เบาะแสแรกของคนทรยศ

ตอนที่ 6: เบาะแสแรกของคนทรยศ

═══════════════════════════════════════

สามสัปดาห์ในห้องทำงานเตชิน มิลลี่เริ่มเข้าใจจักรวาลเล็กๆ ของตระกูลวรเดช

ทุกเช้าเธอยืนเงียบมุมห้อง ฟังการประชุม จดจำทุกชื่อ ทุกตัวเลข ทุกความสัมพันธ์ — ไม่ได้จดบนกระดาษ แต่จดในหัว สมองของ Financial Analyst ทำงานอัตโนมัติ จัดหมวดหมู่ข้อมูลเหมือนสเปรดชีต

และยิ่งจัดมากเท่าไหร่ ภาพก็ยิ่งชัดขึ้น

คนทรยศ — คนที่จะฆ่าเตชินในอีกสองปี — ต้องเป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดที่สุด คนที่เตชินไว้ใจ คนที่มีอำนาจเข้าถึงเขาได้โดยไม่ต้องผ่านทหาร

ในความทรงจำของมิลลี่ตัวจริง ภาพนั้นไม่ชัด เหมือนฝันที่จางลง — เห็นแค่เงาคนที่ยืนข้างหลังเตชิน ถือปืน ใบหน้าไม่ชัด แต่เป็นคนในตระกูลแน่นอน

เธอเริ่มสังเกตคนรอบข้างเตชินอย่างจริงจัง

═══════════════════════════════════════

ผู้เฒ่าวรพล

ลุงของเตชิน พี่ชายของพ่อเตชิน ผู้อาวุโสที่สุดในตระกูล เลี้ยงเตชินมาตั้งแต่อายุสิบขวบหลังพ่อแม่ถูกฆ่า

ทุกสัปดาห์ วรพลจะมานั่งกินอาหารเย็นกับเตชิน บรรยากาศอบอุ่นราวกับพ่อกับลูก วรพลยิ้มแย้ม หัวเราะ เล่าเรื่องเก่าๆ สมัยที่เตชินยังเด็ก

"ลอร์ด ลุงจำได้ว่าตอนเธออายุสิบสอง หนีออกไปเล่นซ่อนหาข้างนอกคฤหาสน์ ทหารวิ่งตามกันวุ่น" วรพลหัวเราะ "ลุงตีก้นสามที"

เตชินไม่ตอบ แค่จิบไวน์ แต่มุมปากกระตุกเล็กน้อย — ใกล้เคียงกับรอยยิ้มมากที่สุดเท่าที่มิลลี่เคยเห็น

มิลลี่ยืนเสิร์ฟอาหาร สังเกตทุกรายละเอียด

วรพลดูน่าเชื่อถือ ยิ้มจริงใจ เสียงอบอุ่น ท่าทีของผู้อาวุโสที่รักหลาน ทุกคนในคฤหาสน์เคารพเขา แม้แต่ทหารโหดๆ ก็ก้มหัวให้

แต่ทุกครั้งที่มิลลี่เห็นรอยยิ้มนั้น สันหลังเธอเย็นวาบ

ไม่ใช่เพราะความทรงจำบอก — ความทรงจำของมิลลี่ตัวจริงไม่ได้ระบุชัดว่าใครเป็นคนทรยศ

แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณของณิชาภา

ในชีวิตก่อน เธอเคยเจอซีอีโอที่ยิ้มแย้มเป็นมิตรตลอดเวลา ทุกคนรักเขา ทุกคนไว้ใจเขา จนวันที่เขายักยอกเงินบริษัทหกร้อยล้านแล้วหนีออกนอกประเทศ

คนที่ยิ้มตลอดเวลาไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่คนที่ยิ้มตลอดเวลาโดยไม่เคยแสดงอารมณ์อื่น...นั่นคือคนที่ซ่อนตัวตนจริงไว้ลึกที่สุด

วรพลไม่เคยแสดงความโกรธ ไม่เคยแสดงความเศร้า ไม่เคยแสดงความกลัว

มีแต่ยิ้ม

ตลอดเวลา

═══════════════════════════════════════

แล้วก็มี ธาริน

ลูกชายของวรพล ลูกพี่ลูกน้องของเตชิน อายุยี่สิบหก หล่อคนละแบบกับเตชิน — ถ้าเตชินคือหินผาสูงชันที่เย็นเฉียบ ธารินก็คือทะเลสาบใสที่ดูอบอุ่น

ผมดำหยิกเล็กน้อย ยิ้มมีลักยิ้ม สายตาอ่อนโยน สูงพอสมควรแม้จะเตี้ยกว่าเตชิน แต่งตัวดีกว่า ใส่สูทสีอ่อน ผูกไทสีสดใส ดูเหมือนนักธุรกิจมากกว่ามาเฟีย

ธารินคุมบัญชีของตระกูล — ตำแหน่งที่สำคัญมาก เพราะเงินคือเส้นเลือดใหญ่ของทุกองค์กร

และธารินสนใจมิลลี่

"พิมลรัตน์ใช่ไหมครับ?"

