เมาแล้วพูดจริง

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 33: เมาแล้วพูดจริง ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: 🔥 (Intensity 6-7) ══════════════════════════════════════════════════════════════

คืนวันศุกร์ จรดฟ้าไปเที่ยวกับเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันนาน

"ต้องฉลองกันหน่อย!" เพื่อนชวน "มานานแล้วไม่ได้ออกมาเที่ยวด้วยกัน"

"ก็ได้" จรดฟ้ายอม รู้สึกว่าต้องการปลดปล่อยบ้าง

พวกเธอไปที่บาร์หรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง สั่งเครื่องดื่มมากินกัน ดื่มไปคุยไป หัวเราะไป

"ว่าแต่ เรื่องนายกับอิศราเป็นไงบ้าง?" เพื่อนถาม

จรดฟ้าถอนหายใจ "ก็...ไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"ทะเลาะกันเหรอ?"

"ไม่ได้ทะเลาะ แค่...ห่างเหินกัน"

"เพราะผู้ชายคนนั้นเหรอ?" เพื่อนถาม "ที่เห็นมาหาที่ออฟฟิศวันก่อน"

จรดฟ้าเงียบไป จิบเครื่องดื่มแทนคำตอบ

"ฟ้า..." เพื่อนเรียกชื่อ "นายชอบเขาใช่ไหม?"

"ไม่ได้ชอบ!" เธอปฏิเสธ "แค่...แค่..."

"แค่อะไร?"

"แค่...รู้สึกแปลกๆ"

เพื่อนยิ้มรู้ "แปลกๆ ยังไง?"

"ก็...ทุกครั้งที่เจอเขา หัวใจมันเต้นแรง" จรดฟ้ายอมรับ "ทุกครั้งที่เขาส่งข้อความมา ก็รู้สึกตื่นเต้น คิดถึงเขาบ่อยๆ ฝันถึงเขา..."

"นั่นมันเรียกว่าชอบไง!"

"แต่ฉันมีแฟนแล้ว!"

"มีแฟนก็ชอบคนอื่นได้" เพื่อนพูด "มันไม่ได้แปลว่านายเป็นคนไม่ดี แค่แปลว่า...หัวใจนายอาจจะไม่ได้อยู่กับอิศราแล้ว"

จรดฟ้าเงียบไป ดื่มเครื่องดื่มหมดแก้ว แล้วก็สั่งมาอีก

"ฉันไม่รู้จะทำยังไง" เธอพูดเสียงเศร้า "ฉันคบกับอิศรามาหลายปี เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด"

"แต่นายมีความสุขไหม?"

คำถามเดียวกับที่เรืองฤทธิ์ถาม...

"ฉันไม่รู้" เธอตอบ

"ถ้าไม่รู้ว่ามีความสุขไหม นั่นก็คือไม่มีแหละ" เพื่อนพูด "ถ้ามีจริง นายต้องรู้สึกได้ชัดเจน"

จรดฟ้าดื่มเครื่องดื่มอีกแก้ว รู้สึกหัวมึนๆ แต่ก็ยังอยากดื่มต่อ

"ฉันสับสนมาก" เธอพูดเสียงสั่น "ไม่รู้จะเลือกอะไร"

"ไม่ต้องเลือกตอนนี้ก็ได้" เพื่อนปลอบ "ค่อยๆ คิด ค่อยๆ รู้สึก แล้วคำตอบจะมาเอง"

จรดฟ้าพยักหน้า แล้วก็ดื่มต่อไป

---

หลายชั่วโมงต่อมา จรดฟ้าเมาหนักมาก

"กลับบ้านได้แล้วนะ" เพื่อนพูด "นายเมามากแล้ว"

"ไม่เมา!" จรดฟ้าร้อง แต่ตัวโซเซ "ฉันแค่...แค่เวียนหัวนิดหน่อย"

"นิดหน่อยบ้าอะไร นั่งไม่ติดแล้ว" เพื่อนหัวเราะ "เรียกแฟนมารับไหม?"

"ไม่!" จรดฟ้าปฏิเสธทันที "ไม่อยากเจออิศรา"

"ทำไม?"

"เพราะ...เพราะ..." เธอพูดไม่จบ รู้สึกหัวหมุน

"งั้นเรียกใครล่ะ?"

จรดฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มือสั่น พยายามหาเบอร์โทร แต่ตามองไม่ค่อยเห็น

เธอกดโทรไปหาชื่อที่ปรากฏในหน้าจอ...โดยไม่รู้ตัวว่ากดผิดคน

"ว่าไงครับ?" เสียงทุ้มต่ำตอบรับ

"เฮ้ย...มารับฉันที" จรดฟ้าพูดอ้อแอ้ "ฉันเมา..."

