เงาที่ตามติด

ตอนที่ 7: เงาที่ตามติด

═══════════════════════════════════════

"ตั้งแต่วันนี้ เธอประจำห้องทำงานฉันถาวร"

เตชินพูดประโยคนั้นขณะอ่านเอกสาร ไม่ได้เงยหน้า เสียงเรียบเหมือนสั่งชา

มิลลี่ที่กำลังจัดแฟ้มอยู่บนชั้นวางหยุดมือ "ถาวรค่ะ?"

"มีปัญหา?"

"ไม่มีค่ะ ท่านเจ้าลอร์ด"

เตชินหยุดเขียน ยกตาขึ้นมองเธอ

"ลูกน้องที่ฉลาดเกินไป ต้องอยู่ใกล้" เขาพูด สายตาจ้องไม่กะพริบ "ปล่อยไว้ข้างนอก อาจถูกคนอื่นใช้ประโยชน์"

มิลลี่กลืนน้ำลาย

เขาหมายถึงธาริน? หรือหมายถึงอะไรกว้างกว่านั้น?

"ค่ะ" เธอตอบเบา ก้มหัว

เตชินกลับไปอ่านเอกสาร เหมือนเรื่องจบแล้ว

แต่สำหรับมิลลี่ เรื่องเพิ่งเริ่ม

"ถาวร" หมายความว่าเธอจะอยู่ในห้องนี้ทุกวัน ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ใกล้ชิดเตชินมากกว่าใครในคฤหาสน์ ได้ยินทุกอย่าง เห็นทุกอย่าง

ในแง่หนึ่ง นี่คือโอกาสทอง เธอต้องการข้อมูลเพื่อหาหลักฐานว่าวรพลกำลังทรยศ และไม่มีที่ไหนจะได้ข้อมูลดีเท่าห้องทำงานเจ้าลอร์ด

ในอีกแง่หนึ่ง นี่คือกรงขัง

เตชินไม่ได้ "เลื่อนตำแหน่ง" เธอ — เขา "ขัง" เธอไว้ในรัศมีสายตา

เงาที่ตามติด ไม่ใช่เธอตามเขา

แต่เขาตามเธอ

═══════════════════════════════════════

ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ทุกเช้า มิลลี่เข้าห้องทำงานตอนหกโมงครึ่ง เตรียมทุกอย่างให้พร้อม เตชินมาตอนเจ็ดโมงครึ่ง ทำงานจนเที่ยง ประชุมบ่าย ทำงานต่อจนค่ำ มิลลี่กลับห้องนอนไม่เร็วกว่าสามทุ่ม

สิบห้าชั่วโมงต่อวันในห้องเดียวกับเตชิน วรเดช

เธอเรียนรู้สิ่งที่ไม่มีใครรู้

เตชินถนัดมือขวา แต่ใช้มือซ้ายเซ็นเอกสาร — เพราะนิ้วก้อยมือขวาเคยหัก ยังขยับลำบากเวลาจับปากกานานๆ

เขาดื่มกาแฟดำถ้วยแรกภายในห้านาทีหลังมาถึง ถ้วยที่สองตอนบ่ายสอง ถ้วยที่สามตอนหกโมงเย็น ไม่เคยเปลี่ยน

เขานวดขมับเมื่อเครียด กัดฟันเมื่อโกรธ และ — ถ้ามิลลี่ไม่ได้คิดไปเอง — มุมตาเขาอ่อนลงเล็กน้อยทุกครั้งที่อ่านจดหมายจากสมัยที่พ่อยังมีชีวิตอยู่

เตชินเก็บจดหมายเหล่านั้นไว้ในลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะ ล็อกกุญแจ แต่บางครั้งตอนดึกที่เขาคิดว่ามิลลี่กำลังจัดเอกสารอยู่ไกลๆ เขาจะเปิดลิ้นชัก หยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน

สายตาในขณะนั้นไม่ใช่สายตาของเจ้าลอร์ดมาเฟีย

แต่เป็นสายตาของเด็กชายที่คิดถึงพ่อ

มิลลี่แกล้งทำเป็นไม่เห็น แต่หัวใจบีบแน่น

═══════════════════════════════════════

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในสัปดาห์ที่สามของการประจำห้องถาวร ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

