เปิดตัวคนทรยศ

ตอนที่ 10: เปิดตัวคนทรยศ

═══════════════════════════════════════

สามวันถัดมา เตชินสั่งตรวจสอบรหัส WD-F7 อย่างเงียบๆ

มิลลี่รู้เรื่องนี้เพราะวรุตม์แอบบ่นให้ฟังตอนที่เธอเสิร์ฟกาแฟให้เขาหน้าห้องประชุม

"น้องมิลลี่ บอสเครียดมากเลยนะตอนนี้ พี่สืบข้อมูลให้จนแทบไม่ได้นอน" วรุตม์ถอนหายใจ ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "เรื่องบัญชีภายในนี่ ยุ่งจริงๆ"

"หนักไหมคะพี่?" มิลลี่ถามอย่างสุภาพ ในขณะที่สมองบันทึกทุกคำ

"หนักสิ ข้อมูลมันชี้ไปทาง..." วรุตม์หยุดพูด มองมิลลี่ แล้วยิ้ม "เอ๊ะ พี่พูดเยอะไปล่ะ น้องมิลลี่ไม่ต้องรู้เรื่องนี้หรอก"

"ค่ะ พิมลรัตน์ไม่ได้อยากรู้ค่ะ" มิลลี่ยิ้มกลับ แต่ในใจรู้แล้วว่าข้อมูลกำลังชี้ไปทางไหน

ไปทาง ธาริน วรเดช

═══════════════════════════════════════

มิลลี่ใช้เวลาอีกสองวันเรียบเรียงข้อมูลในหัว

เธอไม่สามารถจดลงกระดาษได้ เสี่ยงเกินไป แต่สมองของณิชาภาถูกฝึกมาให้จำตัวเลข เธอจำได้ทุกรายการ ทุกยอด ทุกวันที่

ภาพที่ปะติดปะต่อกันค่อยๆ ชัดขึ้น

ธารินคุมบัญชีสาขาตะวันออก — ยักยอกเงิน 12% จากสินค้าขนส่ง ธารินใช้รหัส WD-F7 โอนเงินออกจากบัญชีกลาง — เดือนละเกือบสามล้าน เงินที่หายไปไม่ได้เข้ากระเป๋าธารินคนเดียว — มันไปไหน?

คำถามสุดท้ายนี้ทำให้มิลลี่นอนไม่หลับ

ถ้าธารินยักยอกเงินเพื่อตัวเอง นั่นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ถ้าเงินนั้นถูกส่งต่อไปยังคนที่ใหญ่กว่า...

ผู้เฒ่าวรพล

มิลลี่จำความทรงจำของมิลลี่ตัวจริงได้ — ก่อนเตชินตาย มีคนในตระกูลทรยศ ภาพนั้นพร่ามัว ไม่ชัด แต่มีเงาของชายชราที่ยืนอยู่เบื้องหลัง

ผู้เฒ่าที่ "ดูเหมือน" จะรักหลาน แต่ซ่อนดาบไว้หลังยิ้ม

"ฉันยังพิสูจน์ไม่ได้" มิลลี่คิด "ถ้าบอกเตชินว่าผู้เฒ่าวรพลมีส่วนร่วม โดยไม่มีหลักฐาน เตชินจะไม่เชื่อ เขารักลุง — หรืออย่างน้อยก็เคารพ"

เธอต้องรอ ต้องหาหลักฐานให้ชัดกว่านี้

แต่ระหว่างรอ...ภัยอันตรายก็คืบคลานเข้ามาหาเธอ

═══════════════════════════════════════

เช้าวันอาทิตย์ มิลลี่กำลังซักผ้าที่ลานหลังบ้าน

"เฮ้ แกนั่นแหละ"

เสียงผู้หญิงดังมาจากข้างหลัง มิลลี่หันไป เห็นคนรับใช้สามคนยืนกอดอก — ลักขณา นารี และจันทร์ ล้วนเป็นคนรับใช้ที่อยู่มานานกว่ามิลลี่ ทำงานรับใช้ตระกูลมาตั้งแต่รุ่นแม่

"มีอะไรคะพี่?" มิลลี่ยิ้มสุภาพ

ลักขณาเดินเข้ามาใกล้ หน้าบูดบึ้ง "แกคิดว่าแกเป็นใคร?"

"ค่ะ?"

"อย่าทำเป็นไม่รู้!" นารีแทรกขึ้น "แกเข้าออกห้องทำงานท่านเจ้าลอร์ดทั้งเช้าทั้งเย็น เสิร์ฟชาเสิร์ฟน้ำ ทำหน้าใส ตาแป๋ว แกจะมาเป็นอะไรของท่าน?"

