รุ่งเช้าวุ่นวาย

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 34: รุ่งเช้าวุ่นวาย ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: 🔥🔥 (Intensity 8) ══════════════════════════════════════════════════════════════

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านเข้ามาในห้อง จรดฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกหัวหนักและปวดเมื่อย

เธอพยายามขยับตัว แต่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกดทับอยู่

"อืม..." เสียงพึมพำของใครบางคนดังขึ้นข้างหู

จรดฟ้าตกใจ หันไปมอง แล้วก็เห็นใบหน้าของเรืองฤทธิ์อยู่ใกล้แค่เอื้อม เขานอนอยู่ข้างๆ เธอ แขนโอบรอบเอวเธอไว้แน่น

"หา!" เธอร้องออกมา

เรืองฤทธิ์ลืมตาขึ้น มองเธอด้วยความงัวเงีย

"อรุณสวัสดิ์ครับ" เขาพูดเสียงแหบ

"ทำไมนายอยู่บนเตียง!" จรดฟ้าตะโกน "บอกว่าจะนอนโซฟา!"

"ก็...ตอนดึกคุณเรียกให้มานอนด้วยครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ "บอกว่าหนาว"

"ฉันไม่ได้เรียก!"

"เรียกครับ" เขายืนยัน "ตอนตีสามได้มั้ง คุณเดินออกมาเรียกผมเอง"

จรดฟ้าพยายามนึกย้อน แต่จำอะไรไม่ค่อยได้ ช่วงเมาหนักความทรงจำมันขาดๆ หายๆ

"แล้ว...แล้วมีอะไรเกิดขึ้นไหม?" เธอถามด้วยความกังวล

"ไม่มีครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ "แค่นอนกอดกัน"

จรดฟ้ามองลงไปที่ตัวเอง เสื้อผ้ายังครบ แม้จะยับยู่ยี่ไปบ้าง เธอถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

"แต่..." เรืองฤทธิ์พูดต่อ พลางยกมุมปากยิ้ม "คุณจูบผมนะครับ เมื่อคืน"

หน้าของจรดฟ้าร้อนผ่าว เธอจำได้! จำได้ว่าเป็นคนจูบเขาก่อน

"นั่น...นั่นมันเพราะเมา!"

"แต่คนเมามักพูดความจริงไม่ใช่เหรอครับ?" เรืองฤทธิ์แกล้ง

"ไม่ใช่ความจริง!"

"จริงเหรอครับ?" เขาเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ "งั้นตอนนี้ไม่เมาแล้ว...ยังอยากจูบไหมครับ?"

จรดฟ้าหน้าแดงก่ำ "ไม่!"

"แน่ใจเหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ยกมือขึ้นลูบแก้มเธอ "ผมสังเกตว่าหัวใจคุณเต้นแรงมากเลยนะ"

"ก็...ก็เพราะตกใจ!"

"ตกใจเหรอครับ?" เขายิ้มเจ้าเล่ห์ "หรือว่าตื่นเต้น?"

"ไม่ได้ตื่นเต้น!"

เรืองฤทธิ์มองเธอครู่หนึ่ง แล้วก็ก้มลงมา หยุดอยู่ห่างจากริมฝีปากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว

"ถ้าผมจูบตอนนี้ คุณจะหยุดผมไหมครับ?"

จรดฟ้าหายใจหอบ หัวใจเต้นรัว เธอควรจะผลักเขาออกไป ควรจะปฏิเสธ แต่...ร่างกายไม่ยอมขยับ

"..."

"ไม่ตอบก็ถือว่ายินยอมนะครับ" เรืองฤทธิ์พึมพำ แล้วก็ปิดระยะห่าง

ริมฝีปากของเขาแตะริมฝีปากเธอเบาๆ

จรดฟ้าหลับตา รู้สึกความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เรืองฤทธิ์จูบเธออย่างอ่อนโยน แตกต่างจากเมื่อคืนที่เร่าร้อน คราวนี้เขาค่อยๆ เล้าโลม ค่อยๆ สำรวจ ราวกับว่าต้องการให้เธอรู้สึกทุกความรู้สึก

"อืม..." จรดฟ้าครางเบาๆ

มือของเรืองฤทธิ์เลื่อนลงไปที่เอวเธอ สัมผัสผิวที่โผล่ออกมาจากขอบเสื้อ ผิวของเธออุ่นและนุ่มนวล

"เรืองฤทธิ์..." เธอพึมพำในจูบ

"อืม?" เขาไม่ได้หยุด

"เรา...ไม่ควร..."