เรื่องเริ่มจากแก้วน้ำ

มิลลี่กำลังเดินกลับจากห้องครัว ถือถาดชาสำหรับการประชุมบ่าย เมื่อเธอเลี้ยวมุมทางเดิน — ชนเข้ากับใครบางคน

ถาดหลุดมือ แก้วชาแตกกระจาย น้ำร้อนสาดกระเซ็น

"ระวังสิ!" เสียงผู้หญิงแหลม

มิลลี่เงยหน้าขึ้น — หญิงสาวในชุดสูทสีแดง หน้าตาสวย แต่งหน้าจัด สายตาดุ มิลลี่จำได้ ศิรินทร์ — เลขาส่วนตัวของผู้เฒ่าวรพล ตำแหน่งสูงกว่าคนรับใช้หลายขั้น

"ขอโทษค่ะ!" มิลลี่รีบคุกเข่าเก็บเศษแก้ว

"มัวแต่เหม่อ ทำงานก็ไม่เป็นสักอย่าง!" ศิรินทร์ตวาด "คนรับใช้แบบนี้ไม่รู้ทำไมถึงได้ประจำห้องเจ้าลอร์ด"

มิลลี่ก้มหน้า "ขอโทษค่ะ"

"ขอโทษไม่พอ ดูสิ! เปื้อนรองเท้าฉันหมดเลย!"

ศิรินทร์ยกเท้าขึ้น — รองเท้าส้นสูงราคาแพง มีรอยน้ำชาเปื้อน — แล้วก้มลงมา

ฝ่ามือฟาดลงบนแก้มมิลลี่

เสียงดังสนั่นในทางเดินเงียบ

มิลลี่เซไปด้านข้าง มือที่เก็บเศษแก้วอยู่ถูกบาด เลือดซึมจากปลายนิ้ว แก้มร้อนผ่าว

"ครั้งหน้าระวังให้ดี" ศิรินทร์ทิ้งประโยคนั้นแล้วเดินจากไป ส้นสูงกระทบพื้นดังก๊อกๆ

มิลลี่นั่งอยู่บนพื้น มือเปื้อนเลือด แก้มแดง น้ำตาไม่ไหล

เธอไม่ร้องไห้ ในชีวิตก่อน ณิชาภาเคยถูกด่าจนหน้าชาต่อหน้าห้องประชุมเต็มไปด้วยผู้บริหาร เคยถูกหัวหน้าทุบโต๊ะใส่ เคยถูกลูกค้าด่าว่าไร้ความสามารถ

การถูกตบหนึ่งครั้งไม่ได้ทำให้เธอร้องไห้

แต่ทำให้เธอโกรธ

เธอกดความโกรธไว้ เก็บเศษแก้ว เช็ดพื้น แล้วกลับไปเตรียมชาชุดใหม่ มือที่ถูกบาดเลือดยังซึมอยู่ เธอใช้ผ้าขาวพันไว้แล้วทำงานต่อ

═══════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น มิลลี่เข้าห้องทำงานพร้อมถาดชาชุดใหม่

เตชินนั่งอยู่หลังโต๊ะ กำลังอ่านเอกสาร เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามา

สายตาหยุดที่แก้มซ้ายของเธอ

รอยแดงที่ยังไม่จาง

แล้วเลื่อนลงไปที่มือ — ผ้าขาวพันนิ้วที่มีรอยเลือดซึม

เตชินวางปากกาลง

"เข้ามา"

มิลลี่เดินไปวางถาดชาบนโต๊ะ ก้มหัว "ชาค่ะ ท่านเจ้าลอร์ด"

"แก้มเธอ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ล้มเองค่ะ"

เงียบ

เตชินลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ มิลลี่ถอยหลังหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่หลังชนขอบโต๊ะ

เขาหยุดห่างจากเธอไม่ถึงหนึ่งก้าว สูงกว่าจนเธอต้องเงยหน้า กลิ่นไม้จันทน์ผสมกลิ่นกระดาษ