มิลลี่เข้าใจทันที — พวกเธอหึง ไม่ใช่หึงแบบรัก แต่หึงแบบกลัวเสียตำแหน่ง กลัวว่าคนรับใช้ตัวน้อยจะขึ้นมามีอำนาจเหนือพวกเธอ

"พิมลรัตน์แค่ทำงานที่ท่านสั่งค่ะ"

"งานที่ท่านสั่ง?" ลักขณาหัวเราะเย็น "ลูกสาวป้าแก้ว — คนรับใช้ชั้นต่ำ คิดจะเกาะท่านเจ้าลอร์ดขึ้นมาเหรอ?"

จันทร์ซึ่งเงียบมาตลอดก้าวเข้ามา ยกถังน้ำซักผ้าที่มิลลี่เพิ่งซักเสร็จ แล้วเทราดลงบนกองผ้าที่มิลลี่พับไว้เรียบร้อย น้ำสกปรกเปื้อนผ้าขาวจนเป็นรอยด่าง

"เอ๊ะ ขอโทษค่ะ มือลื่น" จันทร์ยิ้มเยาะ

มิลลี่มองกองผ้าที่เปียกชุ่ม ผ้าที่เธอใช้เวลาซักมาตั้งแต่ตีห้า มือเธอกำแน่น

ถ้าเป็นณิชาภา — เธอจะตอบโต้ทันที

แต่เธอไม่ใช่ณิชาภาแล้ว เธอเป็นมิลลี่ ลูกสาวคนรับใช้ ที่ต้องก้มหัว

"ค่ะ ไม่เป็นไร พิมลรัตน์จะซักใหม่"

"ซักใหม่ให้ดีๆ นะ" ลักขณาพูดทิ้งท้าย "แล้วก็อย่าเผลอ — ลูกสาวคนรับใช้ไม่ควรใกล้ชิดเจ้านาย"

คนทั้งสามเดินจากไป หัวเราะกันครืน

มิลลี่นั่งลงข้างกองผ้าเปียก ก้มหน้า กัดริมฝีปาก ไม่ใช่เพราะเจ็บใจ — เธอผ่านอะไรมามากกว่านี้ในออฟฟิศชีวิตก่อน

แต่เพราะโกรธตัวเอง ที่ต้องทนยิ้มรับ

═══════════════════════════════════════

มิลลี่ไม่รู้ว่ามีคนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

วรุตม์ยืนอยู่ที่มุมตึก กำลังจะเดินผ่านไปออกกำลังกายตอนเช้า เขาเห็นทุกอย่าง — ตั้งแต่คำพูดถากถาง จนถึงน้ำที่ราดบนผ้า

เขาไม่ได้เข้าไปช่วยในตอนนั้น เพราะรู้ว่ามิลลี่ไม่ต้องการให้ใครมาปกป้อง

แต่เขาเดินตรงไปรายงานเตชิน

═══════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น คฤหาสน์ทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบสงัด

เตชินเรียกประชุมคนรับใช้ทั้งหมด กลางห้องโถง

สามสิบกว่าชีวิตยืนเรียงแถว หลายคนสั่น หลายคนก้มหน้า ทุกครั้งที่เจ้าลอร์ดเรียกรวม หมายความว่ามีคนทำผิด

และคนที่ทำผิดในบ้านนี้ — จบไม่สวย

เตชินเดินเข้ามาในห้องโถง เสื้อสูทสีดำไม่ติดกระดุม เปิดให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีเทาข้างใน ใบหน้าเย็นชาราวกับไม่มีอารมณ์ใดๆ ในโลกที่จะแตะต้องเขาได้

วรุตม์เดินตามข้างหลัง หน้าตาจริงจังผิดปกติ

"ลักขณา นารี จันทร์" เตชินเอ่ยชื่อสามคนด้วยน้ำเสียงเรียบ

ทั้งสามก้าวออกมาจากแถว ใบหน้าซีด

"เช้านี้ พวกเธอทำอะไรกับพิมลรัตน์?"

ลักขณาสะดุ้ง "ท...ท่านเจ้าลอร์ด ไม่ได้ทำอะไร —"

"ฉันไม่ถามซ้ำ"

เสียงนั้นไม่ได้ดังขึ้น ไม่ได้รุนแรงขึ้น แต่เย็นลง เย็นจนทุกคนในห้องรู้สึกเหมือนอุณหภูมิลดลงสิบองศา

จันทร์เป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว "ท่านเจ้าลอร์ด พวกหนูแค่...แค่เตือนพิมลรัตน์ค่ะ ว่าไม่ควรเข้าใกล้ท่านมากเกินไป หนูเป็นห่วงท่าน —"

"เป็นห่วง?" เตชินเอียงหัว มุมปากกระตุกนิดเดียว — รอยยิ้มที่ไม่มีใครอยากเห็น "พวกเธอราดน้ำสกปรกบนผ้าที่เพื่อนร่วมงานซักมาตั้งแต่เช้า เพราะเป็นห่วงฉัน?"

