ทดสอบ

ตอนที่ 5: ทดสอบ

═══════════════════════════════════════

คำสั่งมาเช้าวันถัดมา

"พิมลรัตน์ ตั้งแต่วันนี้ ย้ายไปประจำห้องทำงานเจ้าลอร์ด"

หัวหน้าคนรับใช้พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เหมือนถูกบังคับให้ส่งมอบลูกน้องโดยไม่เต็มใจ ป้าแก้วที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดขาว

"หน้าที่ของเธอคือ เสิร์ฟชา จัดเอกสาร ทำความสะอาดห้องทำงาน และ..." หัวหน้าหยุด กลืนน้ำลาย "อยู่ในห้องตลอดเวลาที่เจ้าลอร์ดทำงาน"

"ค่ะ" มิลลี่ก้มหัว

ป้าแก้วจับแขนเธอแน่นจนเจ็บ แต่ไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าหัวหน้า

มิลลี่รู้ว่านี่ไม่ใช่การเลื่อนตำแหน่ง

นี่คือการทดสอบ

เตชินต้องการเธออยู่ใกล้ — ไม่ใช่เพราะสนใจ แต่เพราะต้องการ "เฝ้าดู"

ให้เชือกยาว แล้วรอดูว่าหนูจะวิ่งไปทิศไหน

═══════════════════════════════════════

วันแรกในห้องทำงานของเตชินเริ่มต้นด้วยความเงียบ

มิลลี่เข้าไปตอนเจ็ดโมง ก่อนเตชินมาถึง เธอจัดห้องให้เรียบร้อย ปัดฝุ่นชั้นหนังสือ เช็ดโต๊ะ ต้มน้ำชา วางถ้วยกาแฟดำ — กาแฟที่ป้าแก้วบอกว่าเตชินดื่มทุกเช้า ดำสนิท ไม่ใส่อะไร

เตชินเดินเข้ามาตอนเจ็ดโมงครึ่ง ตรงเวลาเป๊ะ สูทสีกรมท่า กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่มิลลี่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน — กลิ่นไม้จันทน์ผสมหนัง สุภาพแต่เข้มข้น

เขาไม่มองเธอ เดินตรงไปนั่งหลังโต๊ะ หยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ แล้วเปิดเอกสาร

มิลลี่ยืนชิดผนัง เงียบ รอคำสั่ง

ผ่านไปสิบนาที ยี่สิบนาที

ไม่มีคำสั่ง

เธอยืนอยู่อย่างนั้น ฟังเสียงปากกาเขียนบนกระดาษ เสียงคลิกเมาส์ เสียงเตชินพลิกเอกสาร ทุกเสียงเล็กน้อยดังชัดในห้องเงียบ

แล้วเตชินก็พูดโดยไม่เงยหน้า

"ชา"

คำเดียว

มิลลี่เดินไปเทชาลงถ้วย เดินมาวางบนโต๊ะ มือไม่สั่น ท่าทางสงบ ก้มหัวเล็กน้อย แล้วถอยกลับไปยืนชิดผนัง

เตชินหยิบถ้วยชาขึ้นมา นิ้วยาวแกร่งจับขอบถ้วย จิบ แล้ววาง

ยังไม่มองเธอ

มิลลี่เข้าใจ — นี่คือส่วนหนึ่งของการทดสอบ เขาต้องการดูว่าเธอจะอยู่นิ่งๆ ได้นานแค่ไหน จะอดทนรอได้หรือไม่ จะแสดงความกระวนกระวายหรือเปล่า

คนรับใช้ธรรมดาจะกังวล จะอยู่ไม่สุข จะมองโน่นมองนี่

คนที่ซ่อนอะไรจะ...พยายามมากเกินไป

มิลลี่เลือกทำสิ่งที่ณิชาภาถนัดที่สุด — รอ

เธอเคยรอผลการประชุมบอร์ดบริหารทั้งวัน รอคำตอบจากลูกค้าที่ถือเงินพันล้าน รอผลตรวจงบที่อาจทำให้ตกงาน ความอดทนในการรอคือทักษะที่ชีวิตก่อนฝึกมาอย่างดี

เธอยืนนิ่ง หายใจเรียบ สายตามองพื้น ไม่มองเอกสารบนโต๊ะ ไม่มองจอคอมพิวเตอร์ ไม่ฟังการสนทนาทางโทรศัพท์ — อย่างน้อยก็ทำให้ดูเหมือนไม่ฟัง

