ตามล่าคุณหนู

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 32: ตามล่าคุณหนู ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: ไม่มี ══════════════════════════════════════════════════════════════

สองสัปดาห์ผ่านไป เรืองฤทธิ์ไม่ได้แค่ส่งดอกไม้และข้อความอีกต่อไป เขาเริ่มปรากฏตัวในชีวิตประจำวันของจรดฟ้าอย่างสม่ำเสมอ

ตอนเช้าไปซื้อกาแฟ เจอเรืองฤทธิ์ยืนต่อคิวอยู่ข้างหน้า

"โอ้ว โลกมันช่างกลมจริงๆ" เขายิ้มทักทาย

"กลมบ้าอะไร!" จรดฟ้าร้อง "นายตามมาชัดๆ!"

"ไม่ได้ตามครับ ผมมาซื้อกาแฟจริงๆ"

"ร้านนี้อยู่ใกล้ที่ทำงานฉัน ไม่ใกล้บ้านนาย!"

"ก็ผมมีธุระแถวนี้ครับ" เรืองฤทธิ์ยักไหล่ "เอาน่า ผมเลี้ยงกาแฟเป็นค่าเจอหน้าก็แล้วกัน"

"ไม่ต้อง!"

"สั่งอเมริกาโน่ไม่ใส่นม ใช่ไหมครับ?"

จรดฟ้าอ้าปากค้าง "รู้ได้ยังไง!"

"สังเกตครับ" เขายิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วก็หันไปสั่งให้พนักงาน "ขออเมริกาโน่ไม่ใส่นมแก้วนึง กับลาเต้ช็อตนึงครับ"

จรดฟ้ายืนเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร

เมื่อได้กาแฟ เรืองฤทธิ์ก็ยื่นแก้วให้เธอ "เชิญครับ"

"...ขอบคุณ" เธอพึมพำรับมา ไม่อยากยอมรับแต่ก็ปฏิเสธไม่ลง

"ไปทำงานสนุกๆ นะครับ" เรืองฤทธิ์ยกมือโบก แล้วก็เดินออกไปอย่างสบายใจ

จรดฟ้ามองหลังเขาอย่างงุนงง

"บ้าชะมัด..." เธอบ่น แต่ก็จิบกาแฟไป...พร้อมกับยิ้มน้อยๆ

---

ตอนกลางวัน จรดฟ้าออกไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน พอเดินเข้าร้านก็เห็นเรืองฤทธิ์นั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

"นี่อีกแล้ว!" เธอร้อง

เรืองฤทธิ์เงยหน้าขึ้น ทำหน้าประหลาดใจ "อ้าว คุณหนูมาที่นี่ด้วยเหรอครับ?"

"อย่าทำเป็นไม่รู้!" จรดฟ้าเดินตรงไปที่โต๊ะเขา "นายตามฉันตลอดเลย!"

"ผมไม่ได้ตามครับ" เรืองฤทธิ์ยืนยัน "ผมมานั่งกินข้าวคนเดียว เหงาๆ ครับ"

"โกหก!"

"ไม่โกหกครับ" เขายิ้ม "แต่ถ้าคุณจะมานั่งเป็นเพื่อน ผมก็ยินดีนะ"

เพื่อนร่วมงานที่มาด้วยกระซิบถามจรดฟ้า "นี่ใครคะคุณหนู? หล่อจัง"

"ไม่มีใคร!" จรดฟ้ารีบตอบ

"ผมชื่อเรืองฤทธิ์ครับ" เรืองฤทธิ์แนะนำตัวอย่างสุภาพ "เป็นคนที่กำลังพยายามจีบคุณหนูอยู่"

"หา!" เพื่อนร่วมงานอ้าปากค้าง

"หุบปาก!" จรดฟ้าตะโกนใส่เรืองฤทธิ์ หน้าแดงเรื่อ

"ผมพูดความจริงครับ" เขายิ้ม "ไม่ได้ปิดบัง"

"แล้วแฟนคุณหนูล่ะคะ?" เพื่อนร่วมงานถาม

"ก็นั่นสิครับ เป็นอุปสรรคใหญ่เลย" เรืองฤทธิ์พูดอย่างไม่ยี่หระ "แต่ไม่เป็นไร ผมรอได้"

จรดฟ้าคว้าแขนเพื่อน "เราไปนั่งโต๊ะอื่นกัน!"

"แต่..."

"ไป!"

เธอลากเพื่อนไปนั่งโต๊ะไกลๆ แต่ตลอดมื้อก็รู้สึกว่าสายตาของเรืองฤทธิ์จับจ้องอยู่

---

ตอนเย็น จรดฟ้าเลิกงานเดินออกมาจากตึก เจอเรืองฤทธิ์ยืนรออยู่หน้าตึก พิงรถหรูคันงาม

"สวัสดีครับ" เขายิ้มทักทาย

"นายอีกแล้ว!" จรดฟ้าร้อง "วันนี้เจอกันสามรอบแล้วนะ!"

"จริงเหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "โชคดีจัง"

"โชคดีบ้าอะไร นายตามฉันตลอด!"