ไม่มีใครกล้าตอบ

เตชินเดินเข้าไปใกล้ทั้งสามคน "ในบ้านนี้ ฉันเป็นคนสั่งว่าใครทำอะไร ไม่ใช่พวกเธอ"

เขาหยุดหน้าลักขณาซึ่งเป็นหัวโจก "พิมลรัตน์ทำงานในห้องทำงานฉัน เพราะฉันสั่ง ใครมีปัญหากับคำสั่งฉัน?"

เงียบสนิท

"ตอบ"

"ไม่มีค่ะ!" ทั้งสามคนพูดพร้อมกัน

"ดี" เตชินหันหลัง "ตัดเงินเดือนสามเดือน ถ้ามีครั้งต่อไป ออกจากบ้านนี้"

เขาเดินออกจากห้องโถง วรุตม์ตามหลังไป

ห้องโถงเงียบกริบ ก่อนจะเริ่มมีเสียงกระซิบ

"ท่านลงโทษคนแค่เพราะลูกสาวคนรับใช้?" "ทำไมท่านปกป้องเด็กคนนั้นขนาดนี้?" "ไม่เคยเห็นท่านแคร์ใครแบบนี้มาก่อน"

มิลลี่ยืนอยู่มุมห้อง ก้มหน้า มือกุมชายเสื้อแน่น

เธอไม่ได้ขอให้เขาทำ เธอไม่ได้ต้องการให้เขาทำ

แต่หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทัน

═══════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น มิลลี่เสิร์ฟชาในห้องทำงานเตชินเหมือนทุกวัน

"ท่านเจ้าลอร์ด...ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นค่ะ" เธอพูดเบาๆ ขณะวางถ้วยชา

เตชินไม่เงยหน้า "ทำแบบไหน"

"ลงโทษพวกเขา เพราะพิมลรัตน์"

"ฉันลงโทษเพราะพวกเขาไม่เชื่อฟังคำสั่ง ไม่เกี่ยวกับเธอ"

มิลลี่รู้ว่าเขาพูดไม่จริง

เขารู้ว่าเธอรู้ว่าเขาพูดไม่จริง

ทั้งคู่เงียบ

"คนในบ้านจะยิ่งเกลียดพิมลรัตน์ค่ะ" มิลลี่พูด

"ให้พวกเขาเกลียด" เตชินตอบเรียบ "ไม่มีใครกล้าแตะเธออีก"

มิลลี่นิ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะ

"ค่ะ" เธอตอบ แล้วถอยออกไป

═══════════════════════════════════════

สัปดาห์ถัดมา ทุกอย่างเปลี่ยน

เตชินเรียกมิลลี่ไปที่ห้องทำงานตอนสี่ทุ่ม คฤหาสน์เงียบสงัดแล้ว แม้แต่ทหารรักษาการณ์ก็เริ่มผลัดเวร

มิลลี่เคาะประตู

"เข้ามา"

เธอเข้าไป ห้องทำงานมีเพียงแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะ สีส้มอุ่น ทำให้ห้องดูอบอุ่นกว่าตอนกลางวัน เตชินนั่งอยู่หลังโต๊ะ แขนเสื้อพับสูง ปลดกระดุมคอเสื้อสองเม็ด

"ปิดประตู"

มิลลี่ทำตาม หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้น

"นั่ง"

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ ระยะห่างที่ปลอดภัย

เตชินผลักเอกสารแผ่นหนึ่งมาให้เธอ

"อ่าน"

มิลลี่หยิบเอกสารขึ้น — รายงานผลสืบสวนจากวรุตม์ ตัวเลขทุกรายการ วันที่โอน จำนวนเงิน และบัญชีปลายทาง

ทุกอย่างชี้ไปที่ ธาริน

"ข้อมูลที่เธอให้ ถูกทุกรายการ" เตชินพูด "ธารินยักยอกเงินตระกูลมากว่าแปดเดือน รวมเกือบยี่สิบล้าน"

มิลลี่กลืนน้ำลาย ยี่สิบล้าน — มากกว่าที่เธอประเมิน

"แต่" เตชินเอนหลัง จ้องเธอ "เงินไม่ได้อยู่ในบัญชีธาริน มันถูกโอนต่อ"

"โอนต่อ...ไปไหนคะ?"

