ราตรีในห้องลับ

ตอนที่ 8: ราตรีในห้องลับ

═══════════════════════════════════════

สามทุ่มสี่สิบนาที

มิลลี่กำลังจะปิดห้องทำงานเมื่อทหารมาเรียก

"เจ้าลอร์ดสั่งให้มาพบ ห้องล่างปีกตะวันตก"

หัวใจเธอหยุดเต้นไปครึ่งจังหวะ

ปีกตะวันตก — ส่วนที่ป้าแก้วเตือนตั้งแต่วันแรกว่าห้ามเข้า ส่วนที่ไม่มีคนรับใช้คนไหนเคยย่างเท้าเข้าไป ส่วนที่เป็นอาณาเขตส่วนตัวที่สุดของเจ้าลอร์ด

"ตอนนี้เหรอคะ?" มิลลี่ถาม เสียงเรียบแม้หัวใจจะเต้นรัว

"ตอนนี้" ทหารตอบสั้น ไม่มีอารมณ์ แล้วหันหลังเดินนำ

มิลลี่เดินตาม ผ่านทางเดินที่มืดกว่าส่วนอื่น ไฟน้อยลง ผนังเปลี่ยนจากปูนฉาบทาสีเป็นหินอ่อนสีเข้ม ประตูหนาขึ้น ล็อกมากขึ้น กล้องวงจรปิดทุกมุม

ทหารหยุดหน้าประตูเหล็กหนา กดรหัส ประตูเปิด

"เข้าไป"

มิลลี่เดินเข้าไป ประตูปิดลงข้างหลังด้วยเสียงดังหนักแน่น

═══════════════════════════════════════

ห้องนั้นไม่ใช่ห้องทำงานปกติ

ผนังหินอ่อนสีดำ โคมไฟดวงเดียวให้แสงสีส้มอ่อน โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ไม่มีคอมพิวเตอร์ มีแต่แฟ้มเอกสารหนาสองสามแฟ้ม เก้าอี้หนังสีดำตัวเดียว ตู้เหล็กสี่ตู้เรียงชิดผนัง ม่านกำมะหยี่สีเข้มปิดหน้าต่างสนิท

อากาศหนักอึ้ง กลิ่นหนังผสมกลิ่นไม้โอ๊ค

เตชินยืนพิงโต๊ะ แขนกอดอก สูทถอดแล้ว เหลือเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก ปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยกระดูกไหปลาร้าคมและผิวคอที่เส้นเลือดเต้นอยู่ใต้ผิว

ไม่มีใครอื่นในห้อง

ห้องปิดตาย สองต่อสอง

มิลลี่หยุดห่างจากเขาสามก้าว

"ท่านเจ้าลอร์ดเรียกพิมลรัตน์ค่ะ"

เตชินไม่ตอบทันที สายตาดำสนิทจ้องเธอจากหัวจรดเท้า ช้า ละเอียด เหมือนอ่านเอกสารทุกบรรทัด

"สัปดาห์ที่แล้ว ธารินมาหาเธอสี่ครั้ง"

ไม่ใช่คำถาม

"ค่ะ ท่านธารินแค่ทักทาย—"

"สัปดาห์ก่อนหน้า ห้าครั้ง สัปดาห์ก่อนหน้านั้น สามครั้ง" เตชินพูดต่อ น้ำเสียงเรียบราวกับอ่านตัวเลขในรายงาน "เขาเอากาแฟมาฝากทุกเช้า ช็อกโกแลตทุกบ่าย"

มิลลี่อ้าปากแล้วปิด

เขานับ? เตชินนับจำนวนครั้งที่ธารินมาหาเธอ?

"นอกจากธาริน" เตชินพูดต่อ ผลักตัวออกจากโต๊ะ ยืนตรง "เธอแอบออกจากห้องตอนกลางคืน เดือนก่อน สามครั้ง"

เลือดในตัวมิลลี่เย็นวาบ

เขารู้ เขารู้ว่าเธอแอบออกไปตอนกลางคืน — ครั้งที่เธอไปวางโน้ตบนโต๊ะวรุตม์

"ฉันปล่อยให้เธออยู่ใกล้เพราะอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร" เตชินเดินเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างเหลือสองก้าว "ตอนนี้ ฉันยังไม่รู้ และฉันไม่ชอบสิ่งที่ไม่รู้"

"ท่านเจ้าลอร์ด พิมลรัตน์ไม่ได้—"

"ฉันยังไม่พูดจบ"

มิลลี่ปิดปาก

เตชินเดินเข้ามาอีกก้าว เหลือก้าวเดียว กลิ่นไม้จันทน์เข้มข้นขึ้น ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่มาถึงเธอแม้ยังไม่สัมผัส

"เธออาจเป็นสายลับจากตระกูลอื่น" เขาพูดช้า ชัด "อาจเป็นคนที่ถูกส่งมาเก็บข้อมูลของฉัน อาจเป็นคนที่ธารินจัดมาเพื่อ..."