เช้าวันหนึ่ง ธารินเดินมาหาเธอที่หน้าห้องทำงานเตชิน ยิ้มให้ ถือแก้วกาแฟสองแก้ว

"ค่ะ" มิลลี่ก้มหัว "ท่านธาริน"

"ไม่ต้องเรียกท่านหรอก เรียกพี่ธารินก็ได้" เขายื่นกาแฟแก้วหนึ่งให้ "กาแฟครับ ได้ยินว่าน้องมาประจำห้องเจ้าลอร์ดแล้ว คงเหนื่อยมาก"

มิลลี่มองแก้วกาแฟ แล้วมองธาริน

"ขอบคุณค่ะ แต่พิมลรัตน์ไม่กล้ารับของจากท่าน—"

"พี่ธาริน" เขาแก้ ยิ้มกว้างขึ้น "แค่กาแฟแก้วเดียว ไม่ได้เป็นพิษเป็นภัยอะไร"

มิลลี่ยิ้มเล็กน้อย รับแก้วมา "ขอบคุณค่ะ พี่ธาริน"

"ได้ยินว่าน้องเก่งมาก ช่วยเรื่อง GPS ที่พี่วรุตม์แก้ไม่ได้" ธารินเอียงหัว สายตาจ้องเธออย่างสนใจ "ฉลาดจัง ไม่เหมือนคนรับใช้ธรรมดาเลย"

"หนูแค่เดาค่ะ โชคดี"

"โชคดี เหรอ" ธารินยิ้ม "ผมว่าคนฉลาดไม่ต้องพึ่งโชค"

มิลลี่ไม่ตอบ แค่ยิ้มให้ แล้วก้มหัว

ธารินมองเธอครู่หนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ — ความสนใจที่มากกว่าแค่อยากรู้จัก

"ถ้าน้องต้องการอะไร บอกพี่ได้เสมอนะ" เขาพูดก่อนเดินจากไป "คฤหาสน์นี้ไม่ได้มีแต่คนน่ากลัว"

มิลลี่มองหลังเขาหายลับมุมทางเดิน

ธาริน วรเดช — หล่อ มีเสน่ห์ คุมบัญชี ลูกชายของผู้เฒ่าวรพล

และเข้ามาหาเธอโดยไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน

สัญชาตญาณของนักวิเคราะห์บอกว่า — ระวัง

═══════════════════════════════════════

สัปดาห์ต่อมา ธารินเข้ามาหาเธอบ่อยขึ้น

ทุกเช้าจะมีกาแฟวางรอหน้าห้องทำงาน ทุกบ่ายจะมีช็อกโกแลตเล็กๆ ในซองกระดาษ ทุกเย็นธารินจะเดินผ่านมาทักทาย ยิ้มให้ พูดคุยเล็กน้อย

"วันนี้เป็นไงบ้าง น้องมิลลี่?"

"สบายดีค่ะ พี่ธาริน"

"เจ้าลอร์ดไม่ได้เข้มงวดเกินไปใช่ไหม? ถ้าเขาลำบากใจอะไร บอกพี่นะ พี่คุยให้ได้"

มิลลี่รู้ว่าธารินกำลังจีบเธอ — อย่างแยบยล ไม่เร่งร้อน ค่อยๆ สร้างความคุ้นเคย ให้ของเล็กๆ น้อยๆ ทำตัวเป็นคนอ่อนโยนท่ามกลางโลกที่โหดร้าย

ในชีวิตก่อน ณิชาภาอาจจะตกหลุมพราง ชายที่หล่อ เป็นมิตร ใจดี ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่น่ากลัว — คนปกติจะหันเข้าหาคนที่ดูปลอดภัย

แต่มิลลี่ไม่ใช่คนปกติ

เธอเป็นคนที่เห็นอนาคต

และในอนาคตนั้น เตชินถูกคนในตระกูลทรยศ

ธาริน — ลูกชายของวรพล คุมบัญชี เข้าถึงเงินทุกบาทของตระกูล

ถ้าพ่อของธารินเป็นคนวางแผนทรยศ ธารินจะเป็นอะไร? ผู้สมรู้ร่วมคิด? หรือเหยื่ออีกคน?