"ไม่ควรอะไรครับ?" เขาถามพลางจูบลงไปที่คอเธอ

"อา!" จรดฟ้าสะดุ้ง รู้สึกซ่านไปทั้งตัว

เรืองฤทธิ์จูบคอเธอไล่ลงมา ลิ้นของเขาลากผ่านผิวอ่อนไหว จรดฟ้าเกาะไหล่เขาไว้แน่น รู้สึกขาอ่อน

"คุณหอมมากครับ" เขาพึมพำ

"หยุด..." เธอพูดเสียงสั่น แต่มือกลับกำเสื้อเขาไว้แน่นขึ้น

"หยุดจริงๆ เหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ถาม พร้อมเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

จรดฟ้าเปิดตา มองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความต้องการที่ส่องประกาย

"ฉัน...ฉันมีแฟนแล้ว" เธอพูดเสียงเบา เหมือนต้องเตือนตัวเอง

"รู้ครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ "แต่ผมถามว่า...คุณต้องการให้ผมหยุดไหม?"

คำถามตรงไปตรงมาทำให้จรดฟ้าพูดไม่ออก

เธอควรจะตอบว่า "ใช่ หยุด" แต่ทำไมพูดไม่ได้?

"..."

"ถ้าคุณบอกให้หยุด ผมจะหยุดทันทีครับ" เรืองฤทธิ์พูด "ผมไม่เคยบังคับใคร"

จรดฟ้ากลืนน้ำลาย หัวใจเต้นรัวจนแทบหายใจไม่ออก

เธอควรจะหยุด...ควรจะผลักเขาออกไป...

แต่สิ่งที่เธอทำกลับคือ...

ยื่นมือไปดึงคอเสื้อเขาลงมาจูบ

---

เรืองฤทธิ์ไม่ได้ปฏิเสธ เขาจูบตอบเธออย่างหิวกระหาย

มือของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อเธอ สัมผัสผิวเนียนอุ่น จรดฟ้าครางเบาๆ รู้สึกตัวร้อนขึ้นทุกขณะ

"คุณสวยมากครับ" เรืองฤทธิ์พึมพำพลางจูบลงไปที่ไหปลาร้าเธอ

"อย่า...อย่าพูด..." จรดฟ้าเขินจนหน้าแดงก่ำ

"ทำไมครับ? ผมพูดความจริง"

มือของเขาเลื่อนขึ้นสูง สัมผัสส่วนโค้งมนใต้เสื้อชั้นใน จรดฟ้าสะดุ้ง รู้สึกกระแสไฟฟ้าวิ่งแล่นไปทั่วร่าง

"เรืองฤทธิ์...อา!" เธอครางเมื่อนิ้วของเขาขยับเบาๆ

เขาจูบลงมาที่แนวอกเธอ ลิ้นลากผ่านผิวอ่อนไหว จรดฟ้าเกาะผ้าปูที่นอนไว้แน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลาย

"ถอดได้ไหมครับ?" เรืองฤทธิ์ถาม มือจับชายเสื้อเธอ

จรดฟ้าลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าเบาๆ

เรืองฤทธิ์ค่อยๆ ถอดเสื้อของเธอออก เผยให้เห็นร่างกายระหว่างในชุดชั้นในสีดำ

"สวย..." เขาพึมพำด้วยความชื่นชม

จรดฟ้ายกมือขึ้นปิดหน้า อายจนแทบทนไม่ไหว

"อย่าปิดหน้าครับ" เรืองฤทธิ์พูดเบาๆ พลางจับมือเธอลง "ผมอยากเห็นหน้าคุณ"

เธอมองเขาด้วยดวงตาที่เยิ้มด้วยความปรารถนา

เรืองฤทธิ์ก้มลงจูบเธออีกครั้ง ในขณะที่มือของเขาสำรวจร่างกายเธออย่างช้าๆ

จรดฟ้ารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว เธอยื่นมือไปดึงเสื้อของเขา อยากสัมผัสผิวของเขาเหมือนกัน

เรืองฤทธิ์ถอดเสื้อออก เผยให้เห็นหน้าอกกว้างและกล้ามเนื้อที่คมชัด

จรดฟ้ากลืนน้ำลาย เธอยื่นมือไปสัมผัส รู้สึกกล้ามเนื้อแข็งแรงใต้ฝ่ามือ

"ชอบไหมครับ?" เรืองฤทธิ์ถามเสียงแหบ

"อืม..." เธอพยักหน้าเบาๆ ไม่กล้าพูดออกเสียง

เขายิ้ม แล้วก็ก้มลงจูบเธอต่อ

ร่างกายของทั้งคู่พันกันบนเตียง สัมผัสกันและกัน ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่ว

เรืองฤทธิ์จูบลงไปที่หน้าท้องเธอ ลิ้นของเขาวนรอบสะดือ จรดฟ้าครางดังขึ้น รู้สึกตัวสั่นระริก

