ท่านหญิงศศิธร

หลงภพ ณ วังหลวง ตอนที่ 3: ท่านหญิงศศิธร

═══════════════════════════════════════════════════════════

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

จันทร์แจ่มเริ่มคุ้นเคยกับชีวิตในวังมากขึ้น เธอจำกฎระเบียบได้หมดแล้ว รู้ว่าใครเป็นใคร รู้ว่าควรหลีกเลี่ยงใคร

และที่สำคัญ—เธอหลีกเลี่ยงเจ้าพระยาภูวเนตร

หลังจากคืนนั้นที่เธอพูดความจริงครึ่งเดียวกับเขา เธอก็พยายามไม่ให้มาเจอกัน กลัวว่าเขาจะถามคำถามมากกว่านี้

แต่บางครั้ง... เธอก็รู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองจากที่ไหนสักแห่ง

═══════════════════════════════════════════════════════════

"จันทร์แจ่ม!"

อำพันวิ่งหน้าตื่นมาหาเธอ

"มีอะไรหรือเพคะ?"

"ข่าวใหญ่!" อำพันกระซิบ "ท่านหญิงศศิธรจะมาวังหลวงวันนี้!"

จันทร์แจ่มขมวดคิ้ว "ท่านหญิงศศิธร... คนที่ข้าหกน้ำชาใส่ใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว!" อำพันพยักหน้า "ท่านเป็นธิดาเสนาบดี สวยมาก แต่ใจร้ายที่สุดในแผ่นดิน ท่านหมายปองเจ้าพระยาภูวเนตรมาตั้งแต่เด็ก"

จันทร์แจ่มรู้สึกไม่สบายใจ

"แล้วข้าควรทำอย่างไร?"

"หลบให้ไกลที่สุด!" อำพันเตือน "ท่านยังไม่ลืมเรื่องน้ำชาแน่นอน ถ้าท่านเห็นนาง ท่านอาจจะแก้แค้น!"

═══════════════════════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น

ท่านหญิงศศิธรเสด็จมาถึงวังหลวง

จันทร์แจ่มซ่อนตัวอยู่ในห้องครัว แอบมองผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ

หญิงสาวที่เดินมานั้นสวยจริงๆ ผิวขาวผ่อง ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาคม ริมฝีปากแดงฉ่ำ สวมชุดไทยที่หรูหราที่สุดเท่าที่จันทร์แจ่มเคยเห็น

แต่สิ่งที่ทำให้จันทร์แจ่มหนาวสั่นคือสายตาของเธอ

เย็นชา โหดร้าย ไร้ความเมตตา

"สวยแต่ร้าย" จันทร์แจ่มคิดในใจ

═══════════════════════════════════════════════════════════

ท่านหญิงศศิธรเดินเข้าวังหลวงอย่างสง่างาม บรรดานางข้าหลวงก้มหัวให้

เธอไม่สนใจใคร มีเป้าหมายเดียว—เจ้าพระยาภูวเนตร

"ท่านเจ้าคุณ"

เธอเดินเข้าไปหาภูวเนตรที่ยืนอยู่ในห้องโถง ยิ้มหวาน

"ท่านหญิง" ภูวเนตรก้มหัวเล็กน้อย "มาวังหลวงมีธุระอะไรหรือ?"

"ต้องมีธุระด้วยหรือถึงจะมาพบท่านได้?" ศศิธรเดินเข้าไปใกล้ "ฉันแค่คิดถึงท่าน"

ภูวเนตรถอยหลังหนึ่งก้าว ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์

"ขอบใจ แต่ข้ามีงานต้องทำ"

"งานอีกแล้ว" ศศิธรทำหน้างอน "ท่านมีแต่งานกับงาน ไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลย"

"ข้าเป็นขุนนาง มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ"

"แล้วหน้าที่ต่อฉันล่ะ?" ศศิธรจ้องมองเขา "ท่านรู้ว่าพ่อของฉันอยากให้เราแต่งงานกัน"

ภูวเนตรนิ่งไป "ข้ายังไม่พร้อมที่จะแต่งงาน"

"ยังไม่พร้อม? หรือยังลืมนางคนนั้นไม่ได้?" น้ำเสียงของศศิธรเปลี่ยนไป เย็นขึ้น "ท่านหญิงพิมพาตายไปหลายปีแล้วนะ ท่านจะเก็บตัวเองไว้อีกนานแค่ไหน?"

สีหน้าภูวเนตรเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

"เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของท่านหญิง"

"ไม่ใช่เรื่องของฉัน?" ศศิธรหัวเราะเสียงแหลม "ฉันรอท่านมาตั้งแต่เด็ก แล้วท่านบอกว่าไม่ใช่เรื่องของฉัน?"

"ข้าไม่เคยขอให้ท่านหญิงรอ"

ความเงียบแผ่คลุม

ศศิธรจ้องมองภูวเนตรอย่างเจ็บปวด แล้วก็หันหลังเดินออกไป

"ท่านจะเสียใจนะ เจ้าพระยาภูวเนตร" เธอทิ้งท้ายก่อนออกไป "ไม่มีใครปฏิเสธฉันได้"

═══════════════════════════════════════════════════════════

จันทร์แจ่มที่แอบฟังอยู่รู้สึกหัวใจเต้นแรง

เธอได้ยินทุกอย่าง

ท่านหญิงพิมพา—คู่หมั้นของภูวเนตรที่เสียชีวิต ท่านหญิงศศิธร—ผู้หญิงที่หมายปองเขาและถูกปฏิเสธ

นี่คือเหตุผลที่ภูวเนตรเย็นชา

เขามีบาดแผลในใจ

"จันทร์แจ่ม!"