มือของเตชินยกขึ้น

มิลลี่แข็งทื่อ

นิ้วยาวแกร่งของเขาแตะแก้มซ้ายของเธอ — เบา ราวกับแตะกลีบดอกไม้ ปลายนิ้วลากผ่านรอยแดงช้าๆ อุณหภูมิจากผิวเขาอุ่นกว่าที่คิด

"ใคร" เสียงนั้นเรียบ แต่มีอะไรบางอย่างข้างใต้ — เหมือนลาวาที่ไหลอยู่ใต้น้ำแข็ง

"ท่านเจ้าลอร์ด พิมลรัตน์ล้มเอง—"

"ฉันถามว่า ใคร"

ไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่คำขอ มันคือคำสั่งที่บังคับให้ตอบ

นิ้วของเขายังแตะแก้มเธอ อุ่น แผ่วเบา แต่สั่งการด้วยอำนาจที่ไม่ต้องใช้แรง

มิลลี่กลืนน้ำลาย "พี่ศิรินทร์ค่ะ เลขาท่านผู้เฒ่า พิมลรัตน์เดินชนท่าน เป็นความผิดพิมลรัตน์เองค่ะ"

เตชินไม่ตอบ นิ้วเลื่อนจากแก้มลงมาที่คาง ยกใบหน้าเธอขึ้นเล็กน้อย บังคับให้สบตา

ดวงตาดำสนิทนั้นไม่เย็นชาเหมือนทุกวัน มีบางอย่างลุกโชนอยู่ข้างใน — ความโกรธที่ถูกควบคุมไว้อย่างแน่นหนา

"ใครกล้าแตะของฉัน"

ประโยคนั้นหลุดออกมาเบา — เบาจนมิลลี่ไม่แน่ใจว่าเตชินตั้งใจพูดหรือเผลอ

สายตาของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย เหมือนตกใจกับคำพูดตัวเอง แล้วเขาก็ปล่อยมือ ถอยกลับหนึ่งก้าว

ใบหน้ากลับมาเรียบเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"จัดการแผลให้เรียบร้อย" เขาพูดสั้น แล้วเดินกลับไปนั่งหลังโต๊ะ "แล้วกลับมาทำงาน"

"ค่ะ"

มิลลี่เดินออกจากห้อง ขาอ่อน

═══════════════════════════════════════

เธอเดินไปห้องน้ำ ล้างมือ ล้างแผล น้ำเย็นแล่นผ่านนิ้วที่ถูกบาด

แต่สิ่งที่เธอรู้สึกไม่ใช่ความเจ็บ

แต่เป็นรอยสัมผัสของนิ้วเตชินบนแก้ม

อุ่น เบา ระมัดระวัง — ไม่เหมือนมือที่ตบคนจนเซเมื่อวันก่อน ไม่เหมือนมือที่ทุบโต๊ะจนไม้แตก

มือนั้นแตะเธอราวกับเธอเป็นสิ่งที่แตกง่าย

"ใครกล้าแตะของฉัน"

ของฉัน

มิลลี่มองหน้าตัวเองในกระจก แก้มซ้ายยังแดง แต่ตาทั้งสองข้างเป็นประกาย — ไม่ใช่ประกายน้ำตา

แต่เป็นประกายของหัวใจที่เต้นเร็วเกินเหตุผล

"หยุดนะ" เธอบอกตัวเองในกระจก "เขาเป็นมาเฟีย เขาพูดว่า 'ของฉัน' กับทุกอย่างที่เป็นของเขา ทหาร รถ ปืน คนรับใช้ — เธอไม่ได้พิเศษ"

กระจกไม่ตอบ

แต่หัวใจตอบ

มันเต้นแรงจนเธอรู้สึกได้ถึงปลายนิ้ว

"ชายคนนี้อันตราย" เธอกระซิบ

แต่เธอไม่ได้กลัว

เธอดึงดูด

═══════════════════════════════════════

เย็นวันนั้น มิลลี่ได้ยินข่าวจากคนรับใช้คนอื่น

ศิรินทร์ถูกปลดออกจากตำแหน่ง

ไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริง มีแต่ข่าวลือว่าเจ้าลอร์ดสั่งเอง คำสั่งเดียว ไม่มีอุทธรณ์ ศิรินทร์เก็บของออกจากคฤหาสน์ภายในชั่วโมง