"อย่า...อย่าแกล้ง..." เธอร้อง

"ผมไม่ได้แกล้งครับ" เขาตอบ "ผมแค่อยากให้คุณรู้สึกดี"

มือของเขาเลื่อนลงไปที่ขอบกางเกง จรดฟ้าหายใจหอบ

"ไหวไหมครับ?" เขาถาม

"ฉัน...ฉันไม่แน่ใจ..." เธอตอบเสียงสั่น

เรืองฤทธิ์หยุด เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

"ถ้าไม่แน่ใจ เราหยุดได้ครับ" เขาพูดอย่างจริงจัง "ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ"

จรดฟ้ามองเขา เห็นความห่วงใยในดวงตา

"ทำไม...ทำไมถึงถามฉัน?" เธอถาม "ผู้ชายคนอื่นคงไม่ถาม"

"เพราะผมไม่ใช่ผู้ชายคนอื่นครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ "ผมเป็นคนที่รักคุณ"

คำว่า "รัก" ทำให้หัวใจของจรดฟ้าเต้นแรง

เธอยื่นมือขึ้นลูบแก้มเขา

"ฉัน...ยังไม่พร้อมไปทั้งหมด" เธอพูดตามตรง "แต่..."

"แต่อะไรครับ?"

"แต่...ถ้าแค่ตรงนี้...ฉันโอเค"

เรืองฤทธิ์ยิ้ม แล้วก้มลงจูบหน้าผากเธอ

"ขอบคุณที่ไว้ใจครับ" เขาพึมพำ "ผมจะไม่ทำให้ผิดหวัง"

แล้วเขาก็กลับไปจูบเธอต่อ แต่คราวนี้ช้าลงและอ่อนโยนกว่าเดิม

ราวกับต้องการทะนุถนอมเธออย่างที่สุด...

---

หลังจากนั้นสักพัก ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่บนเตียง หายใจหอบเบาๆ

จรดฟ้าซุกหน้าอยู่ในอกเรืองฤทธิ์ รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

"รู้สึกยังไงบ้างครับ?" เรืองฤทธิ์ถามพลางลูบผมเธอ

"ก็...ดี" เธอตอบเบาๆ หน้าแดง "แปลกๆ ด้วย"

"แปลกยังไงครับ?"

"แปลกที่...ไม่รู้สึกผิด" เธอพูดตามตรง "ทั้งๆ ที่ฉันมีแฟน"

เรืองฤทธิ์เงียบไปครู่หนึ่ง "รู้สึกผิดไหมครับ?"

"ไม่..." จรดฟ้าตอบ "และนั่นแหละที่ทำให้แปลก"

"ทำไมถึงไม่รู้สึกผิดล่ะครับ?"

จรดฟ้าคิดครู่หนึ่ง "อาจเป็นเพราะ...ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว"

คำพูดนั้นทำให้ทั้งคู่เงียบไป

"จริงเหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ถามเบาๆ

"ฉันไม่รู้..." จรดฟ้าถอนหายใจ "แต่ถ้ารักจริง ฉันคงไม่อยู่ที่นี่กับนาย"

"..."

"ฉันสับสนมาก" เธอพูดต่อ "ไม่รู้ว่าควรทำยังไง"

เรืองฤทธิ์กอดเธอแน่นขึ้น "ไม่ต้องรีบตัดสินใจครับ ค่อยๆ คิด"

"แต่...มันไม่แฟร์กับนาย"

"ผมไม่สนใจครับ" เขาตอบ "ผมแค่อยากอยู่กับคุณ ไม่ว่าจะในฐานะอะไร"

จรดฟ้าเงยหน้าขึ้นมามองเขา "จริงเหรอ?"

"จริงครับ"

"แม้ฉันยังคบกับอิศราอยู่?"

เรืองฤทธิ์เงียบไปครู่หนึ่ง "ไม่โกหกครับ...มันเจ็บ" เขายอมรับ "แต่ผมเชื่อว่าสักวันคุณจะเลือก และผมหวังว่าคุณจะเลือกผม"

จรดฟ้ารู้สึกใจหาย คำพูดของเขามันทำให้เธอรู้สึก...

"เรืองฤทธิ์..."

"ครับ?"

"ฉัน...ฉันยังบอกไม่ได้ว่ารักนายหรือเปล่า" เธอพูดตามตรง "แต่ฉันรู้ว่า...นายทำให้ฉันรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน"

"บางอย่างอะไรครับ?"

"ความอบอุ่น ความปลอดภัย และ..." เธอหยุด หน้าแดง "ความต้องการ"

เรืองฤทธิ์ยิ้ม "สำหรับผม มันเพียงพอแล้วครับ"

"พอแล้วเหรอ?"