มิลลี่ไม่รู้ แต่เธอไม่มีทางวางใจ

═══════════════════════════════════════

วันหนึ่ง ขณะที่มิลลี่กำลังจัดเอกสารในห้องทำงาน เตชินมองขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์

"ธาริน" เขาพูดสั้น ไม่มีบริบท

มิลลี่หยุดมือ "ค่ะ?"

"เขามาหาเธอทุกวัน"

ไม่ใช่คำถาม

มิลลี่กลืนน้ำลาย "ท่านธารินแค่...ทักทายค่ะ"

เตชินจ้องเธอ สายตาดำสนิทนั้นอ่านไม่ออก — ไม่รู้ว่าเขาไม่พอใจ สงสัย หรืออะไร

"ธารินเป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน" เขาพูดต่อ "ฉลาด มีเสน่ห์ คุมบัญชี" หยุดครู่ "แต่คนฉลาดที่เข้าหาคนรับใช้โดยไม่มีเหตุผล ย่อมมีเหตุผลที่ซ่อนอยู่"

ประโยคนั้นทำให้มิลลี่ขนลุก ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเตชินพูดสิ่งที่เธอคิดอยู่พอดี

"ค่ะ" เธอตอบเบา "พิมลรัตน์จะระวังค่ะ"

เตชินจ้องเธออีกครู่ แล้วกลับไปมองจอ

"ระวัง" เขาพูดซ้ำ น้ำเสียงมีน้ำหนัก "อย่าให้ใครมาเล่นเกมกับของฉัน"

มิลลี่แข็งทื่อ

ของฉัน?

เขาหมายถึง "คนรับใช้ของฉัน" ใช่ไหม? แค่แสดงความเป็นเจ้าของในฐานะนายจ้าง?

หรือ...

เธอปัดความคิดนั้นทิ้ง รีบกลับไปจัดเอกสาร หัวใจเต้นเร็วจนแทบจะหายใจไม่ทัน

═══════════════════════════════════════

คืนวันเสาร์

มิลลี่ทำงานจัดเอกสารดึกกว่าปกติ เตชินออกไปทำ "ธุรกิจ" ตั้งแต่ค่ำ ห้องทำงานว่าง เธอเก็บกวาดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนกลับห้อง

ขณะเดินผ่านทางเดินชั้นสองที่มืดสลัว เธอได้ยินเสียงกระซิบจากห้องว่างปลายทาง

เธอหยุดเท้า

สัญชาตญาณบอกว่าอย่าฟัง เดินกลับห้องนอน อย่ายุ่ง

แต่ขาของเธอไม่ยอมเดิน

เสียงนั้นเป็นเสียงผู้ชายสองคน คนหนึ่งเสียงแก่ทุ้ม อีกคนเสียงหนุ่มกว่า

"ถ้าเจ้าลอร์ดตาย ทุกอย่างจะเป็นของเรา"

มิลลี่หยุดหายใจ

"พ่อ อย่าพูดเรื่องนี้ในบ้าน" เสียงหนุ่มกว่า — มิลลี่จำได้ เสียงธาริน

"ลุงแค่วางแผน" เสียงแก่ — วรพล "ยังไม่ถึงเวลา เตชินยังมีประโยชน์ ปล่อยให้เขาขยายธุรกิจไปก่อน เมื่อถึงเวลา..."

"แล้วถ้าเขารู้?"

"เขาไม่รู้หรอก" วรพลหัวเราะเบา เสียงหัวเราะนั้นเย็นยะเยือก ต่างจากเสียงหัวเราะอบอุ่นที่ใช้ต่อหน้าเตชินราวฟ้ากับเหว "ลุงเลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก เขาไว้ใจลุงมากที่สุดในโลก"

เงียบไปครู่

"แต่พ่อ มีคนรับใช้คนหนึ่ง..." ธาริน "ที่ประจำห้องทำงานเขา ผมสังเกตมาสักพัก เธอไม่ธรรมดา"

"ลูกสาวป้าแก้วเหรอ?"