"ผมไม่ได้ตามครับ แค่..." เขาหยุดคิด "แค่บังเอิญอยู่ในที่เดียวกับคุณบ่อยๆ"

"มันก็คือตามนั่นแหละ!"

เรืองฤทธิ์หัวเราะ "ก็ได้ครับ ยอมรับ ผมตามคุณ"

จรดฟ้าอ้าปากค้าง "ยอมรับง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ!"

"ยอมรับครับ เพราะมันเป็นความจริง" เขาพูดอย่างไม่อาย "ผมอยากเจอคุณ อยากรู้ว่าคุณปลอดภัยดีไหม อยากเห็นหน้าคุณ"

"แต่..."

"ผมรู้ครับว่ามันอาจจะทำให้คุณรำคาญ" เรืองฤทธิ์พูดต่อ "ถ้าคุณบอกให้หยุด ผมจะหยุด"

จรดฟ้าเงียบไป เธอควรจะบอกให้เขาหยุด ควรจะไล่ไป แต่...ทำไมพูดไม่ออก?

"..."

"ไม่บอกให้หยุดเหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ถามเมื่อเธอเงียบไปนาน

"ฉัน..." จรดฟ้าลังเล "ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ให้หยุด!"

"แต่ก็ไม่ได้บอกให้หยุด" เขายิ้ม "งั้นผมถือว่าตามต่อได้นะครับ"

"เฮ้ย!"

"ไปส่งไหมครับ? ผมจะขับรถไปส่งที่คอนโด"

"ไม่ต้อง! ฉันขับรถมาเอง"

"งั้นผมตามไปส่งละกัน"

"ไม่ต้องตาม!"

"จะตามครับ"

จรดฟ้าถอนหายใจอย่างยอมแพ้ "นายมันดื้อชะมัด"

"ดื้อเพราะคุณครับ" เรืองฤทธิ์ยิ้ม "กลับบ้านดีๆ นะครับ ผมตามไปส่ง"

เธอเดินไปที่รถของตัวเอง หัวใจเต้นแรง

ตลอดทางกลับบ้าน เธอมองกระจกหลังเห็นรถของเรืองฤทธิ์วิ่งตามมาตลอด รู้สึกแปลกๆ ในใจ มันทั้งรำคาญและ...อบอุ่น

---

อิศราเริ่มรู้สึกแปลกใจที่จรดฟ้าดูห่างเหินมากขึ้น

"วันนี้ว่างไหมครับ?" เขาโทรมาถามทุกวัน

"ไม่ว่างค่ะ งานเยอะ"

"แล้วพรุ่งนี้?"

"ก็...ไม่แน่ใจ"

"คุณหลีกเลี่ยงผมเหรอครับ?" อิศราถามตรงๆ

"ไม่ได้หลีกเลี่ยง แค่ยุ่งจริงๆ"

"แน่ใจเหรอ? หรือว่ามีคนอื่น..."

"ไม่มี!" จรดฟ้ารีบปฏิเสธ แม้ในใจจะรู้ว่ามันไม่จริง

"จรดฟ้า..." อิศราเสียงจริงจัง "ผมรู้ว่าผู้ชายคนนั้นยังตามคุณอยู่"

เธอเงียบไป

"ผมให้คนสืบมา" เขาพูดต่อ "รู้ว่าเขาไปเจอคุณทุกวัน ส่งของให้ทุกวัน"

"นายให้คนตามฉันเหรอ!" จรดฟ้าโกรธ

"ผมแค่เป็นห่วง!"

"ห่วงหรือหวาดระแวง!"

"จรดฟ้า ผมมีสิทธิ์กังวล ผมเป็นแฟนคุณ!"

เธอถอนหายใจ "อิศรา ฉันเหนื่อย"

"เหนื่อยอะไร?"

"เหนื่อยกับทุกอย่าง" เธอตอบตามตรง "เหนื่อยกับการที่นายไม่ไว้ใจฉัน"

"ผมไว้ใจคุณ แต่ผมไม่ไว้ใจเขา"

"แล้วมันต่างกันยังไง?"

อิศราเงียบไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร

"ขอเวลาฉันคิดหน่อยได้ไหม?" จรดฟ้าพูดขึ้น "ช่วงนี้หัวฉันยุ่งมาก"

"คิดเรื่องอะไร?"

"เรื่อง...ทุกอย่าง"

"รวมถึงเรื่องเราด้วยเหรอ?"

"..."

"จรดฟ้า..."

"อิศรา ไว้คุยกันอีกทีนะ" เธอตัดบท "ฉันต้องไปแล้ว"

"แต่..."

เธอวางสายไปก่อน ไม่อยากคุยต่อ

---

คืนนั้น จรดฟ้านั่งอยู่ในห้องคนเดียว มองดอกไม้ที่เรืองฤทธิ์ส่งมาวันนี้

โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นข้อความจากเรืองฤทธิ์

"วันนี้ดูเหนื่อยนะครับ มีอะไรให้ช่วยไหม?"

เธอยิ้มอ่อน แล้วพิมพ์ตอบไป "รู้ได้ยังไงว่าเหนื่อย?"

