ก้าวแรกของแผน

ตอนที่ 3: ก้าวแรกของแผน

═══════════════════════════════════════

มิลลี่ใช้เวลาสองสัปดาห์ในการวางแผน

ในชีวิตก่อน ณิชาภาเป็น Financial Analyst ที่เก่งที่สุดในแผนก ไม่ใช่เพราะเธอฉลาดกว่าคนอื่น แต่เพราะเธอ "มองเห็นตัวเลขที่ผิดปกติ" ได้เร็วกว่าใคร

และตัวเลขของตระกูลวรเดชนั้นผิดปกติมาก

ในฐานะคนรับใช้ที่ทำงานทำความสะอาดห้องประชุมและห้องทำงาน มิลลี่ "บังเอิญ" เห็นเอกสารที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ ตัวเลขบนกระดาษ สเปรดชีตที่พิมพ์ออกมา — เธอไม่ได้จงใจขโมยข้อมูล แค่ "อ่าน" สิ่งที่อยู่ตรงหน้าในขณะที่ถูพื้นผ่าน

สมองของเธอประมวลผลอัตโนมัติ

รายรับจากสาขาตะวันออกลดลงสิบสองเปอร์เซ็นต์ แต่ค่าใช้จ่ายไม่ลด ยอดขนส่งสินค้ายังเท่าเดิมตามใบส่งของ แต่ยอดรับปลายทางต่ำกว่าที่ควร

"คลาสสิกเลย" มิลลี่คิด ขณะกำลังขัดพื้นห้องประชุม "ใครก็ตามที่คุมบัญชีสาขาตะวันออก กำลังยักยอกเงิน และทำได้แนบเนียนพอที่จะผ่านมาได้หลายเดือน"

ปัญหาคือ — ถ้าเธอเดินไปบอกเตชินตรงๆ จะเกิดอะไรขึ้น?

หนึ่ง เตชินจะถามว่าเธอรู้ได้ยังไง สอง ลูกสาวคนรับใช้ไม่ควรอ่านตัวเลขเป็น สาม ถ้าเขาสงสัยว่าเธอเป็นสายลับ — ตาย

เธอต้องหาทางส่งข้อมูลให้เตชินโดยที่เขาไม่รู้ว่ามาจากเธอ

═══════════════════════════════════════

"น้องมิลลี่! มาช่วยพี่ยกของหน่อย!"

วรุตม์โผล่มาที่หน้าครัว ยิ้มกว้าง ถือกล่องพัสดุสองกล่อง ดูผิดที่ผิดทางอย่างยิ่งสำหรับมือขวาของเจ้าลอร์ดมาเฟีย

"ค่ะพี่วรุตม์" มิลลี่รีบวิ่งไปช่วย

วรุตม์เป็นคนเดียวในวงในของเตชินที่พูดคุยกับคนรับใช้อย่างเป็นกันเอง ร่าเริง พูดเยอะ ตลก — ตรงกันข้ามกับเตชินทุกอย่าง

"ของพี่เอง ซื้อของมาฝากคนในบ้าน ขนมจากเชียงใหม่" วรุตม์ยิ้ม "บอสไม่ให้ซื้อ บอกเสียเวลา แต่พี่แอบซื้อ"

มิลลี่ยิ้มเล็กน้อย "บอสคงไม่ชอบขนมมั้งคะ"

"บอสไม่ชอบอะไรทั้งนั้นแหละ" วรุตม์หัวเราะ "ไม่ชอบขนม ไม่ชอบเพลง ไม่ชอบคน ชอบแต่ตัวเลขกับปืน"

มิลลี่หัวเราะตามเบาๆ แต่สมองหมุนเร็ว

วรุตม์คือคนที่เตชินไว้ใจที่สุด ถ้าเธอส่งข้อมูลผ่านวรุตม์...