"ยังสืบไม่พบ ปลายทางเป็นบัญชีต่างประเทศ ซับซ้อนหลายชั้น"

มิลลี่รู้ว่าเงินนั้นไปที่ไหน — มันไปถึงมือผู้เฒ่าวรพล ใช้เป็นทุนในการวางแผนยึดอำนาจ

แต่เธอพูดไม่ได้ ยังไม่ใช่ตอนนี้

"ท่านเจ้าลอร์ด...ธารินอาจไม่ได้ทำคนเดียวค่ะ" เธอพูดอย่างระมัดระวัง

เตชินจ้องเธอนิ่ง ดวงตาดำแคบลง "เธอรู้อะไรอีก?"

"พิมลรัตน์ไม่รู้ค่ะ" เธอตอบ "แค่...สัญชาตญาณ คนที่กล้ายักยอกเงินจากตระกูลวรเดช ต้องมีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลัง ไม่งั้นธารินไม่กล้าทำ"

เตชินเงียบไปนาน สายตาเขาอ่านไม่ออก

"สัญชาตญาณ" เขาพูดซ้ำ

"ค่ะ"

เขาลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างเก้าอี้เธอ มิลลี่ต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงจากโคมไฟทาบเงาบนใบหน้าเตชิน ทำให้ดวงตาดำดูลึกยิ่งกว่าปกติ

"ตั้งแต่นี้" เขาพูด เสียงต่ำ "เธออยู่ภายใต้การดูแลของฉัน — โดยตรง"

มิลลี่กะพริบตา "ท่าน...หมายความว่าอย่างไรคะ?"

"ย้ายห้อง พรุ่งนี้เช้า ห้องข้างห้องฉัน ชั้นสาม ปีกตะวันออก"

"อะไรนะ!?" คำพูดหลุดออกมาด้วยน้ำเสียงของณิชาภาก่อนที่มิลลี่จะหยุดตัวเองทัน

เตชินมองเธอ มุมปากกระตุกเล็กน้อย — เกือบจะเป็นรอยยิ้ม

"เธอมีความรู้ที่เป็นประโยชน์ เธอเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น และมีคนในบ้านนี้ที่ต้องการทำร้ายเธอ"

เขาก้มลงเล็กน้อย ใบหน้าเข้าใกล้เธอจนมิลลี่ได้กลิ่น Tom Ford ผสมดินปืน

"ฉันไม่ปล่อยให้ทรัพย์สินที่มีค่าอยู่ในที่ไม่ปลอดภัย"

ทรัพย์สิน

คำนั้นควรจะทำให้โกรธ ควรจะรู้สึกถูกดูถูก

แต่วิธีที่เขาพูด — เสียงต่ำ สายตาจริงจัง ราวกับเธอเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในห้องนี้ — ทำให้มิลลี่ไม่โกรธ

เธอรู้สึกร้อน

"แล้ว...แม่ค่ะ? ป้าแก้ว —"

"ป้าแก้วยังอยู่ห้องเดิม ไม่ต้องย้าย" เตชินยืดตัว "เธอย้ายคนเดียว"

"คนในบ้านจะพูดค่ะ"

"ให้พูด"

"ท่าน —"

"มิลลี่"

เธอหยุดพูดทันที เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง — เสียงนั้นทำให้ทุกอย่างในตัวเธอนิ่ง

"ฉันไม่ถามความเห็นเธอ" เตชินพูดเรียบ "ฉันสั่ง"

เงียบ

แสงโคมไฟกระพริบเล็กน้อย เงาของทั้งสองทาบซ้อนกันบนผนัง

"ค่ะ" มิลลี่ตอบ เสียงแผ่วลง "ท่านเจ้าลอร์ด"

เตชินจ้องเธออีกครู่ แล้วหันกลับไปนั่งหลังโต๊ะ

"กลับไปนอนได้"

มิลลี่ลุกขึ้น เดินไปที่ประตู เปิดประตูแล้วก้าวออกไป

ก่อนปิดประตู เธอหันกลับมา

เตชินกำลังมองเธอ

ไม่ใช่มองแบบเย็นชา ไม่ใช่มองแบบสั่งการ

เป็นสายตาที่...อ่อนลง

แค่เสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะก้มหน้ากลับไปอ่านเอกสาร

มิลลี่ปิดประตูเงียบๆ แล้วยืนนิ่งอยู่ในทางเดินมืด

หัวใจเต้นรัวจนหายใจไม่ทัน

"ตั้งแต่นี้ เธออยู่ภายใต้การดูแลของฉัน — โดยตรง"

ห้องข้างห้องเตชิน

ผนังเดียวกัน

คืนเดียวกัน

"ฉันจะได้ยินเสียงเขาทุกคืน" มิลลี่คิด แล้วสั่นเบาๆ ไม่แน่ใจว่าสั่นเพราะกลัว

หรือเพราะตื่นเต้น

═══════════════════════════════════════ จบตอนที่ 10 ═══════════════════════════════════════