เขาหยุด

"พิสูจน์"

คำเดียว

"พิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ศัตรู"

มิลลี่หายใจเร็วขึ้น สมองหมุนเร็วกว่าหัวใจ

ถ้าเธอพิสูจน์ไม่ได้ — เธอจะไม่เดินออกจากห้องนี้

ถ้าเธอบอกความจริงทั้งหมด — เกิดใหม่ เห็นอนาคต — เตชินจะคิดว่าเธอบ้า

แต่ถ้าเธอบอกความจริงบางส่วน...

"ท่านเจ้าลอร์ด" มิลลี่เงยหน้าขึ้น สบตาเตชินตรงๆ "พิมลรัตน์ไม่ใช่สายลับ"

"ทุกคนพูดแบบนั้น"

"แต่ไม่ใช่ทุกคนที่รู้ว่า มีคนจะทรยศท่าน"

เตชินแข็งทื่อ

เป็นครั้งแรกที่มิลลี่เห็นร่างกายของเขาหยุดนิ่ง — ไม่ใช่นิ่งแบบสงบ แต่นิ่งแบบเสือที่ได้ยินเสียงเหยื่อ ทุกกล้ามเนื้อตึง ทุกประสาทตื่น

"พูดต่อ" เสียงนั้นต่ำลง อันตรายขึ้น

มิลลี่กลืนน้ำลาย ตัดสินใจ

"พิมลรัตน์รู้ว่ามีคนในตระกูลกำลังวางแผนทรยศท่าน" เธอพูดเร็วแต่ชัด "พิมลรัตน์ไม่ได้เป็นสายลับ พิมลรัตน์อยากช่วย"

"ช่วย" เตชินพ่นคำนั้นเหมือนพิษ "ลูกสาวคนรับใช้ อยากช่วยเจ้าลอร์ดมาเฟีย"

"ค่ะ"

"ทำไม"

คำถามนั้นง่ายที่สุดในโลก แต่ตอบยากที่สุด

เพราะฉันเห็นอนาคตของท่าน — ไม่ได้ เพราะฉันเกิดใหม่มาเพื่อเปลี่ยนชะตา — ไม่ได้ เพราะ...

"เพราะท่านเป็นคนดีค่ะ"

เตชินกระตุก เหมือนถูกตบ

"ท่านลงโทษคนที่ทรยศ แต่ไม่ได้ทำร้ายคนบริสุทธิ์" มิลลี่พูดต่อ เสียงสั่นเล็กน้อยแต่ไม่หยุด "ท่านจ่ายค่าแรงดี ดูแลครอบครัวลูกน้อง ไม่รังแกคนรับใช้ แม่ของพิมลรัตน์ทำงานที่นี่ยี่สิบปี ปลอดภัยดี" เธอหยุดหายใจ "ถ้าท่านตาย คนที่ทรยศจะขึ้นมาแทน แล้วคนอย่างแม่ของพิมลรัตน์...จะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป"

เงียบ

เงียบนานจนมิลลี่ได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนัง ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก

เตชินจ้องเธอ ดวงตาดำสนิทนั้นกวาดอ่านทุกเส้นบนใบหน้า ทุกอณูของภาษากาย ตรวจจับการโกหก ตรวจจับการแสดง

แล้วเขาก็เดินเข้ามา

ก้าวสุดท้ายที่ลบระยะห่างทั้งหมด

มิลลี่ถอยหลัง — หลังชนผนัง

เตชินยกมือขึ้น นิ้วยาวแกร่งจับคางเธอ บังคับใบหน้าให้เงยขึ้น บังคับให้สบตา

ไม่เบาเหมือนครั้งก่อนที่แตะแก้ม แต่ไม่ได้รุนแรง — หนักแน่น มั่นคง เหมือนจับสิ่งที่เขาไม่ยอมปล่อย

ระยะห่างเหลือไม่กี่นิ้ว ลมหายใจของเขาแตะผิวหน้าเธอ ร้อน กลิ่นกาแฟดำจางๆ

"มองฉัน" เขาสั่ง เสียงต่ำจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

มิลลี่มองเข้าไปในดวงตาดำสนิทนั้น

ใกล้ขนาดนี้ เธอเห็นทุกอย่าง — เห็นม่านตาที่ขยายกว้าง เห็นเส้นเลือดฝอยที่สีแดงจางๆ จากการอดนอน เห็นความลึกที่ไม่มีก้น

