ผลที่ตามมา

ตอนที่ 9: ผลที่ตามมา

═══════════════════════════════════════

แสงเช้าลอดผ่านม่านบางสีครีมเข้ามาในห้องคนรับใช้

มิลลี่นอนตะแคงหันหน้าเข้าผนัง ลืมตามาตั้งแต่ตีห้า แต่ไม่ขยับ ไม่ลุก ไม่ทำอะไรนอกจากนอนจ้องสีขาวของกำแพงปูน

ริมฝีปากเธอยังรู้สึกร้อน

ไม่ใช่ร้อนจากไข้ แต่ร้อนจากสัมผัสที่ฝังอยู่ตั้งแต่คืนก่อน

เตชินจูบเธอ

กระแทกหลังเข้ากับผนังห้องสอบสวน มือใหญ่จับคางเธอ ริมฝีปากเขากดลงบนริมฝีปากเธอ ร้อนรุนแรง โหมกระหน่ำ — แล้วหยุด

"เธอเล่นกับไฟ"

ประโยคนั้นยังก้องอยู่ในหัว

มิลลี่ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง สัมผัสนิ้วเย็น แต่ความทรงจำร้อนผ่าว

"บ้าไปแล้ว" เธอพึมพำ "จูบกับนายมาเฟีย...บ้าจริงๆ"

═══════════════════════════════════════

"มิลลี่! ตื่นได้แล้วลูก!"

เสียงป้าแก้วดังมาจากนอกห้อง มิลลี่สะดุ้งนิดหนึ่ง รีบนั่งขึ้น จัดผมให้เรียบร้อย แล้วเปิดประตู

"ตื่นแล้วค่ะแม่"

ป้าแก้วมองหน้าลูกสาว "ตาแดงๆ นอนไม่หลับเหรอลูก?"

"แค่...อากาศร้อนค่ะ" มิลลี่ยิ้มให้แม่ แล้วรีบเดินไปล้างหน้า

วันนี้เธอมีงานประจำ — ทำความสะอาดห้องทำงานเตชิน เสิร์ฟชาเช้า จัดเอกสาร ทุกอย่างเหมือนทุกวัน

ทุกอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

═══════════════════════════════════════

เจ็ดโมงตรง มิลลี่ยกถาดชาเดินเข้าห้องทำงานเตชิน

เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สัก ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก กำลังอ่านเอกสาร ใบหน้าเย็นชาราวกับแกะสลักจากหิน ไม่มีร่องรอยใดๆ ว่าคืนก่อนเขาเพิ่งกดผู้หญิงคนหนึ่งกระแทกผนังแล้วจูบจนหายใจไม่ออก

"ชาเช้าค่ะ ท่านเจ้าลอร์ด"

เสียงมิลลี่เรียบสนิท มือที่วางถ้วยชาไม่สั่นแม้แต่นิดเดียว

เตชินไม่เงยหน้า "วาง"

มิลลี่วางถ้วยชาบนโต๊ะ ห่างจากมือเขาประมาณหนึ่งคืบ ระยะที่เหมาะสมสำหรับคนรับใช้ ไม่ใกล้เกินไป ไม่ไกลเกินไป

เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว

แต่ตอนนั้นเอง เตชินเงยหน้าขึ้น

สายตาสีดำสนิทปะทะกับสายตาสีน้ำตาลเข้มของเธอ

เวลาหยุด

ไม่ใช่การจ้องแบบสั่งการ ไม่ใช่การจ้องแบบวิเคราะห์

มันเป็นการจ้องแบบที่...จำได้

จำได้ว่าริมฝีปากเธอมีรสชาติอย่างไร

มิลลี่เป็นคนหลบสายตาก่อน

"มีอะไรสั่งเพิ่มไหมคะ?" เธอถาม เสียงยังคงนิ่ง

"ไม่มี"

"ค่ะ"