═══════════════════════════════════════

สายวันนั้น การประชุมเริ่มขึ้นในห้องทำงาน

วรุตม์เข้ามาพร้อมลูกน้องอีกสามคน นั่งรอบโต๊ะประชุมเล็กมุมห้อง เตชินลุกจากโต๊ะทำงานไปนั่งหัวโต๊ะ

มิลลี่เสิร์ฟชาให้ทุกคน เดินเงียบๆ วางถ้วยเบาๆ ถอยกลับไปยืนมุมห้อง

เนื้อหาการประชุมทำให้เธอขนลุก

"สาขาใต้มีปัญหาครับบอส" วรุตม์เปิดแฟ้ม "จ่าสิบตรีที่เราจ่ายอยู่เปลี่ยนฝั่ง ไปรับเงินจากตระกูลเจียรนัย เขาขู่ว่าจะยึดคลังสินค้าท่าเรือ"

"แล้วทำไมเขายังหายใจอยู่" เตชินถาม เสียงเรียบ

วรุตม์กลืนน้ำลาย "ผมรอคำสั่งบอสครับ"

"คำสั่งของฉัน..." เตชินเอนหลัง สายตาเย็นชา "ส่งคนไปเตือนครั้งเดียว ถ้าไม่ฟัง เอาข้อมูลที่เรามีไปส่งภรรยาเขา แล้วส่งรูปลูกๆ เขาไปด้วย"

เงียบ

"ไม่ต้องทำอะไรลูกเขา" เตชินพูดต่อ "แค่ให้เขารู้ว่าเรารู้ บางทีความกลัวได้ผลกว่ากระสุน"

มิลลี่ยืนนิ่ง แต่สมองบันทึกทุกคำ

ลูกน้องคนหนึ่งรายงานต่อ "มีคนแอบขายของเราให้คู่แข่งครับ ล็อตที่หายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน — ตามเจอแล้ว คนขับรถสามคนรับเงินจากข้างนอก"

"เอามาที่นี่" เตชินพูดสั้น

═══════════════════════════════════════

ชายสามคนถูกนำตัวเข้ามาในห้องทำงานบ่ายวันนั้น

มือถูกมัดไว้ข้างหลัง หน้าช้ำจากการ "สอบถาม" เบื้องต้น ทหารสองคนจับยืนหน้าโต๊ะเตชิน

มิลลี่ยืนอยู่มุมห้อง ห่างออกไปไม่ถึงสี่เมตร

เธอเห็นทุกอย่าง

เตชินลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดหน้าชายคนแรก ความสูงร้อยแปดสิบหกที่ทาบทับคนตัวเล็กกว่าราวกับเงามืด

"ชื่ออะไร"

"ส...สมชาย ครับท่าน"

"สมชาย" เตชินพูดชื่อนั้นเหมือนอ่านป้ายราคา "เธอรับเงินจากตระกูลเจียรนัยเท่าไหร่"

"ท่าน ผม ผมไม่—"

ฝ่ามือเตชินฟาดลงบนแก้มชายคนนั้น เสียงดังสนั่นในห้องเงียบ ไม่ใช่หมัด ไม่ใช่ต่อย — แค่ตบ แต่ตบด้วยแรงที่ทำให้ชายร่างใหญ่เซจนเกือบล้ม

"ฉันถามอีกครั้ง" เตชินพูดเรียบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เท่าไหร่"

"ห...หกหมื่นครับ..." ชายคนนั้นร้องไห้ "ต่อเที่ยว..."

"หกหมื่น" เตชินพูดซ้ำ ไม่มีอารมณ์ "เธอขายตระกูลวรเดชในราคาหกหมื่น"

เขาหันไปมองลูกน้องที่เหลือ สายตากวาดช้าๆ ทุกคนก้มหน้าหมด

"ฉันจ่ายเดือนละห้าหมื่น บวกโบนัส บ้านพัก ค่ารักษาพยาบาลครอบครัว" เตชินพูดต่อ เสียงเรียบแต่ทุกคำคือน้ำหนัก "แต่เธอเลือกหกหมื่นจากคนที่จะทิ้งเธอเมื่อไหร่ก็ได้"

ชายทั้งสามร้องขอชีวิต คุกเข่า หัวกระแทกพื้น

เตชินจ้องลงมา ไม่กะพริบตา

"เอาไปคุมตัว รอฉันสั่ง"