"ครับ เพราะมันแปลว่าผมมีโอกาส"

จรดฟ้ายิ้มเบาๆ แล้วก็ซุกหน้ากลับไปในอกเขา

"นายมันบ้าจริงๆ" เธอพึมพำ

"บ้าเพราะคุณครับ คุณหนู"

"อย่าเรียกคุณหนู!"

"555 ครับ จรดฟ้า"

ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่อีกสักพัก ก่อนที่จรดฟ้าจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ

เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำ เรืองฤทธิ์ก็มีอาหารเช้าตั้งรออยู่แล้ว

"กินข้าวครับ" เขายิ้ม "ทำเองเลยนะ"

จรดฟ้ามองอาหารบนโต๊ะ มีไข่ดาว ขนมปังปิ้ง เบคอน และน้ำส้มคั้นสด

"นายทำเป็นด้วยเหรอ?" เธอถามด้วยความประหลาดใจ

"ทำได้บ้างครับ ไม่ได้เก่งมาก แต่ก็พอกินได้"

จรดฟ้านั่งลงกินอาหาร รู้สึกอบอุ่นใจ

"อร่อยดี" เธอชม

"ขอบคุณครับ" เรืองฤทธิ์ยิ้ม "กินให้หมดนะครับ"

ทั้งคู่กินอาหารเช้าด้วยกัน คุยเรื่องสัพเพเหระ ราวกับเป็นคู่รักที่อยู่ด้วยกันมานาน

จรดฟ้ารู้สึกมีความสุข...

จนลืมไปว่าเธอยังมีแฟนอยู่

---

โทรศัพท์ของจรดฟ้าดังขึ้น เธอหยิบมาดู เห็นชื่อ "อิศรา" ปรากฏ

หัวใจเธอตกวูบ

"ไม่รับเหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ถาม

"ฉัน..." จรดฟ้าลังเล "ฉันต้องรับ"

เธอกดรับสาย "ว่าไงคะ"

"คุณอยู่ไหนครับ!" เสียงอิศราดังก้อง "ผมโทรหาตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รับสักที!"

"ฉัน...ฉันค้างบ้านเพื่อน" เธอโกหก

"จริงเหรอ? ผมไปหาที่คอนโดเมื่อเช้า ไม่เห็นมี"

"ก็บอกแล้วว่าค้างบ้านเพื่อน"

"เพื่อนคนไหน?"

"ก็...เพื่อนสมัยเรียน"

เสียงอิศราเงียบไปครู่หนึ่ง "จรดฟ้า...คุณโกหกผมใช่ไหม?"

จรดฟ้ากลืนน้ำลาย "ไม่ได้โกหก"

"ผมไม่เชื่อ" อิศราพูดเสียงเย็น "บอกมาตรงๆ คุณอยู่กับผู้ชายคนนั้นใช่ไหม?"

"..."

"ตอบมา!"

จรดฟ้ามองเรืองฤทธิ์ที่นั่งอยู่ตรงข้าม เขาทำท่าให้เธอตัดสินใจเอง ไม่พูดอะไร

"ฉัน..." เธอเริ่มพูด

"ถ้าคุณอยู่กับเขา ผมจะ—"

"จะทำอะไร?" จรดฟ้าถามตรงๆ "จะบังคับฉันเหรอ?"

อิศราเงียบไป

"อิศรา เราต้องคุยกัน" เธอพูดขึ้น "แต่ไม่ใช่ทางโทรศัพท์"

"คุยอะไร?"

"คุยเรื่อง...เรา"

"จรดฟ้า..."

"ไว้เย็นนี้ฉันกลับแล้วค่อยคุยกันนะ" เธอตัดบท "ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม"

แล้วก็วางสายไป ไม่รอฟังคำตอบ

เรืองฤทธิ์มองเธอด้วยความห่วงใย "ไหวไหมครับ?"

"ไม่รู้สิ..." จรดฟ้าถอนหายใจ "แต่ฉันรู้ว่าต้องจัดการเรื่องนี้"

"จะบอกเขาเรื่องเราเหรอครับ?"

"ฉันยังไม่รู้" เธอตอบตามตรง "แต่ฉันรู้ว่า...ฉันหลอกเขาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว"

เรืองฤทธิ์พยักหน้า "ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอะไร ผมจะรอครับ"

จรดฟ้ายิ้มเบาๆ "ขอบคุณ"

"ยินดีครับ คุณหนู"

"อย่าเรียก—"

"555 ครับ จรดฟ้า"

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 34 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนคำ: ประมาณ 5,400 คำ ══════════════════════════════════════════════════════════════