เธอก้มหัวแล้วเดินออกจากห้อง ไม่หันกลับ

แต่เธอรู้สึกได้ — สายตาคู่นั้นตามเธอจนประตูปิด

═══════════════════════════════════════

วันนั้นทั้งวัน เป็นนรก

ไม่ใช่นรกเพราะทุกข์ทรมาน แต่เป็นนรกเพราะ "ทำเป็นปกติ" นั้นยากเหลือเกิน

ทุกครั้งที่มิลลี่เดินผ่านเตชินในทางเดิน เธอก้มหัว "ท่านเจ้าลอร์ดค่ะ" แล้วเดินผ่านไป เขาไม่พูดอะไร ไม่มองเธอ เดินตรงไป ราวกับเธอเป็นเสาหนึ่งต้น

แต่ทุกครั้ง — ทุกครั้งจริงๆ — ลมจากร่างเขาที่เดินผ่านพัดมาถึงเธอ กลิ่น Tom Ford ผสมดินปืนจางๆ กลิ่นที่เธอรู้จักดีขึ้นเรื่อยๆ

กลิ่นที่ติดอยู่บนเสื้อเธอตั้งแต่คืนก่อน

ตอนบ่าย มิลลี่เข้าไปจัดเอกสารในห้องทำงานขณะเตชินประชุมอยู่ข้างนอก เธอจัดแฟ้มเข้าตู้ ถูโต๊ะ เช็ดชั้นหนังสือ ทุกอย่างเป็นระเบียบ

แต่ระหว่างจัดเอกสาร สายตาเธอเหลือบไปเห็นสิ่งที่ทำให้หยุดมือ

กระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ใต้แฟ้มสีแดง — เป็นรายงานการเงินที่เตชินคงเพิ่งอ่าน มิลลี่ไม่ได้ตั้งใจอ่าน แต่สมองของเธอประมวลผลตัวเลขโดยอัตโนมัติ

รายการโอนเงินจากบัญชีกลางของตระกูล ไปยังบัญชีที่ไม่มีชื่อระบุ

เจ็ดรายการในหนึ่งเดือน

จำนวนเงินแต่ละครั้งไม่มาก — สองแสน สามแสน ห้าแสน — ตัวเลขที่ซ่อนตัวได้ง่ายในบัญชีรายจ่ายขนาดใหญ่ของตระกูลมาเฟีย

แต่ถ้ารวมทั้งเดือน? เกือบสามล้านบาท

และถ้าเป็นแบบนี้มาหลายเดือน?

มิลลี่หยิบกระดาษขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว สมองของณิชาภาทำงานเต็มกำลัง

บัญชีที่รับเงินไม่มีชื่อ แต่มีรหัสอ้างอิง — "WD-F7" ตัวอักษรที่ดูไม่มีความหมาย แต่มิลลี่จำได้ว่าเคยเห็นรหัสคล้ายกันนี้ในเอกสารที่เธอเก็บจากห้องประชุมเมื่อสองสัปดาห์ก่อน

WD-F7 ปรากฏอยู่ในใบสั่งซื้อวัตถุดิบของสาขาตะวันออก — สาขาที่ธารินดูแล

หัวใจมิลลี่เต้นแรง

นี่ไม่ใช่แค่การยักยอกเงินจากสาขาอีกแล้ว นี่คือการโอนเงินออกจาก "บัญชีกลาง" ของตระกูลโดยตรง ใครก็ตามที่ทำเรื่องนี้ ต้องมีอำนาจเข้าถึงระบบบัญชีหลัก

ธาริน — หัวหน้าฝ่ายการเงิน

"ตอนนี้ฉันมีหลักฐานสองชิ้นแล้ว" มิลลี่คิด "สาขาตะวันออกกับบัญชีกลาง ทั้งสองจุดเชื่อมกันด้วยรหัส WD-F7"

เธอวางเอกสารกลับที่เดิมอย่างระมัดระวัง ตรงตำแหน่งเดิม องศาเดิม

ครั้งนี้เธอจะไม่ส่งข้อมูลผ่านวรุตม์แบบไม่ระบุตัวตนอีกแล้ว

ครั้งนี้ เธอจะส่งให้เตชินเอง — โดยตรง

═══════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น เตชินกลับมาห้องทำงานหลังประชุมยาว

