แฟนมาเยือน

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 35: แฟนมาเยือน ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: ไม่มี ══════════════════════════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น อิศราขับรถตระเวนหาจรดฟ้าไปทั่วเมือง

เขาโทรหาเธอหลายสิบครั้งแต่ไม่มีใครรับ ส่งข้อความไปก็ไม่มีคนตอบ ความกังวลค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธ

"ต้องอยู่กับหมอนั่นแน่ๆ" เขาพึมพำอย่างขุ่นเคือง

อิศราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ลูกน้อง

"ช่วยหาที่อยู่เรืองฤทธิ์ เจ้าของคาสิโน SK ให้ที"

"ครับพี่ รอแป๊บ"

ไม่นานข้อมูลก็ถูกส่งมา อิศรามองที่อยู่แล้วก็ขับรถตรงไปที่นั่นทันที

---

ที่คอนโดหรูของเรืองฤทธิ์ จรดฟ้ากำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น เรืองฤทธิ์ออกไปทำธุระสักพักแล้วบอกว่าจะกลับมาเร็วๆ

โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอีกครั้ง เป็นอิศรา เธอถอนหายใจแล้วกดปฏิเสธสาย

"ต้องคุยกันอยู่ดี..." เธอพึมพำ "แต่ยังไม่พร้อม"

ทันใดนั้น เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น

จรดฟ้าลุกขึ้นไปเปิดดู คิดว่าเรืองฤทธิ์กลับมาแล้ว แต่พอเปิดประตูออกไป กลับเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

อิศรายืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

"อิศรา!" เธอร้องด้วยความตกใจ "นาย...นายรู้ที่นี่ได้ยังไง!"

"ผมหาได้ทุกที่ครับ" เขาตอบเสียงเย็น "และผมก็รู้ว่าคุณจะอยู่ที่นี่"

"ฉัน..."

"ไม่ต้องอธิบาย" อิศราเดินเข้ามาในห้อง โดยไม่รอเชิญ "ผมเห็นทุกอย่างแล้ว"

จรดฟ้ายืนนิ่ง ไม่รู้จะพูดอะไร

อิศรามองไปรอบห้อง เห็นเสื้อผ้าของจรดฟ้าวางอยู่บนโซฟา เห็นรองเท้าของเธอวางอยู่ที่ประตู เห็นทุกอย่างที่บ่งบอกว่าเธออยู่ที่นี่มาตั้งแต่เมื่อคืน

"คุณนอนที่นี่ใช่ไหม?" เขาถามตรงๆ

"ใช่..." จรดฟ้ายอมรับ

"กับเขา?"

"..."

"ตอบมา จรดฟ้า!" อิศราตะโกน "คุณนอนกับเขาใช่ไหม!"

"ฉันไม่ได้นอนกับเขา!" เธอร้องตอบ "แค่...แค่พักที่นี่!"

"แค่พัก?" อิศราหัวเราะเยาะ "คิดว่าผมโง่เหรอ?"

"ฉันพูดความจริง!"

"ความจริงอะไร!" เขาคว้าแขนเธอไว้ "บอกมาเลย คุณมีอะไรกับเขาแล้วใช่ไหม?"

จรดฟ้าเงียบไป เธอจะบอกอย่างไรดี ความจริงคือเธอจูบกับเรืองฤทธิ์ ความจริงคือเธอ "เกือบ" มีอะไรกับเขา แต่...ยังไม่ถึงขั้นสุด

"ตอบมา!" อิศราเขย่าตัวเธอ

"ปล่อยฉัน!" จรดฟ้าสะบัดแขนหนี "นายทำร้ายฉัน!"

"ผมทำร้าย?" อิศราหัวเราะขมขื่น "แล้วที่คุณทำกับผมล่ะ? ไม่เรียกว่าทำร้ายเหรอ?"

จรดฟ้าเงียบไป รู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง

"ฉัน...ขอโทษ" เธอพูดเบาๆ

"ขอโทษ?" อิศราส่ายหัว "ขอโทษแล้วจะจบเหรอ?"

"ฉันไม่รู้จะพูดอะไร"

"บอกมาว่าคุณมีอะไรกับเขา ผมอยากฟังความจริง"

จรดฟ้ากลืนน้ำลาย "ฉัน...จูบกับเขา"

ใบหน้าของอิศราแข็งกระด้าง "แค่จูบ?"

"แค่นั้น" เธอตอบ "ยังไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น"

"ยัง?" เขาจับคำ "แปลว่าคิดจะมีใช่ไหม?"

"ฉันไม่รู้สิ!" จรดฟ้าร้อง "ฉันสับสนมาก!"

"สับสนอะไร?" อิศราถามเสียงดัง "เราคบกันมาหลายปี คุณบอกว่ารักผม แล้วตอนนี้มาบอกว่าสับสน?"

"ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง!"

"อธิบายให้ผมฟัง!" เขาคว้าแขนเธออีกครั้ง "ผมต้องการรู้ความจริง!"

"ปล่อยเธอครับ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางประตู อิศราหันไปมอง เห็นเรืองฤทธิ์ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาเฉียบคม

"นาย!" อิศราตะโกน "นายเป็นคนทำให้ทุกอย่างพัง!"

"ผมไม่ได้ทำอะไรพังครับ" เรืองฤทธิ์เดินเข้ามาอย่างช้าๆ "ผมแค่ให้ทางเลือกกับเธอ"

"ทางเลือกบ้าอะไร! เธอเป็นแฟนผม!"

"แฟนที่ไม่มีความสุขใช่ไหมครับ?"