"คุณหนูเหรอครับ?" เสียงนั้นตื่นตัวขึ้น "อยู่ที่ไหนครับ?"

"ก็...บาร์น่ะ บาร์อะไรสักอย่าง" เธอหัวเราะ "ไม่รู้สิ"

"ส่งพิกัดมาได้ไหมครับ?"

"เอ่อ...เพื่อน!" จรดฟ้าตะโกนเรียกเพื่อน "ส่งพิกัดให้หน่อย"

เพื่อนรับโทรศัพท์มาส่งพิกัดให้ แล้วก็ส่งคืน

"ได้รับแล้วครับ ผมไปถึงในสิบห้านาที" เสียงปลายสายพูด "รออยู่นิ่งๆ นะครับ อย่าไปไหน"

"ค่ะ..." จรดฟ้าตอบ แล้วก็วางสาย

"ใครรับสาย?" เพื่อนถาม

"ไม่รู้สิ...อิศรามั้ง" จรดฟ้าตอบเสียงมึนๆ

เพื่อนมองหน้าจอโทรศัพท์ เห็นชื่อ "เรืองฤทธิ์" ปรากฏอยู่

"อ๋อ อิศราเหรอ..." เพื่อนยิ้มมุม "งั้นรอเลย"

---

สิบห้านาทีต่อมา เรืองฤทธิ์เดินเข้ามาในบาร์ด้วยท่าทางเร่งรีบ

เมื่อเห็นจรดฟ้านั่งเอนหัวอยู่บนโต๊ะ เขาก็รีบเดินตรงไปหา

"คุณหนู" เขาเรียก พร้อมแตะไหล่เธอเบาๆ

จรดฟ้าเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเรืองฤทธิ์ ก็ยิ้มกว้าง

"อ้าว มาแล้วเหรอ" เธอพูดเสียงมึนๆ "ไวจัง"

"ผมขับรถเร็วครับ" เขาตอบ "ลุกไหวไหม?"

"ลุกได้!" จรดฟ้าพยายามลุกขึ้น แต่ขาอ่อน ทำท่าจะล้ม

เรืองฤทธิ์รีบประคองเธอไว้ "ระวังครับ"

"อุ๊ย..." จรดฟ้าพึมพำ เธอรู้สึกอุ่นเมื่ออยู่ในอ้อมแขนเขา "นายตัวหอมจัง"

เรืองฤทธิ์ยิ้ม "ขอบคุณครับ งั้นผมพาไปนะ"

เขาพยุงจรดฟ้าเดินออกจากบาร์ เพื่อนของเธอโบกมือบ๊ายบาย พร้อมยิ้มรู้

---

ในรถ จรดฟ้านั่งเอนหัวพิงเบาะ หลับๆ ตื่นๆ

"ไปส่งที่คอนโดนะครับ" เรืองฤทธิ์พูด

"ไม่อยากกลับ..." จรดฟ้าพึมพำ

"ทำไมครับ?"

"ก็...อยู่คนเดียวมันเหงา"

เรืองฤทธิ์มองเธอครู่หนึ่ง "งั้นไปบ้านผมไหมครับ?"

"ก็ได้..." เธอตอบเสียงมึนๆ

เขาเปลี่ยนทางขับไปยังคอนโดของตัวเอง

ตลอดทาง จรดฟ้าพูดพร่ำเพ้อไม่หยุด

"เรืองฤทธิ์..." เธอเรียกชื่อ

"ครับ?"

"ทำไมนายถึงดีกับฉันขนาดนี้?"

"เพราะผมชอบคุณครับ"

"ชอบเหรอ..." เธอหัวเราะ "อิศราก็บอกว่าชอบ แต่ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้"

"แบบไหนครับ?"

"แบบ...หัวใจเต้นแรง" จรดฟ้าพูด "ทุกครั้งที่เจอนาย มันเต้นแรงมาก ตุบๆ ตุบๆ"

เรืองฤทธิ์ยิ้ม "ของผมก็เต้นแรงเหมือนกันครับ"

"จริงเหรอ?"

"จริงครับ"

จรดฟ้ายื่นมือไปจับมือเขา "ให้ฉันจับดูหน่อยสิ"

เรืองฤทธิ์จอดรถข้างทาง แล้วก็ให้เธอจับมือ

"หัวใจอยู่ที่หน้าอกครับ ไม่ใช่ที่มือ" เขาพูดอย่างขบขัน

"อ้อ จริงด้วย" จรดฟ้าหัวเราะ แล้วก็ยื่นมือไปวางบนหน้าอกเขา

เรืองฤทธิ์สะดุ้งเล็กน้อย สัมผัสของมือเล็กๆ บนหน้าอกเขาทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้นจริงๆ

"เต้นแรงจริงๆ ด้วย!" จรดฟ้าร้อง "ตุบๆ ตุบๆ เหมือนกันเลย!"