ทหารลากชายสามคนออกไป ห้องเงียบลง

มิลลี่ยืนนิ่ง

ตลอดเหตุการณ์ เธอไม่ได้หนี ไม่ได้ร้อง ไม่ได้สั่น ไม่ได้หลับตา

เธอเห็นทุกอย่าง — เห็นความโหดเหี้ยมที่ถูกควบคุม เห็นอำนาจที่ไม่ต้องใช้ปืนก็ทำให้คนหมอบราบ เห็นเตชินตบคนจนเกือบล้มโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย

และเธอรู้ว่าเตชินรู้ว่าเธอเห็น

เพราะหลังจากทหารพาคนออกไป เตชินหันมามองเธอ

สายตาดำสนิทนั้นจับจ้อง

ทดสอบ

"ชา" เขาพูด แล้วกลับไปนั่งหลังโต๊ะ

มิลลี่เดินไปเทชา มือไม่สั่น วางถ้วยบนโต๊ะ ก้มหัว

นิ้วของเธอแตะขอบถ้วยพร้อมกับนิ้วของเตชินที่ยื่นมารับ

สัมผัสนั้นกินเวลาไม่ถึงวินาที — ปลายนิ้วแตะปลายนิ้ว ผิวร้อนทาบผิวเย็น

มิลลี่ชักมือกลับเร็วราวกับถูกไฟลวก

เตชินไม่พูดอะไร แค่หยิบถ้วยชาขึ้นจิบ สายตาจ้องเธอเหนือขอบถ้วย

สายตาที่จ้องนานเกินไป

นานเกินกว่าจะแค่ "ทดสอบ"

มิลลี่ถอยกลับไปยืนมุมห้อง หัวใจเต้นแรงจนหูอื้อ

═══════════════════════════════════════

เย็นวันนั้น วรุตม์เดินมาหาเธอที่หน้าห้องทำงาน

"น้องมิลลี่ เป็นไงบ้าง วันแรก" เขายิ้ม แต่สายตามีความเป็นห่วง

"ก็...ดีค่ะพี่วรุตม์" มิลลี่ตอบ ยิ้มให้ "แค่เสิร์ฟชาค่ะ"

"แค่เสิร์ฟชาเหรอ" วรุตม์เอียงหัว "บอสพูดอะไรกับเธอบ้าง?"

"ไม่ค่ะ แค่สั่งชา"

วรุตม์มองเธอครู่หนึ่ง แล้วเสียงเบาลง "น้องมิลลี่ พี่ขอแนะนำนะ — อย่าทำอะไรเก่งเกินไปต่อหน้าบอส"

มิลลี่กะพริบตา

"บอสเป็นคนที่...สังเกตทุกอย่าง" วรุตม์พูดต่อ "ถ้าเธอฉลาดเกินลูกสาวคนรับใช้ เขาจะไม่ปล่อยผ่าน เขาจะขุดจนเจอว่าเธอเป็นใคร แล้วถ้าเขาไม่ชอบคำตอบ..." วรุตม์ไม่พูดต่อ แค่ส่ายหน้า

"ค่ะ หนูจะระวังค่ะ"

"อีกอย่าง" วรุตม์ยิ้มกลับมาเหมือนเดิม "เรื่อง GPS นั่น ขอบคุณนะ เธอช่วยพี่ไว้จริงๆ พี่เป็นหนี้บุญคุณ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" มิลลี่ยิ้ม

วรุตม์เดินจากไป มิลลี่มองหลังเขาหายลับมุมทางเดิน

วรุตม์เป็นคนดี — ซื่อสัตย์ จริงใจ ร่าเริง ไม่เหมือนคนอื่นในวงมาเฟีย ถ้าเธอจะมีพันธมิตรในคฤหาสน์นี้ วรุตม์คือคนที่น่าไว้ใจที่สุด

แต่แม้แต่วรุตม์ก็ไม่มีทางรู้ความลับของเธอได้

═══════════════════════════════════════

สัปดาห์แรกในห้องทำงานผ่านไปช้าเหมือนนับเม็ดทราย

ทุกวัน มิลลี่เข้าห้องก่อนเตชิน เตรียมกาแฟ จัดเอกสาร ทำความสะอาด แล้วยืนรอ เสิร์ฟชาเมื่อถูกสั่ง จัดเอกสารเมื่อถูกสั่ง เงียบเมื่อไม่ถูกสั่ง

เธออยู่ในวงประชุมมาเฟียทุกครั้ง ได้ยินทุกอย่าง — แผนการค้า เส้นทางขนส่ง รายชื่อคนที่ต้อง "จัดการ" ตัวเลขรายรับรายจ่าย