อิศราเงียบไป

เรืองฤทธิ์เดินมาหยุดยืนข้างจรดฟ้า "ปล่อยมือเธอครับ"

อิศรามองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน แล้วก็ปล่อยแขนจรดฟ้าออก

"จรดฟ้า..." เขาเรียกชื่อเธอ "บอกผมตรงๆ คุณเลือกใคร?"

จรดฟ้ามองทั้งสองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า อิศรา แฟนที่คบมาหลายปี กับเรืองฤทธิ์ ชายที่เพิ่งรู้จัก แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง

"ฉัน...ฉันยังตัดสินใจไม่ได้" เธอพูดตามตรง

"ตัดสินใจไม่ได้?" อิศราหัวเราะขมขื่น "นั่นก็คือคำตอบแล้วนี่"

"อิศรา..."

"ถ้าคุณรักผมจริง คุณต้องตัดสินใจได้" เขาพูดเสียงเจ็บปวด "แต่การที่คุณลังเล...มันบอกอะไรหลายอย่าง"

จรดฟ้าเงียบ เธอรู้ว่าเขาพูดถูก

"ผมให้เวลาคุณ" อิศราพูดต่อ "หนึ่งสัปดาห์ ถ้าคุณยังตัดสินใจไม่ได้...ผมจะถือว่าจบกัน"

"อิศรา..."

"ไม่ต้องพูดอะไรอีก" เขายกมือห้าม "ผมจะไปแล้ว"

เขาหันหลังเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะออกไป ก็หยุดหันกลับมามองเรืองฤทธิ์

"แกอย่าคิดว่าชนะแล้วนะ" เขาพูดเสียงเย็น "เรื่องนี้ยังไม่จบ"

แล้วก็เดินออกไป ปิดประตูดังปัง

---

เมื่อเหลือแค่สองคน เรืองฤทธิ์ก็หันมามองจรดฟ้าด้วยความห่วงใย

"ไหวไหมครับ?"

"ไม่รู้สิ..." เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา "เหนื่อยมาก"

เรืองฤทธิ์นั่งลงข้างๆ "ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้"

"ไม่ใช่ความผิดนาย" จรดฟ้าส่ายหัว "มันเป็นความผิดฉันเอง"

"คุณไม่ได้ทำอะไรผิดครับ"

"ฉันนอกใจแฟน"

"คุณทำตามหัวใจครับ" เรืองฤทธิ์พูดเบาๆ "มันไม่ผิด"

จรดฟ้ามองเขา "นายไม่โกรธฉันเหรอ? ที่ฉันยังตัดสินใจไม่ได้?"

"โกรธทำไมครับ?" เขายิ้ม "ผมเข้าใจว่าคุณต้องใช้เวลา"

"แต่...มันไม่แฟร์กับนาย"

"ผมไม่ต้องการความแฟร์ครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ "ผมต้องการแค่คุณ"

จรดฟ้ารู้สึกใจหาย คำพูดของเขามันทำให้เธอ...

"เรืองฤทธิ์..." เธอพึมพำ

"ครับ?"

"ทำไมนายถึงดีกับฉันขนาดนี้? ทั้งๆ ที่ฉันยังไม่ได้เลือกนาย"

เรืองฤทธิ์คิดครู่หนึ่ง "เพราะผมรู้ว่าคุณจะเลือกผมครับ"

"มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ครับ" เขายิ้ม "เพราะผมรู้ว่าผมรักคุณมากกว่าเขา"

จรดฟ้าหน้าร้อน "นายรู้ได้ยังไง?"

"เพราะผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนครับ"

"..."

"จรดฟ้า..." เรืองฤทธิ์ยกมือขึ้นลูบแก้มเธอ "ไม่ว่าคุณจะเลือกอะไร ผมจะรับได้ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า...ถ้าคุณเลือกผม ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด"

จรดฟ้ามองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความจริงใจที่ส่องประกาย

"ให้เวลาฉันคิดนะ" เธอพูดในที่สุด

"เอาเวลาเท่าไหร่ก็ได้ครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ "ผมรอได้"

จรดฟ้ายิ้มเบาๆ แล้วเอนตัวมาพิงไหล่เขา

"ขอบคุณ" เธอพึมพำ

"ยินดีครับ คุณหนู"

"อย่าเรียก..."

"555 จรดฟ้า"

ทั้งคู่นั่งอยู่ด้วยกันอย่างเงียบๆ

จรดฟ้ารู้ว่าเธอต้องตัดสินใจ...

แต่ลึกๆ ในใจ เธอรู้ว่าคำตอบมันเริ่มชัดเจนขึ้นทุกขณะ

---

ฝั่งอิศรา เมื่อกลับถึงรถ เขาก็ทุบพวงมาลัยด้วยความโกรธ

"ไอ้หน้าหี!" เขาด่า "มาแย่งผู้หญิงกู!"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์หมายเลขหนึ่ง

"ว่าไง" เสียงตอบรับ

"นาย ผมต้องการข้อมูลเรืองฤทธิ์ทั้งหมด" อิศราพูด "จุดอ่อน จุดแข็ง ธุรกิจ ศัตรู ทุกอย่าง"

"จะเอาไปทำอะไร?"

"กูจะทำลายมัน"

เสียงปลายสายหัวเราะ "โอเค ให้เวลาสองสามวัน"

"เร็วที่สุดนะ"

อิศราวางสาย แล้วก็ขับรถออกไป

เขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

ถ้าได้จรดฟ้าคืนมาไม่ได้...

เขาจะทำให้เรืองฤทธิ์ต้องเจ็บตัวแทน

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 35 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนคำ: ประมาณ 4,800 คำ ══════════════════════════════════════════════════════════════