และเห็นสิ่งที่ทำให้เธอหยุดหายใจ

ความต้องการ

ไม่ใช่ต้องการคำตอบ ไม่ใช่ต้องการหลักฐาน

ต้องการ...เธอ

"เธอรู้ว่ามีคนทรยศ" เตชินพูดเบา ลมหายใจร้อนแตะริมฝีปากเธอ "เธอฉลาดเกินลูกสาวคนรับใช้ เธอกล้าสบตาฉันทั้งที่ทุกคนหลบ เธอไม่สั่นเมื่อเห็นฉันลงโทษคน"

นิ้วที่จับคางเธอเลื่อนขึ้น นิ้วหัวแม่มือลากผ่านริมฝีปากล่างของเธอช้าๆ

มิลลี่สะดุ้ง ลมหายใจขาดห้วง

"เธอเป็นใครกันแน่" เตชินกระซิบ เสียงแหบลง "พิมลรัตน์"

"พิมลรัตน์เป็นแค่—"

"อย่าโกหก"

นิ้วที่ริมฝีปากเธอกดลงเล็กน้อย ไม่ใช่ปิดปาก แต่เป็นการเตือน — และเป็นการสัมผัสที่ส่งกระแสไฟฟ้าผ่านร่างกายเธอจนปลายนิ้วเท้าชา

"พิมลรัตน์ไม่ได้โกหกค่ะ" เธอกระซิบ ริมฝีปากขยับแตะนิ้วเขา "พิมลรัตน์แค่...บอกท่านทุกอย่างไม่ได้"

"ทำไม"

"เพราะท่านจะไม่เชื่อ"

เตชินจ้องเธอ

แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นถัดมาไม่ได้อยู่ในแผนของใคร

เขาจูบเธอ

ไม่ใช่จูบแบบอ่อนโยน ไม่ใช่จูบแบบถาม

เป็นจูบที่กระแทกเธอเข้ากับผนัง ริมฝีปากเขากดทับริมฝีปากเธอด้วยแรงที่บอกว่า "ฉันไม่ได้ขอ ฉันเอา" มือข้างหนึ่งจับคางเธอไว้ มืออีกข้างกดที่ผนังข้างศีรษะ กักเธอไว้ระหว่างร่างกายกับหิน

มิลลี่สะดุ้งสุดตัว สมองว่างเปล่าไปเสี้ยววินาที — สมองของ Financial Analyst ที่วิเคราะห์ทุกอย่างได้หยุดทำงานเป็นครั้งแรก

ริมฝีปากของเตชินร้อนและแข็งแกร่ง รสชาติของกาแฟดำปนกับอะไรบางอย่างที่เข้มข้นกว่า อันตรายกว่า ลมหายใจของเขาร้อนแตะผิวแก้มเธอ เสียงครางต่ำในลำคอเขาดังแผ่วราวกับเสียงสัตว์ป่าที่ยับยั้งตัวเอง

ร่างกายของมิลลี่ตอบสนองก่อนที่สมองจะสั่งหยุด — มือของเธอเกาะเสื้อเชิ้ตเขาไว้ นิ้วบีบผ้าแน่น ไม่ใช่ผลัก แต่ดึง

เตชินครางเบา จูบลึกขึ้น ลิ้นแตะริมฝีปากเธอ เรียกร้อง

แล้วเขาก็หยุด

ดึงตัวออก

ไม่ถึงหนึ่งวินาทีหลังจากลิ้นแตะริมฝีปาก เขาหยุดเหมือนถูกสะกด หน้าผากเขาแตะหน้าผากเธอ ลมหายใจทั้งคู่หอบหนัก ร้อน ปะทะกันในระยะไม่กี่เซนติเมตร

"เธอเล่นกับไฟ" เตชินกระซิบ เสียงแหบ ริมฝีปากยังอยู่ใกล้จนแทบจะแตะ

มิลลี่หายใจหอบ หัวใจเต้นจนหูอื้อ ร่างกายร้อนจนแทบจะละลาย ริมฝีปากชาจากแรงจูบ สมองยังว่างเปล่า

"ท่าน...เจ้าลอร์ด..." เธอกระซิบ เสียงสั่น

เตชินเปิดตา ดวงตาดำสนิทนั้นลุกโชนด้วยบางอย่างที่มิลลี่ไม่เคยเห็น — ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความสงสัย

ความปรารถนา

ดิบ ร้อน ไม่มีหน้ากาก

เป็นครั้งแรกที่เตชิน วรเดช ไม่ได้ซ่อนอะไรไว้ข้างหลังดวงตา

แต่แล้วม่านก็ถูกดึงลง เขาถอยออกสองก้าว ใบหน้ากลับมาเรียบเฉย มือลูบผ่านผมเสยที่เสียทรงเล็กน้อย