ป้าแก้วบอกเธอตอนกินข้าวเย็น

"ลูกรู้ไหม ศิรินทร์ถูกไล่ออก ไม่มีใครรู้ทำไม ท่านผู้เฒ่าวรพลพยายามขอร้องเจ้าลอร์ดแต่ท่านไม่ฟัง สั่งเด็ดขาดเลย"

มิลลี่กินข้าวต่อ ไม่แสดงอารมณ์

แต่ในใจรู้ดี

เตชินไม่ได้ทำเพราะศิรินทร์ทำผิดกฎ ไม่ได้ทำเพราะเธอเป็นเลขาที่ไม่ดี

เขาทำเพราะศิรินทร์ "แตะของเขา"

ความคิดนั้นทำให้มิลลี่รู้สึกหลายอย่างพร้อมกัน — กลัว ตื่นเต้น สับสน และอะไรบางอย่างที่ร้อนขึ้นมาจากก้นท้อง

"อย่าคิดมาก" เธอบอกตัวเอง "มันแค่เรื่องอำนาจ เขาไม่ชอบให้ใครแตะข้าวของเขา ไม่ว่าจะเป็นรถ ปืน หรือคนรับใช้"

แต่ถ้าเป็นแค่เรื่องอำนาจ ทำไมนิ้วของเขาถึงแตะแก้มเธอเบาขนาดนั้น?

ทำไมสายตาที่จ้องเธอถึงมีลาวาลุกโชนอยู่ข้างใน?

ทำไมเขาถึงพูดว่า "ของฉัน" ด้วยเสียงที่ไม่เหมือนพูดถึงข้าวของ?

═══════════════════════════════════════

คืนนั้น มิลลี่นั่งบนเตียง กอดเข่า นิ้วแตะแก้มตัวเองตรงจุดที่เตชินแตะ

ความรู้สึกยังคงอยู่ เหมือนรอยสักที่มองไม่เห็น

"โอเค" เธอยอมรับกับตัวเอง "ฉันดึงดูดเข้าหาเขา"

ไม่ใช่แค่เพราะเขาหล่อ — แม้เขาจะหล่อจนไม่สมเหตุสมผล

ไม่ใช่แค่เพราะอำนาจ — แม้อำนาจของเขาจะน่าสะพรึง

แต่เพราะเธอเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น

เห็นเด็กชายสิบขวบที่ร้องไห้ครั้งสุดท้าย เห็นจดหมายของพ่อในลิ้นชักที่ล็อก เห็นมุมปากที่กระตุกเวลาวรพลเล่าเรื่องสมัยเด็ก เห็นสายตาที่อ่อนลงเวลาไม่มีใครมอง

เตชิน วรเดช ไม่ใช่หินก้อนเดียว

เขาเป็นหินที่มีน้ำซึมอยู่ข้างใน รอวันที่มันจะทะลักออกมา

"อันตราย" มิลลี่กระซิบ "ชายคนนี้อันตรายสำหรับภารกิจของฉัน ถ้าฉันเริ่มมีความรู้สึก ฉันจะตัดสินใจผิด ฉันจะเสี่ยงมากเกินไป ฉันจะ—"

เธอหยุด

"แต่ฉันจะหยุดไม่ได้แล้ว ใช่ไหม?"

เงียบ

ป้าแก้วหลับไปแล้ว ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่าง

มิลลี่หลับตา ภาพเตชินแตะแก้มเธอลอยมาชัดเจน นิ้วอุ่น สายตาลุกโชน เสียงเรียบที่ซ่อนพายุ

"ใครกล้าแตะของฉัน"

เธอยิ้มบางๆ ในความมืด

"ท่านเจ้าลอร์ด" เธอกระซิบ "ท่านก็เล่นกับไฟเหมือนกัน"

═══════════════════════════════════════ จบตอนที่ 7 ═══════════════════════════════════════