"ครับ เธอฉลาดเกินไป ผมกลัวว่าเตชินจะเริ่ม—"

"ปล่อยไป" วรพลตัดบท "คนรับใช้ไม่มีอำนาจอะไร ลูกก็ดูแลเรื่องบัญชีต่อไป ตัวเลขต้องสวยพอที่จะปิดหูปิดตาเตชินได้อีกปีครึ่ง"

เสียงฝีเท้าเริ่มเดินมาทางประตู

มิลลี่สะดุ้ง ร่างกายเคลื่อนไหวก่อนที่สมองจะสั่ง — เธอถอยหลังเข้าไปในซอกผนังข้างตู้เก็บของ กดตัวแนบชิดจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของผนัง หายใจเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

เงาสองเงาเดินผ่านไป

วรพล — สูง ผมขาว ใบหน้ายิ้มแม้ในความมืด

ธาริน — ตามหลังพ่อ สายตากวาดซ้ายขวา ระแวง

พวกเขาเดินผ่านไปไม่ถึงสองเมตรจากมิลลี่

เธอไม่กล้าแม้แต่จะกลืนน้ำลาย

เสียงฝีเท้าค่อยๆ จางหายไปตามทางเดิน

มิลลี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกห้านาทีจนแน่ใจว่าไม่มีใคร แล้วจึงค่อยๆ เลื่อนตัวออกจากซอก

มือสั่น ขาอ่อน แต่สมองชัดแจ๋ว

"รู้แล้ว" เธอคิด

วรพล คือคนทรยศ

ลุงที่เลี้ยงเตชินมาตั้งแต่เด็ก คนที่เตชินไว้ใจที่สุดในโลก คนที่ทุกคนเคารพ

และธาริน — ชายหนุ่มที่มายิ้มให้เธอทุกเช้า ที่เอากาแฟมาฝาก ที่ทำตัวเป็นมิตร

ทุกอย่างเป็นเกม

กาแฟ ช็อกโกแลต รอยยิ้ม — ธารินไม่ได้แค่จีบเธอ เขากำลัง "ดึง" เธอออกจากเตชิน หรือไม่ก็ "สอดแนม" ผ่านเธอ

มิลลี่เดินกลับห้องนอนด้วยขาที่สั่นแทบจะทรุด

ป้าแก้วนอนหลับแล้ว

เธอนั่งบนเตียง กอดเข่า จ้องความมืด

"อีกปีครึ่ง" เธอกระซิบ "พวกเขาจะลงมือในอีกปีครึ่ง"

ตรงกับความทรงจำของมิลลี่ตัวจริง — สองปีนับจากที่เธอเกิดใหม่ ตอนนี้ผ่านไปราวครึ่งปีแล้ว

เหลือเวลาปีครึ่ง

"ฉันต้องบอกเตชิน" เธอคิด "แต่ถ้าบอกตรงๆ เขาจะถามว่ารู้ได้ยังไง ถ้าบอกว่าแอบฟัง — เขาอาจไม่เชื่อ หรือแย่กว่านั้น คนทรยศอาจรู้ว่าเธอรู้"

ในชีวิตก่อน ณิชาภาเคยเจอสถานการณ์คล้ายกัน — รู้ว่าซีอีโอยักยอก แต่ถ้าพูดตรงๆ ก็ไม่มีหลักฐาน สุดท้ายเธอต้องค่อยๆ สะสมหลักฐานจนแน่นหนาพอที่จะส่งให้ตำรวจ

ที่นี่ก็เหมือนกัน เธอต้องสะสมหลักฐาน

แต่ที่นี่ไม่มีตำรวจ มีแค่เตชินกับกระสุนปืน

"ค่อยๆ มา" เธอบอกตัวเอง "อย่าเร่ง อย่าเผลอ หาหลักฐานให้ได้ก่อน"

เธอนอนลง ปิดตา แต่นอนไม่หลับ

ภาพที่วนอยู่ในหัวไม่ใช่วรพลหรือธาริน

แต่เป็นเตชิน — นั่งหลังโต๊ะทำงาน สายตาดำสนิทที่ไม่รู้ว่าคนที่รักที่สุดกำลังจะฆ่าเขา

ชายที่สูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ถูกลุงเลี้ยงมา ถูกสอนให้เป็น "อาวุธ" แล้วลุงคนนั้นจะเป็นคนที่ทำลายเขา

มิลลี่รู้สึกอะไรบางอย่างบีบหัวใจจนเจ็บ

"ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาตาย" เธอกระซิบในความมืด "ไม่ว่าจะต้องแลกอะไร"

ป้าแก้วพลิกตัวบนเตียงข้างๆ มิลลี่รีบเงียบ

ภายนอกหน้าต่าง ลมหนาวพัดผ่านต้นไม้ในสวน เสียงใบไม้กระทบกันเหมือนเสียงกระซิบ

เสียงกระซิบของคนทรยศที่ยังก้องอยู่ในหู

"ถ้าเจ้าลอร์ดตาย ทุกอย่างจะเป็นของเรา"

มิลลี่กำมือแน่น

ยังไม่ ยังไม่เกิดขึ้น

และเธอจะทำทุกอย่างไม่ให้มันเกิดขึ้น

═══════════════════════════════════════ จบตอนที่ 6 ═══════════════════════════════════════