"ครับ..." เรืองฤทธิ์กลืนน้ำลาย พยายามควบคุมตัวเอง

จรดฟ้ามองขึ้นมาที่ใบหน้าเขา ดวงตาเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

"นายหล่อจัง" เธอพึมพำ "หล่อกว่าอิศราอีก"

"ขอบคุณครับ"

"แล้วก็...ใจดีกว่าด้วย" เธอพูดต่อ "ใส่ใจฉันมากกว่า"

"..."

"ทำไมฉันถึงไม่เจอนายก่อนอิศราล่ะ" จรดฟ้าพูดเสียงเศร้า "ถ้าเจอนายก่อน...ป่านนี้คงคบกันแล้ว"

หัวใจของเรืองฤทธิ์เต้นแรง เขารู้ว่าเธอเมา รู้ว่าคำพูดเหล่านี้อาจไม่ใช่ความจริง แต่ก็อดดีใจไม่ได้

"คุณหนู..." เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ

"อย่าเรียกคุณหนู..." เธอบ่น "เรียกชื่อฉันสิ"

"จรดฟ้า..."

"อืม..." เธอยิ้ม "ชอบตอนนายเรียกชื่อฉัน"

"ทำไมครับ?"

"ก็...มันเสียงดี" เธอพูด "ทุ้มๆ หล่อๆ"

เรืองฤทธิ์หัวเราะเบาๆ "เราไปต่อกันดีกว่านะครับ คุณต้องพักผ่อน"

"ไม่อยากพักผ่อน" จรดฟ้าดื้อ "อยากอยู่กับนาย"

"..."

"นายจะทิ้งฉันไปเหมือนอิศราไหม?"

"ทิ้งยังไงครับ?"

"ก็...หายไปเฉยๆ ไม่โทรมา ไม่ส่งข้อความ ไม่สนใจ" เธอพูดเสียงน้อยใจ "ฉันรอเขาทั้งวัน แต่เขาไม่มา"

เรืองฤทธิ์มองเธอด้วยความเข้าใจ "ผมจะไม่ทิ้งครับ"

"สัญญาเหรอ?"

"สัญญาครับ"

จรดฟ้ายิ้ม แล้วก็เอนตัวมาพิงไหล่เขา

"ดี..." เธอพึมพำ "ฉันเชื่อนาย"

---

เรืองฤทธิ์พาจรดฟ้าไปที่คอนโดของตัวเอง พยุงเธอเข้าไปในห้อง แล้วก็พาไปนั่งบนโซฟา

"รอแป๊บนะครับ ผมไปเอาน้ำให้"

"อืม..." จรดฟ้าพยักหน้า นั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา

เรืองฤทธิ์เดินไปที่ครัว เอาน้ำเปล่าใส่แก้วมาให้

"ดื่มน้ำก่อนครับ" เขาส่งแก้วให้

จรดฟ้ารับมาดื่ม รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

"ขอบคุณ" เธอพูดเบาๆ

"ไหวไหมครับ? อยากนอนไหม?"

"ยัง..." เธอส่ายหัว "อยากนั่งคุยก่อน"

"คุยอะไรครับ?"

จรดฟ้ามองเขานิ่งๆ ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้น

"ทำไมนายถึงสนใจฉันขนาดนี้?"

เรืองฤทธิ์นั่งลงข้างๆ เธอ "เพราะคุณไม่เหมือนใครครับ"

"ไม่เหมือนยังไง?"

"คุณแข็งแกร่ง ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ปากแข็ง แต่ใจอ่อน" เขาพูด "และสวยมาก"

จรดฟ้าหน้าแดง "นายพูดหวานตลอดเลย"

"ผมพูดความจริงครับ"

"..."

"จรดฟ้า..." เรืองฤทธิ์เรียกชื่อเธอ

"อะไร?"

"ผมรู้ว่าคุณเมา รู้ว่าคุณอาจจะไม่ได้ตั้งใจพูดอะไรหลายอย่าง" เขาพูดอย่างจริงจัง "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า...ไม่ว่าคุณจะเลือกอะไร ผมจะรอ"

"รอทำไม?"

"เพราะคุณคือคนที่ผมต้องการครับ"

จรดฟ้ามองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความจริงใจที่ส่องประกาย

เธอรู้สึกอะไรบางอย่างดึงดูดเธอเข้าหาเขา...

"เรืองฤทธิ์..." เธอพึมพำ

"ครับ?"