ข้อมูลที่มีค่ามหาศาล

แต่เธอทำเป็นไม่ได้ยิน ทำเป็นไม่เข้าใจ ทำเป็นอากาศ

เตชินไม่พูดกับเธอมากนัก นอกจาก "ชา" "เอกสาร" "ออกไป" — คำสั้นๆ ที่ไม่ต้องการคำตอบ

แต่สายตาของเขาไม่เคยปล่อยเธอ

ทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน เขาจ้อง ทุกครั้งที่เธอเทชา เขามอง ทุกครั้งที่เธอจัดเอกสาร สายตาดำสนิทนั้นกวาดตามเงาของเธอเหมือนเงาตามตัว

มิลลี่รู้ว่าเขายังทดสอบอยู่ รอให้เธอเผลอ รอให้เธอแสดงอะไรบางอย่างที่ยืนยันว่าเธอไม่ใช่แค่ลูกสาวคนรับใช้

และส่วนที่ยากที่สุดไม่ใช่การซ่อนความฉลาด

แต่คือการซ่อนหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่สายตานั้นจ้องมา

═══════════════════════════════════════

วันที่หก ขณะที่มิลลี่กำลังจัดเอกสารบนชั้นวาง เตชินพูดขึ้นกลางห้องเงียบ

"เธอไม่กลัว"

มิลลี่หยุดมือ หันไปมองเขา

เตชินนั่งพิงเก้าอี้ สายตาจ้องเธอ แขนกอดอก

"วันก่อน ฉันลงโทษคนสามคนต่อหน้าเธอ" เขาพูดต่อ เสียงเรียบ "คนรับใช้คนอื่นเห็นแค่เงาก็ร้องไห้หนีแล้ว แต่เธอยืนอยู่ตรงนั้น ไม่หนี ไม่ร้อง ไม่สั่น"

มิลลี่กลืนน้ำลาย "พิมลรัตน์แค่...ไม่กล้าขยับค่ะ กลัวจนแข็งค่ะ"

"โกหก"

คำนั้นเรียบนิ่ง ไม่มีโทสะ แค่ระบุข้อเท็จจริง

เตชินลุกขึ้น เดินมาหยุดหน้าเธอสองก้าว สูงกว่าจนเธอต้องเงยหน้า กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์โชยมาจางๆ

"คนที่กลัวจนแข็ง ม่านตาจะขยาย ชีพจรที่คอจะเต้นเร็ว มือจะเย็น" เตชินพูดเหมือนอ่านตำราแพทย์ "ของเธอ — ม่านตาปกติ ชีพจรสม่ำเสมอ มือ..." เขาเหลือบมองมือเธอที่จับเอกสาร "อุ่น"

มิลลี่รู้สึกว่าเลือดทุกหยดในตัวถูกอ่าน

ชายคนนี้สังเกตขนาดนั้นเลยหรือ? ม่านตา ชีพจร อุณหภูมิมือ — เขาอ่านร่างกายคนเหมือนอ่านเอกสาร

"ท่านเจ้าลอร์ด..." มิลลี่เลือกคำอย่างระมัดระวัง "พิมลรัตน์อยู่ในคฤหาสน์ตั้งแต่เกิด เห็นอะไรมาบ้างพอสมควรค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่กลัว แค่...ชินค่ะ"

เตชินจ้องเธอ ดวงตาดำสนิทนั้นกวาดอ่านใบหน้าเธอช้าๆ

แล้วมุมปากเขากระตุก — แทบจะมองไม่เห็น แต่มิลลี่เห็น

"ชิน" เขาพูดซ้ำ น้ำเสียงมีอะไรบางอย่างที่อ่านไม่ออก "น่าสนใจ"

เขาหันหลังกลับไปนั่งโต๊ะ

"เสิร์ฟชามา"

มิลลี่ปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ แล้วเดินไปเทชา

ขณะที่เธอวางถ้วยบนโต๊ะ เตชินไม่ได้ยื่นมือมารับ แค่จ้องเธอ

"เธอเล่นเกมเก่ง" เขาพูดเบาจนแทบไม่มีเสียง

มิลลี่แข็งทื่อ

"แต่ฉันเล่นเก่งกว่า"

เธอถอยกลับไปมุมห้อง ขาอ่อน หัวใจเต้นราวกับจะทะลุอก

เตชิน วรเดช ไม่ได้แค่ทดสอบเธอ

เขาเชิญเธอเข้าเกม

และส่วนที่น่ากลัวที่สุด — มิลลี่ไม่ได้อยากปฏิเสธ

═══════════════════════════════════════ จบตอนที่ 5 ═══════════════════════════════════════