เสียงเรียกทำให้เธอสะดุ้ง หันไปมอง ตกใจจนเกือบกรีดร้อง

ท่านหญิงศศิธรยืนอยู่ตรงหน้า!

═══════════════════════════════════════════════════════════

"ท่าน... ท่านหญิง!" จันทร์แจ่มรีบก้มหัว "ข้า..."

"นางคิดว่าข้าจำนางไม่ได้เหรอ?" ศศิธรเดินเข้ามาใกล้ "นางข้าหลวงที่หกน้ำชาใส่ข้า"

"ข้าขอประทานอภัยเพคะ นั่นเป็นอุบัติเหตุ—"

ตบ!

ฝ่ามือของศศิธรฟาดลงบนแก้มของจันทร์แจ่ม

"อุบัติเหตุ?" ศศิธรหัวเราะเย็น "นางคิดว่าข้าจะเชื่อเหรอ?"

จันทร์แจ่มรู้สึกแก้มแสบร้อน แต่เธอไม่ร้องไห้ ไม่ยอมร้องไห้

เธอเงยหน้าขึ้น จ้องมองศศิธรตรงๆ

"ข้าขอประทานอภัยที่ทำให้ท่านหญิงไม่พอใจ" เธอพูดเสียงสงบ "แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจทำร้ายท่านหญิงเพคะ"

ศศิธรเลิกคิ้ว ดูประหลาดใจที่จันทร์แจ่มไม่ร้องไห้ขอโทษเหมือนนางข้าหลวงคนอื่น

"นางกล้าดีนะ" เธอกระซิบ "นางข้าหลวงชั้นต่ำอย่างนางไม่ควรมองตาข้า"

"ข้าขอประทานโทษเพคะ"

จันทร์แจ่มก้มหน้าลง แต่ในใจไม่ได้ยอมแพ้

ศศิธรจ้องมองเธออีกครู่ แล้วก็หันหลังเดินจากไป

"ข้าจะจำนางไว้ จันทร์แจ่ม"

═══════════════════════════════════════════════════════════

เมื่อศศิธรเดินไปแล้ว

อำพันรีบวิ่งมาหา "นางไม่เป็นอะไรนะ?!"

จันทร์แจ่มจับแก้มตัวเอง "ไม่เป็นไร"

"ท่านหญิงตบนางแรงมาก! แก้มนางแดงเลย!"

"มันจะหายเอง"

"แต่... แต่นางไม่ร้องไห้เลย!" อำพันมองเธอด้วยความทึ่ง "ปกตินางจะร้องไห้ง่ายมาก ทำไมวันนี้..."

จันทร์แจ่มยิ้มเศร้า "ข้าเปลี่ยนไปแล้วนะ อำพัน"

═══════════════════════════════════════════════════════════

คืนนั้น

จันทร์แจ่มนั่งอยู่คนเดียวริมสระน้ำเล็กๆ ในวัง แสงจันทร์สะท้อนบนผิวน้ำ

เธอมองเงาสะท้อนของตัวเอง

ใบหน้าที่ไม่ใช่ของเธอ แก้มที่ยังบวมแดงจากการถูกตบ

"ข้าต้องเอาตัวรอดให้ได้" เธอพูดกับตัวเอง "ในวังที่เต็มไปด้วยศัตรู"

"ใครอยู่ที่นั่น"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง

จันทร์แจ่มหันไป ตกใจเมื่อเห็นภูวเนตรยืนอยู่ไม่ไกล

"ท่าน... ท่านเจ้าคุณ!" เธอรีบลุกขึ้นก้มหัว

"นั่งลง" ภูวเนตรพูด "ข้าไม่ได้มาจับผิด"

จันทร์แจ่มลังเล แต่ก็นั่งลง

ภูวเนตรเดินมานั่งบนม้าหินใกล้ๆ ดวงตาจ้องมองสระน้ำ

"แก้มนาง" เขาพูดขึ้น "ท่านหญิงศศิธรเป็นคนทำใช่ไหม"

จันทร์แจ่มตกใจ "ท่าน... ท่านรู้ได้ยังไงเพคะ?"

"ข้าเห็น"

"เห็น?!"

"ข้าเดินผ่านมาพอดี" ภูวเนตรพูดเรียบๆ "แต่ข้าไม่ได้เข้าไปช่วย"

จันทร์แจ่มนิ่งไป ไม่รู้จะพูดอะไร

"ทำไมไม่ช่วยเพคะ?" เธอถามในที่สุด

ภูวเนตรหันมามองเธอ ดวงตาเย็นเฉียบ

"ถ้าข้าช่วย ท่านหญิงศศิธรจะยิ่งเกลียดนาง และเธอจะลงมือหนักขึ้น" เขาอธิบาย "การไม่ช่วยในตอนนั้น คือการช่วยนางในระยะยาว"

จันทร์แจ่มอ้าปากค้าง

เขาคิดลึกขนาดนี้?

"แต่..." เขาพูดต่อ "ข้าประทับใจที่นางไม่ร้องไห้"

"หา... หาเพคะ?"

"นางข้าหลวงทั่วไปจะร้องไห้ขอโทษ ยอมทุกอย่าง" ภูวเนตรพูด "แต่นาง... นางจ้องตาท่านหญิงศศิธร แม้จะก้มหัวแต่ก็ไม่ยอมแพ้"

มุมปากของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่จันทร์แจ่มเห็นเขาเกือบยิ้ม

"นางน่าสนใจ จันทร์แจ่ม"

แล้วเขาก็ลุกขึ้น เดินจากไป

ทิ้งให้จันทร์แจ่มนั่งอยู่คนเดียว หัวใจเต้นระรัว

═══════════════════════════════════════════════════════════

จบตอนที่ 3

ติดตามต่อ ตอนที่ 4: ความลับของเจ้าพระยา