"ฉัน...ฉันอยากลองอะไรบางอย่าง"

"อะไรครับ?"

จรดฟ้าเอนตัวเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นแตะแก้มเขา

แล้วก็ดึงใบหน้าเขาเข้ามาจูบ...

---

ริมฝีปากของทั้งสองแตะกันเบาๆ

เรืองฤทธิ์แข็งค้างไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนี้

จรดฟ้าหลับตา สัมผัสของริมฝีปากเขาอุ่นและนุ่มนวล กลิ่นหอมของโคโลญจน์โอบล้อมเธอ

เมื่อเธอถอยออกมา ดวงตาของทั้งคู่สบกัน

"ทำไมถึงจูบครับ?" เรืองฤทธิ์ถามเสียงแหบ

"ก็...อยากรู้ว่าเป็นยังไง" เธอตอบ หน้าแดงก่ำ

"แล้วเป็นยังไงครับ?"

"ดี..." เธอยอมรับเบาๆ "ดีมาก"

เรืองฤทธิ์ยิ้ม แล้วยกมือขึ้นลูบแก้มเธอ

"ถ้าผมจูบกลับ คุณจะโกรธไหมครับ?"

จรดฟ้าส่ายหัวเบาๆ

เรืองฤทธิ์ก้มลงจูบเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ลึกซึ้งกว่าเดิม

มือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเธอ จรดฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถอยหนี กลับเอนตัวเข้าหาเขามากขึ้น

ลิ้นของเรืองฤทธิ์สอดเข้าไปในปากเธอ เล้าโลมอย่างอ่อนโยน จรดฟ้าครางเบาๆ รู้สึกตัวร้อนขึ้น

"เรืองฤทธิ์..." เธอพึมพำในจูบ

"อืม?" เขาไม่ได้หยุด ยังคงจูบเธอต่อไป

มือของเขาเลื่อนลงไปที่เอวเธอ จับไว้เบาๆ แล้วดึงเธอเข้ามาใกล้ จนเธอต้องนั่งบนตักเขา

จรดฟ้ารู้สึกอะไรบางอย่างแข็งตัวขึ้นใต้ตัวเธอ หน้าร้อนผ่าว

"นาย..." เธอพูดเสียงสั่น

เรืองฤทธิ์หยุดจูบ มองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ

"ขอโทษครับ" เขาพูดเสียงแหบ "ผมควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้"

"ไม่...ไม่ต้องขอโทษ" จรดฟ้าพูด "ฉันก็...ก็เหมือนกัน"

เรืองฤทธิ์มองเธอครู่หนึ่ง แล้วก็ยกมือขึ้นลูบผมเธอ

"คุณเมาครับ" เขาพูด "ผมไม่อยากทำอะไรที่คุณจะเสียใจทีหลัง"

"แต่..."

"ถ้าวันไหนที่คุณไม่เมา แล้วยังต้องการผม...ผมพร้อมครับ"

จรดฟ้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าเขาจะหยุดได้

"นาย...ไม่ต้องการฉันเหรอ?"

"ต้องการครับ" เรืองฤทธิ์ตอบตรงๆ "ต้องการมาก แต่ผมไม่อยากฉวยโอกาส"

"..."

"ผมอยากให้ครั้งแรกของเรา...เป็นครั้งที่คุณตัดสินใจเอง ไม่ใช่เพราะเมา"

จรดฟ้ารู้สึกประทับใจในความสุภาพของเขา ชายส่วนใหญ่คงไม่หยุดได้แบบนี้

"ขอบคุณ" เธอพูดเบาๆ

"ยินดีครับ" เรืองฤทธิ์ยิ้ม "งั้นนอนพักเถอะครับ ผมจะนอนบนโซฟา"

"แต่..."

"ไม่เป็นไรครับ ผมเคยนอนโซฟาบ่อย"

เขาพยุงเธอลุกขึ้น แล้วพาไปที่ห้องนอน

จรดฟ้านอนลงบนเตียง รู้สึกอ่อนล้า แต่ก็อบอุ่นใจ

"ฝันดีนะครับ" เรืองฤทธิ์พูดพลางดึงผ้าห่มให้เธอ

"เรืองฤทธิ์..."

"ครับ?"

"...ขอบคุณที่เป็นสุภาพบุรุษ"

เขายิ้ม "ยินดีครับ คุณหนู"

แล้วก็เดินออกไปปิดประตูห้องนอน

จรดฟ้ามองเพดาน หัวใจยังคงเต้นแรง

คืนนี้เธอรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน...

และเธอรู้ว่า...มันไม่ใช่แค่เพราะเมา

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 33 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนคำ: ประมาณ 5,200 คำ ══════════════════════════════════════════════════════════════