ไม่ เสี่ยงเกินไป ถ้าวรุตม์ถามว่าข้อมูลมาจากไหน เธอจะตอบไม่ได้

เธอต้องส่งแบบไม่ระบุตัวตน

═══════════════════════════════════════

คืนนั้น มิลลี่นอนรอจนป้าแก้วหลับสนิท

ตีสองครึ่ง เธอค่อยๆ ลุกขึ้น สวมรองเท้าเงียบๆ แล้วเดินออกจากห้อง

หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงในหู แต่เธอบังคับตัวเองให้สงบ

เธอรู้จังหวะการตรวจตราของทหารรักษาการณ์ — ทุกสิบห้านาทีจะเดินผ่านทางเดินชั้นหนึ่ง ห้านาทีถัดมาจะวกกลับ เธอมีเวลาสิบนาทีที่ทางเดินจะว่าง

สิบนาทีพอไหม?

ต้องพอ

มิลลี่เดินเท้าเปล่าบนพื้นหิน เย็นเฉียบ ผ่านห้องครัว ผ่านห้องเก็บของ ไปยังห้องทำงานของวรุตม์ ซึ่งอยู่ชั้นหนึ่ง ใกล้กับห้องประชุม

ประตูไม่ได้ล็อก — วรุตม์ไม่ใช่คนที่กลัวใคร

เธอเข้าไปเงียบๆ มองหาสิ่งที่ต้องการ

กระดาษ ปากกา

เธอฉีกกระดาษจากสมุดโน้ตที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วเขียนด้วยมือซ้าย — ลายมือที่ไม่ใช่ของมิลลี่ตัวจริง

"สาขาตะวันออก — เปรียบเทียบใบส่งของกับยอดรับปลายทาง ย้อนหลัง 6 เดือน — จะเห็นส่วนต่าง 12%"

สั้น ตรงประเด็น ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าใครเขียน

เธอพับกระดาษ วางไว้ใต้แก้วกาแฟบนโต๊ะวรุตม์ ตรงตำแหน่งที่เขาจะเห็นเป็นอย่างแรกเมื่อมานั่งทำงานตอนเช้า

แล้วเธอก็ออกจากห้อง เดินกลับเงียบๆ กลับเข้าเตียงก่อนที่ทหารจะเดินผ่านอีกรอบ

ป้าแก้วนอนหลับอยู่ ไม่รู้เรื่องอะไร

มิลลี่นอนมองเพดาน หัวใจยังคงเต้นแรง

"ก้าวแรก" เธอคิด "ถ้าวรุตม์อ่านแล้วบอกเตชิน เตชินจะสั่งสืบ ถ้าเตชินสืบจนเจอว่าใครยักยอก นั่นจะเป็นเบาะแสแรกที่นำไปสู่คนทรยศตัวจริง"

ถ้าวรุตม์ทิ้งไป...เธอก็ต้องหาทางอื่น

═══════════════════════════════════════

สามวันถัดมา

มิลลี่กำลังถูพื้นทางเดินชั้นสอง เมื่อเสียงตะโกนดังมาจากห้องประชุม

"ใครส่งข้อมูลนี้มา!?"

เสียงเตชิน — ดังกว่าปกติ ไม่ใช่ตะโกน แต่ "เน้นเสียง" แบบที่ทำให้ทุกคนในรัศมีสิบเมตรหยุดหายใจ

"ผมไม่รู้ครับบอส" เสียงวรุตม์ "มีคนวางไว้บนโต๊ะผม ไม่มีกล้องจับได้ ลายมือก็ไม่ตรงกับใครในบ้าน"

เงียบ

"แล้วข้อมูลถูกไหม?"

"ถูกครับ" วรุตม์ตอบ น้ำเสียงจริงจังขึ้น "ผมเช็คแล้ว ใบส่งของกับยอดรับปลายทางต่างกัน 12.3% ย้อนหลัง 6 เดือน มีคนยักยอกจริงครับ"

เงียบอีกครั้ง

"หาว่าใครส่ง" เตชินพูดเรียบ "และหาว่าใครยักยอก"

"จะหาคนยักยอกก่อน หรือคนส่งข้อมูลก่อนครับ?"

