข้ามภพมาอยู่ในวังหลวงก็แค่ความท้าทายอีกอย่างหนึ่ง

ภูวเนตรมองเธออีกครู่ แล้วพูดขึ้น

"เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด"

แล้วเขาก็เดินจากไป

ทิ้งให้จันทร์แจ่มยืนยิ้มอยู่คนเดียว

แม้จะมีศัตรูรอบด้าน แต่อย่างน้อยเธอก็มีคนที่เข้าใจเธอ

แม้คนๆ นั้นจะเป็นขุนนางผู้เย็นชาที่ไม่ควรจะเข้าถึงได้ก็ตาม

═══════════════════════════════════════════════════════════

จบตอนที่ 5

ติดตามต่อ ตอนที่ 6: หัวใจที่เริ่มสั่นคลอน