"ออกไป" เขาพูดสั้น หันหลังให้

มิลลี่ยืนชิดผนัง ขาสั่น ริมฝีปากบวมจางๆ หัวใจเต้นจนแทบจะแตก

"ค่ะ" เธอกระซิบ แล้วผลักตัวออกจากผนัง เดินไปที่ประตู

มือจับลูกบิด

"พิมลรัตน์"

เธอหยุด ไม่หันกลับ

"เรื่องคนทรยศ" เตชินพูด เสียงกลับมาเรียบ แต่มิลลี่ได้ยินรอยร้าวเล็กๆ ในน้ำเสียง "มาพบฉันพรุ่งนี้เช้า มีอะไรรู้ บอกให้หมด"

"ค่ะ ท่านเจ้าลอร์ด"

เธอเปิดประตู เดินออกไป

ประตูเหล็กปิดลงหลังหลัง

═══════════════════════════════════════

มิลลี่เดินกลับห้องนอนด้วยขาที่สั่นจนแทบจะทรุด

ทางเดินมืดสลัว ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดค้าง แต่เธอไม่รู้สึกหนาว ร่างกายยังร้อนจากรอยจูบนั้น ริมฝีปากยังชา นิ้วที่เกาะเสื้อเชิ้ตเขายังจำสัมผัสของผ้าได้

เธอหยุดพิงผนังกลางทางเดิน ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง

"อะไรนะ..." เธอกระซิบ เสียงสั่น "อะไรเพิ่งเกิดขึ้น..."

สมองค่อยๆ กลับมาทำงาน

เตชิน วรเดช เจ้าลอร์ดมาเฟียที่ฆ่าคนไม่กะพริบ เพิ่งจูบเธอ จูบกระแทกผนัง จูบจนเธอลืมหายใจ จูบด้วยความปรารถนาที่ไม่มีหน้ากากบัง

แล้วหยุด

หยุดก่อนจะข้ามเส้น

ทำไมถึงหยุด?

มิลลี่รู้คำตอบ — เตชินหยุดเพราะเขาเป็นคนที่ควบคุมตัวเองได้ แม้จะปรารถนา เขาก็ไม่ยอมให้ความปรารถนาควบคุมเขา

แต่สิ่งที่ทำให้เธอสั่นไม่ใช่จูบนั้น

แต่คือวินาทีที่ดวงตาดำสนิทเปิดออก ไม่มีหน้ากาก ไม่มีกำแพง ไม่มีความเย็นชา

วินาทีที่เตชินเป็น "คน" ไม่ใช่ "เจ้าลอร์ด"

"บ้าแล้ว" เธอกระซิบ "ฉันบ้าแล้ว ณิชาภา"

เธอเกิดใหม่มาเพื่อเปลี่ยนชะตาเขา ไม่ใช่มาตกหลุมรักเขา

แต่หัวใจไม่ฟังเหตุผล

มันเต้นเพื่อเขา

เต้นตั้งแต่วันแรกที่เห็นดวงตาดำสนิทนั้นในห้องโถง

═══════════════════════════════════════

ป้าแก้วนอนหลับแล้วเมื่อเธอกลับถึงห้อง

มิลลี่นั่งบนเตียง กอดเข่า จ้องความมืด

สรุปสถานการณ์:

หนึ่ง — วรพลและธารินวางแผนทรยศเตชิน มีเวลาอีกปีครึ่ง สอง — เธอบอกเตชินแล้วว่ารู้เรื่องคนทรยศ แต่ยังไม่บอกว่าใคร สาม — เตชินสั่งให้มาพบพรุ่งนี้เช้า เธอต้องเตรียมคำตอบ สี่ — เตชินจูบเธอ

"ลำดับความสำคัญ ณิชาภา" เธอบอกตัวเอง "หนึ่ง หาหลักฐานเรื่องวรพล สอง บอกเตชินอย่างระมัดระวัง ไม่ให้วรพลรู้ สาม อย่าตาย"

แล้ว "สี่" ล่ะ?

เธอแตะริมฝีปากตัวเอง

ข้อสี่ — เธอไม่มีคำตอบ

"พรุ่งนี้" เธอกระซิบ นอนลง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม "พรุ่งนี้ค่อยคิด"

แต่คืนนั้นเธอนอนไม่หลับ

ไม่ใช่เพราะกลัว ไม่ใช่เพราะกังวล

แต่เพราะริมฝีปากยังร้อน

และหัวใจไม่ยอมหยุดเต้น

═══════════════════════════════════════ จบตอนที่ 8 ═══════════════════════════════════════