"คนยักยอก เพราะคนส่งข้อมูลไม่ใช่ศัตรู"

มิลลี่หยุดมือที่กำลังถูพื้น หัวใจเต้นเร็ว

เตชินรู้ว่าคนส่งข้อมูลไม่ใช่ศัตรู เขาตัดสินใจเร็วแค่นั้น ฉลาดจริงๆ

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็จะตามหาว่าใครส่ง — ไม่ใช่เพราะจะลงโทษ แต่เพราะต้องการรู้ว่า "ใครรู้ข้อมูลภายในขนาดนี้"

เธอต้องระวังให้มากขึ้น

"ก้าวที่สอง" เธอคิด "ต้องวางให้ดีกว่านี้"

═══════════════════════════════════════

สัปดาห์ต่อมา เตชินสั่งสืบอย่างเงียบๆ

บรรยากาศในคฤหาสน์ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คนรับใช้กระซิบกันว่าเจ้าลอร์ดกำลังจัดการ "หนูตัวใหญ่" ในตระกูล ทหารรักษาการณ์เพิ่มจำนวน มีการเรียกประชุมลับบ่อยขึ้น

แต่สิ่งที่มิลลี่สังเกตเห็นมากที่สุดคือ — เตชินเริ่มจ้องมองเธอ

ไม่ใช่จ้องแบบสนใจ ไม่ใช่จ้องแบบหลงใหล

แต่จ้องแบบ...สังเกต

ทุกครั้งที่เธอเสิร์ฟชาในห้องประชุม ทุกครั้งที่เดินผ่านห้องทำงานของเขา ทุกครั้งที่เธอยืนเช็ดกระจกในห้องโถง — เธอรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้อง

สายตาสีดำสนิทที่ทะลุทุกสิ่ง

"เขาสงสัยฉัน" มิลลี่คิด แต่ไม่แน่ใจว่าสงสัยเรื่องอะไร

วันหนึ่ง เธอกำลังจัดหนังสือในชั้นวางห้องสมุด — ห้องที่คนรับใช้ส่วนใหญ่ไม่เคยเข้า เพราะไม่มีอะไรให้ทำ แต่มิลลี่อาสาทำความสะอาดเป็นพิเศษ เหตุผลจริงๆ คือ...เธออยากอ่านหนังสือ สมองของณิชาภาคุ้นเคยกับการอ่าน ร่างกายที่ไม่ได้อ่านมาสองสัปดาห์แทบจะบ้า

เธอกำลังหยิบหนังสือเล่มหนึ่ง — ตำราเศรษฐศาสตร์ — เมื่อประตูห้องสมุดเปิดออก

เตชินเดินเข้ามา

มิลลี่แข็งทื่อ รีบวางหนังสือกลับชั้น ก้มหัว

"ท่านเจ้าลอร์ดค่ะ พิมลรัตน์กำลังทำความสะอาด จะออกไปเดี๋ยวนี้ —"

"เศรษฐศาสตร์?" เตชินพูดแทรก

มิลลี่หยุดนิ่ง

เขาเห็น

"พิมลรัตน์ไม่ได้อ่านค่ะ แค่จัดเข้าชั้น —"

"หยุดโกหก"

เสียงนั้นเรียบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ แต่ทำให้มิลลี่ปิดปากทันที

เตชินเดินเข้ามาใกล้ขึ้น หยุดห่างจากเธอสองก้าว สูงกว่าเธอเกือบหัว เธอต้องเงยหน้าขึ้นจนคอเจ็บ

"ลูกสาวคนรับใช้" เขาพูด "ไม่อ่านตำราเศรษฐศาสตร์ ไม่สะดุดธรณีประตูพอดีตอนที่มีคนพูดเรื่องตัวเลข และไม่..." เขาเอียงหัวเล็กน้อย "มีสายตาแบบเธอ"