มิลลี่ยืนรออยู่หน้าประตู ถาดชาในมือ

"ชาค่ำค่ะ ท่านเจ้าลอร์ด"

เตชินมองเธอ หยุดก้าวเท้าชั่วครู่ แล้วผลักประตูเปิด

"เข้ามา"

มิลลี่ตามเขาเข้าไป วางถาดชาบนโต๊ะ แล้วยืนนิ่ง ไม่ก้าวถอยออกไปเหมือนทุกครั้ง

เตชินสังเกตเห็น เขานั่งลงเก้าอี้ จ้องเธอ

"มีอะไร"

ไม่ใช่คำถาม เป็นคำสั่งให้พูด

มิลลี่กลืนน้ำลาย แล้วตัดสินใจ

"ท่านเจ้าลอร์ด พิมลรัตน์...เจอสิ่งที่อยากรายงานค่ะ"

เตชินพิงพนักเก้าอี้ ไขว้แขน "พูด"

"ระหว่างจัดเอกสาร พิมลรัตน์เห็นรายการโอนเงินจากบัญชีกลางค่ะ เจ็ดรายการในเดือนที่ผ่านมา โอนไปบัญชีรหัส WD-F7 รวมเกือบสามล้านบาท"

เตชินไม่ขยับ ใบหน้าเย็นเหมือนเดิม แต่ดวงตาเปลี่ยน

คมขึ้น

"ต่อ"

"รหัส WD-F7 เคยปรากฏในใบสั่งซื้อวัตถุดิบของสาขาตะวันออกค่ะ สาขาที่มีปัญหาตัวเลขส่วนต่าง 12% ที่ท่านกำลังสืบอยู่"

เงียบ

เตชินจ้องเธอนาน จนมิลลี่รู้สึกว่าอากาศในห้องหนาขึ้น

"เธอเห็นเอกสารแค่ผ่านตา" เขาพูดช้าๆ "แล้วจำรหัสอ้างอิงได้ เชื่อมโยงกับข้อมูลที่เห็นเมื่อสองสัปดาห์ก่อน คำนวณยอดรวมได้ทันที"

ไม่ใช่คำถาม เป็นการยืนยันว่าเขาเห็นทุกอย่าง

มิลลี่นิ่ง ไม่ปฏิเสธ ไม่ยืนยัน

เตชินลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ สูงกว่าเธอจนเงาทาบลงมาบนใบหน้าเธอทั้งหมด

"เธอรู้มากเกินไป" เขาพูด เสียงต่ำ "สำหรับลูกคนรับใช้"

มิลลี่เงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ

"พิมลรัตน์แค่อยากช่วยท่านค่ะ"

"ช่วย?" เตชินเอียงหัว "ทำไม?"

คำถามนั้นหนัก หนักกว่าที่ควร เพราะมันไม่ได้ถามว่า "ทำไมช่วย" แต่ถามว่า "ทำไมถึงเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วย"

มิลลี่ลังเล เธอไม่สามารถบอกว่า "เพราะฉันรู้ว่าท่านจะถูกทรยศตาย" ได้

"เพราะท่านเป็นคนดีค่ะ" เธอตอบ "ท่านยุติธรรม ดูแลลูกน้อง ไม่ทำร้ายคนบริสุทธิ์ พิมลรัตน์ไม่อยากเห็นคนดีถูกเอาเปรียบ"

เตชินจ้องเธอ ดวงตาดำสนิทค้นหาร่องรอยของการโกหกบนใบหน้าเธอ

เขาไม่พบ

เพราะมิลลี่ไม่ได้โกหก — เธอแค่ไม่ได้พูดทุกอย่าง

"เธอเสี่ยงชีวิตส่งข้อมูลให้ฉัน" เตชินพูดเบาลง เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างร่างกายทั้งสองเหลือไม่ถึงหนึ่งฟุต "เธอรู้ไหมว่าถ้าฉันเป็นคนที่ไม่ใช่ เธอตายไปแล้ว"

"พิมลรัตน์รู้ค่ะ"

"แล้วยังทำ?"

