หลงภพ ณ วังหลวง
ความลับของเจ้าพระยา
ตอนฟรีหลงภพ ณ วังหลวง ตอนที่ 4: ความลับของเจ้าพระยา
═══════════════════════════════════════════════════════════
สองสัปดาห์ผ่านไป
จันทร์แจ่มค่อยๆ สังเกตเห็นสิ่งแปลกๆ
เจ้าพระยาภูวเนตรดูเหมือนจะ "บังเอิญ" ปรากฏตัวในที่ที่เธออยู่บ่อยครั้ง
ตอนเธอทำงานในห้องครัว เขาก็เดินผ่าน ตอนเธอเดินในระเบียง เขาก็มาพอดี ตอนเธอนั่งริมสระน้ำยามค่ำ เขาก็มานั่งอยู่ด้วย
แต่เขาไม่เคยพูดอะไรมาก แค่มองเธอ แล้วก็เดินไป
"ท่านจับตาดูนางจริงๆ ด้วย" อำพันกระซิบ "ท่านเจ้าคุณไม่เคยสนใจนางข้าหลวงคนไหนขนาดนี้!"
"ข้าว่าท่านแค่สงสัยว่าข้าเป็นใคร" จันทร์แจ่มตอบ "ไม่ได้สนใจแบบนั้น"
"แน่ใจเหรอ?" อำพันยักคิ้ว
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายวันหนึ่ง
จันทร์แจ่มถูกมอบหมายให้ทำความสะอาดห้องเก็บเอกสารเก่า ห้องที่ไม่มีใครอยากเข้าไปเพราะมืดและอับ
เธอเดินเข้าไปในห้อง ถือตะเกียงน้ำมันส่องทาง
"อืม... เอกสารเก่าเยอะจริงๆ"
ในฐานะนักวิจัยประวัติศาสตร์ เธอรู้สึกตื่นเต้นมากกว่ากลัว เอกสารเหล่านี้คือขุมทรัพย์ทางความรู้!
เธอหยิบเอกสารบางส่วนมาอ่าน ส่วนใหญ่เป็นบันทึกราชการ ไม่มีอะไรน่าสนใจ
จนกระทั่งเธอเห็นกล่องไม้เก่าๆ ซ่อนอยู่มุมห้อง
"นี่คืออะไร?"
เธอเปิดกล่องออก ข้างในมีเอกสารหลายแผ่น และ... สร้อยคอทองคำฝังพลอยสีม่วง
หัวใจจันทร์แจ่มเต้นแรง
สร้อยคอนี้เหมือนกับที่เธอพบในวังเก่าก่อนข้ามภพ!
═══════════════════════════════════════════════════════════
"นางทำอะไรอยู่?"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งจนทำกล่องหล่น
ภูวเนตรยืนอยู่ที่ประตู สายตาจับจ้องที่สร้อยคอในมือเธอ
"ท่าน... ท่านเจ้าคุณ!" จันทร์แจ่มรีบก้มหัว "ข้า... ข้าแค่ทำความสะอาด แล้วก็เจอกล่องนี้—"
"หยุดพูด"
เธอหยุด
ภูวเนตรเดินเข้ามา รับสร้อยคอจากมือเธอ ดวงตาที่ปกติเย็นเฉียบกลับแสดงอารมณ์บางอย่างที่จันทร์แจ่มอ่านไม่ออก
"นี่คือของพิมพา" เขาพูดเสียงเบา
"พิมพา...?" จันทร์แจ่มถามโดยไม่คิด
"คู่หมั้นของข้า" ภูวเนตรตอบ "เธอตายไปห้าปีแล้ว"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ความเงียบแผ่คลุมห้อง
จันทร์แจ่มไม่รู้จะพูดอะไร เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของภูวเนตร แม้เขาจะพยายามซ่อนมันไว้
"ข้า... ข้าขอประทานโทษที่รื้อของส่วนตัวของท่านเพคะ"
"ไม่เป็นไร" ภูวเนตรส่ายหัว "เจ้าไม่รู้"
เขานั่งลงบนกองเอกสารเก่า มองสร้อยคอในมือ
จันทร์แจ่มลังเล ไม่รู้ว่าควรออกไปหรือควรอยู่
"พิมพาเธอ..." ภูวเนตรพูดขึ้น โดยไม่ได้มองจันทร์แจ่ม "เธอถูกใส่ร้ายว่าคบชู้กับขุนนางอื่น ถูกลงโทษประหาร ข้าพยายามช่วย แต่ก็ช้าไป"
จันทร์แจ่มรู้สึกหัวใจบีบแน่น
"ท่าน... ท่านไม่ต้องเล่าก็ได้เพคะ"
"ข้ารู้" ภูวเนตรเงยหน้าขึ้นมอง "แต่ข้าอยากเล่า"
ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง
"ไม่รู้ทำไม... แต่ข้ารู้สึกว่าเจ้าจะเข้าใจ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ภูวเนตรเล่าเรื่องราวต่อ
พิมพาเป็นท่านหญิงจากตระกูลขุนนาง เธอและภูวเนตรรู้จักกันตั้งแต่เด็ก ถูกจัดให้หมั้นหมายกัน แต่ทั้งคู่ก็รักกันจริงๆ
แต่แล้วท่านหญิงศศิธรก็ปรากฏตัว
"ศศิธรอิจฉาพิมพา" ภูวเนตรพูด "เธอต้องการข้า แต่ข้ามีพิมพาแล้ว เธอจึงวางแผนใส่ร้ายพิมพา"
"ท่านหญิงศศิธรเป็นคนใส่ร้าย?!" จันทร์แจ่มตกใจ
"ข้าไม่มีหลักฐาน" ภูวเนตรส่ายหัว "แต่ข้ารู้ ข้ารู้ว่าพิมพาเธอไม่มีทางทำอย่างนั้น แต่ข้าพิสูจน์ไม่ได้"
เขากำสร้อยคอแน่น
"ตั้งแต่นั้นมา ข้าก็ปิดกั้นหัวใจ ไม่ไว้ใจใคร รอวันที่จะหาหลักฐานมาแก้แค้นให้พิมพา"
จันทร์แจ่มมองชายตรงหน้า รู้สึกเข้าใจเขามากขึ้น
ความเย็นชาของเขาไม่ใช่นิสัยแท้จริง แต่เป็นเกราะป้องกันตัว
เป็นผลจากการสูญเสียคนที่รัก
═══════════════════════════════════════════════════════════
"ท่านเจ้าคุณ" จันทร์แจ่มพูดขึ้น
"หือ?"
"ข้าไม่รู้จักท่านหญิงพิมพา" เธอพูด "แต่ข้าคิดว่า... ถ้าท่านหญิงรักท่านจริงๆ ท่านหญิงคงไม่อยากให้ท่านทรมานตัวเองแบบนี้"
ภูวเนตรนิ่งไป
"ข้าไม่ได้บอกให้ท่านลืม" จันทร์แจ่มรีบพูดต่อ "แต่การแบกความเจ็บปวดไว้คนเดียวมันหนักเกินไป บางทีการแบ่งปันให้คนอื่นฟังก็ช่วยได้"
เธอยิ้มเล็กน้อย
"เหมือนที่ท่านเพิ่งทำ"
ภูวเนตรจ้องมองเธอนิ่ง
แล้วเขาก็ทำสิ่งที่จันทร์แจ่มไม่คาดคิด
เขายิ้ม
เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้มจริงๆ
ไม่ใช่รอยยิ้มกว้าง แค่มุมปากขยับขึ้นเล็กน้อย แต่ก็เปลี่ยนใบหน้าเย็นชาให้ดูอ่อนโยนขึ้นมาก
"เจ้าพูดเหมือนพิมพา" เขาพูดเบาๆ
จันทร์แจ่มรู้สึกหน้าร้อน "ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ—"
"ข้ารู้" ภูวเนตรลุกขึ้น "แต่ขอบใจ"
เขาเดินไปที่ประตู แล้วหันกลับมามองเธอ
"จันทร์แจ่ม"
"เพคะ?"
"เจ้าน่าสนใจมากขึ้นทุกวัน"
แล้วเขาก็เดินออกไป
ทิ้งจันทร์แจ่มยืนอยู่คนเดียว หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก
═══════════════════════════════════════════════════════════
คืนนั้น
จันทร์แจ่มนอนไม่หลับ
เธอคิดถึงเรื่องราวของภูวเนตรและพิมพา คิดถึงรอยยิ้มแรกที่เธอเห็น คิดถึงสร้อยคอที่เหมือนกับที่เธอพบก่อนข้ามภพ
"สร้อยคอนั้น..." เธอพึมพำกับตัวเอง "มันเกี่ยวอะไรกับการข้ามภพของข้า?"
เธอต้องหาคำตอบ
แต่ตอนนี้ มีสิ่งอื่นที่ทำให้เธอกังวลมากกว่า
หัวใจของเธอ
ที่เริ่มเต้นแรงผิดปกติเมื่ออยู่ใกล้เจ้าพระยาภูวเนตร
"อย่านะ จันทร์แจ่ม" เธอเตือนตัวเอง "อย่าตกหลุมรักคนในยุคนี้"
แต่ลึกๆ ในใจ เธอรู้ว่ามันอาจจะสายไปแล้ว
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบตอนที่ 4
ติดตามต่อ ตอนที่ 5: เล่ห์ร้ายในวังหลวง