"สายตาแบบไหนคะ?" มิลลี่ถามก่อนจะคิด แล้วสาปตัวเอง — ลูกสาวคนรับใช้ไม่ถามคำถามกลับเจ้าลอร์ด

แต่เตชินไม่ได้โกรธ

มุมปากเขากระตุก — ไม่ถึงกับยิ้ม แต่ใกล้เคียง

"สายตาที่วิเคราะห์ทุกอย่าง" เขาตอบ "เหมือนนักบัญชี ไม่ใช่คนรับใช้"

มิลลี่กลืนน้ำลาย

เขารู้มากเกินไป

"พิมลรัตน์ชอบอ่านหนังสือค่ะ" เธอตอบ พยายามให้เสียงเรียบที่สุด "ป้าแก้วสอนอ่าน พิมลรัตน์อ่านทุกอย่างที่อ่านได้ แค่นั้นเองค่ะ"

เตชินจ้องเธอนาน ดวงตาดำสนิทนั้นกวาดอ่านใบหน้าเธอทุกเส้น เหมือนอ่านเอกสาร

แล้วเขาก็หันหลังเดินไป

"ถ้าเธอชอบอ่าน" เขาพูดไม่หันกลับมา "ห้องสมุดนี้ไม่ได้ล็อก"

ประตูปิดลง

มิลลี่ยืนนิ่ง

นั่นเป็น...การอนุญาต?

═══════════════════════════════════════

"บ้าแล้ว ฉันเข้าใจผิดหรือเปล่า?" มิลลี่พึมพำกับตัวเอง ขณะเดินกลับห้อง

เตชิน วรเดช เจ้าลอร์ดมาเฟียที่ฆ่าคนไม่กะพริบ เพิ่งจะ...ให้เธอใช้ห้องสมุด?

ไม่ ไม่ใช่แค่นั้น

เขา "ทดสอบ" เธอ

เขาจงใจเข้ามาตอนเธออยู่คนเดียวในห้องสมุด จงใจพูดเรื่องสายตา จงใจให้เธอรู้ว่าเขา "เห็น" ความผิดปกติ

เหมือนเล่นหมากรุก — เขาขยับหมาก แล้วรอดูว่าเธอจะขยับยังไง

"ถ้าอย่างนั้น..." มิลลี่ยิ้มบางๆ "ฉันก็ต้องเล่นให้เก่งกว่าเขา"

เธอมีข้อได้เปรียบที่เตชินไม่มี — เธอรู้อนาคต

ปัญหาคือ เตชินฉลาดเกินไป ถ้าเธอฉลาดเกินไปด้วย เขาจะยิ่งสงสัย แต่ถ้าเธอโง่เกินไป เธอจะช่วยเขาไม่ทัน

สมดุลนี้บางราวกับเส้นด้าย

"ก็แค่เล่นเกมกับนายมาเฟียสุดอันตราย" เธอถอนหายใจ "ง่ายนิดเดียว"

คำพูดเดิมที่เธอพูดกับตัวเองทุกคืน ก่อนหลับตา

แต่คืนนี้ ภาพที่ลอยมาก่อนหลับไม่ใช่ภาพเตชินล้มลง

แต่เป็นภาพดวงตาสีดำสนิทที่จ้องเธอในห้องสมุด

ดวงตาที่เย็นชา...แต่มีประกายบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

ประกายของ...ความสนใจ?

มิลลี่ปัดความคิดนั้นออกไป

"อย่าหลอกตัวเอง" เธอบอกตัวเอง "เขาแค่สงสัย ไม่ได้สนใจ"

แต่หัวใจที่เต้นแรงขึ้นนั้น ไม่ยอมฟัง

═══════════════════════════════════════ จบตอนที่ 3 ═══════════════════════════════════════