"ค่ะ"

เตชินเงียบ มองเธอนาน แล้วยกมือขึ้น

มิลลี่ไม่ถอย

นิ้วยาวของเขาแตะที่ขมับเธอ แล้วเลื่อนลงช้าๆ ตามแนวผม ผ่านข้างแก้ม มาหยุดที่คาง

สัมผัสเบา แทบไม่รู้สึก แต่ทำให้ผิวเธอร้อนวาบตลอดทาง

"ฉันจะสืบเรื่องนี้" เขาพูด นิ้วที่จับคางเธอยกขึ้นเล็กน้อย บังคับให้สบตา "แต่ถ้าเธอหลอกฉัน..."

เขาไม่พูดต่อ ไม่จำเป็นต้องพูด

มิลลี่กลืนน้ำลาย "พิมลรัตน์ไม่เคยหลอกท่านค่ะ"

เตชินปล่อยมือ ก้าวถอยกลับไปนั่งหลังโต๊ะ เย็นชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"กลับไปได้"

"ค่ะ ท่านเจ้าลอร์ด"

มิลลี่หันหลังเดินไปที่ประตู

"มิลลี่"

เธอหยุด หัวใจกระโดด — เขาเรียกชื่อเล่นเธอเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ "พิมลรัตน์" ไม่ใช่ "เธอ" แต่ "มิลลี่"

เธอหันกลับ

เตชินไม่ได้มองเธอ เขาก้มหน้าอ่านเอกสาร เหมือนไม่ได้พูดอะไร

"ขอบคุณ"

เสียงนั้นเบามาก ถ้าไม่ตั้งใจฟังจะไม่ได้ยิน

มิลลี่ยืนนิ่งสองวินาที แล้วค่อยๆ ยิ้ม — รอยยิ้มที่เตชินไม่ได้เห็น เพราะเขาไม่เงยหน้า

"ค่ะ" เธอตอบเบาๆ แล้วเดินออกไป

═══════════════════════════════════════

คืนนั้น มิลลี่นอนในห้องแคบๆ ข้างป้าแก้ว สมองยังหมุนไม่หยุด

เขาเรียกชื่อเธอ

เขาขอบคุณเธอ

เตชิน วรเดช ชายที่ฆ่าคนไม่กะพริบตา ชายที่ไม่เคยแสดงอารมณ์อ่อนแอต่อหน้าใคร เพิ่งจะ "ขอบคุณ" ลูกสาวคนรับใช้

"ก้าวที่สาม" มิลลี่คิด "เขาเริ่มเชื่อใจฉันแล้ว"

นั่นเป็นเรื่องดี ถ้าเตชินเชื่อใจเธอ เธอจะช่วยเขาได้มากขึ้น จะป้องกันการทรยศได้ง่ายขึ้น

แต่ส่วนลึกในใจ มีเสียงเล็กๆ กระซิบว่า — ไม่ใช่แค่นั้น

ไม่ใช่แค่ดีใจที่แผนสำเร็จ

เธอดีใจที่เขาเรียกชื่อเธอ

"หยุดนะ" มิลลี่บอกตัวเอง "อย่าไปตกหลุมรักนายมาเฟีย เธอเกิดมาเพื่อเปลี่ยนชะตาเขา ไม่ใช่เพื่อรักเขา"

แต่ภาพที่ลอยมาก่อนหลับ ไม่ใช่ตัวเลขในบัญชี ไม่ใช่รหัส WD-F7

แต่เป็นนิ้วที่ลากผ่านแก้มเธอ ช้าๆ เบาๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย

และเสียงต่ำที่เรียก "มิลลี่" ราวกับชื่อนั้นมีรสชาติที่เขาอยากลิ้มลอง

═══════════════════════════════════════ จบตอนที่ 9 ═══════════════════════════════════════