"เห็นจากตอนที่คุณเดินออกจากตึกครับ ไหล่ห่อ หน้าไม่มีรอยยิ้ม"

"นายสังเกตละเอียดจัง"

"เพราะสนใจครับ"

จรดฟ้าถอนหายใจ แล้วพิมพ์ไป "ทะเลาะกับอิศรา"

"เรื่องอะไรครับ?"

"เรื่องนาย"

เรืองฤทธิ์ไม่ตอบกลับมาสักพัก แล้วข้อความก็ปรากฏ

"ขอโทษครับที่ทำให้คุณลำบาก"

"ไม่ใช่ความผิดนาย" เธอพิมพ์ไป "มันเป็นเรื่องของฉันกับเขา"

"ถ้าผมหยุดตาม จะช่วยให้อะไรดีขึ้นไหมครับ?"

จรดฟ้าเงียบไป มองข้อความนั้นนาน

เธอควรจะตอบว่า "ใช่ หยุดตามได้เลย" แต่ทำไมพิมพ์ไม่ลง?

"ฉันไม่รู้" เธอตอบไปในที่สุด

"ถ้าไม่รู้ ก็แปลว่าไม่อยากให้หยุดใช่ไหมครับ?"

"..."

"ผมจะไม่หยุดครับ" เรืองฤทธิ์ส่งมา "จนกว่าคุณจะบอกให้หยุดอย่างชัดเจน"

"ทำไมถึงดื้อขนาดนี้?"

"เพราะผมเชื่อว่าคุณยังไม่แน่ใจ" เขาตอบ "และถ้าคุณยังไม่แน่ใจ ผมยังมีโอกาส"

"โอกาสอะไร?"

"โอกาสที่คุณจะเลือกผม"

หัวใจของจรดฟ้าเต้นแรง

"ฉันมีแฟนแล้ว" เธอพิมพ์ไป ราวกับต้องเตือนตัวเอง

"รู้ครับ แต่มีแฟนไม่ได้หมายความว่ามีความสุข"

"..."

"คุณมีความสุขไหมครับ จรดฟ้า?"

เธอมองคำถามนั้นนาน ไม่รู้จะตอบอย่างไร

เพราะความจริงคือ...เธอไม่รู้

"นอนพักผ่อนนะครับ" เรืองฤทธิ์ส่งมาเมื่อเธอไม่ตอบ "พรุ่งนี้เจอกัน"

"...ฝันดี" เธอตอบไป

แล้วก็นอนลงบนเตียง มองเพดาน คิดถึงคำถามของเรืองฤทธิ์

เธอมีความสุขไหม?

กับอิศรา...เธอมีความสุขไหม?

คำตอบยังไม่ชัดเจน แต่สิ่งที่ชัดเจนคือ...

ทุกครั้งที่คิดถึงเรืองฤทธิ์ เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรง

มันหมายความว่าอะไร?

---

วันต่อมา เรืองฤทธิ์ไม่ได้แค่ตามเจอ แต่เริ่มส่งอาหารมาให้ที่ออฟฟิศ

"คุณหนูครับ มีคนส่งอาหารมาให้อีกแล้วครับ" ลูกน้องมาบอก

จรดฟ้าถอนหายใจ "เอามาเลย"

เป็นข้าวกะเพราไข่ดาวจากร้านโปรด มาพร้อมกับน้ำส้มคั้นสดและขนมเค้กช็อกโกแลต

มีโน้ตแนบมา "กินให้หมดนะครับ อย่าทำงานจนลืมกินข้าว - เรืองฤทธิ์"

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเขา

"ว่าไงครับคุณหนู?" เรืองฤทธิ์รับสายด้วยเสียงร่าเริง

"รู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกะเพราไก่ไข่ดาว!"

"สังเกตครับ"

"แล้วน้ำส้มคั้น?"

"ก็สังเกตครับ"

"แล้วเค้กช็อกโกแลต!"

"สังเกตครับ"

"นายสังเกตละเอียดเกินไปแล้ว!"

เรืองฤทธิ์หัวเราะ "เพราะผมใส่ใจครับ"

จรดฟ้าเงียบไป รู้สึกอบอุ่นในใจ

"ขอบคุณนะ" เธอพูดเบาๆ

"ยินดีครับ กินให้หมดนะ"

"ค่ะ..."

"แล้วเย็นนี้ว่างไหมครับ?"

"ทำไม?"

"อยากชวนไปกินข้าวครับ ร้านอาหารริมน้ำ บรรยากาศดี"

จรดฟ้าลังเล "ฉันไม่ควร..."

"ไม่ได้ชวนไปเดทครับ แค่ชวนไปกินข้าวเป็นเพื่อน" เรืองฤทธิ์พูดเร็ว "เพื่อนกินข้าวด้วยกันได้นี่ครับ"

"แต่เรายังไม่ใช่เพื่อน"

"งั้นก็เป็นโอกาสดีที่จะเริ่มเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอครับ?"

จรดฟ้ายิ้มเล็กน้อย หมอนี่พูดเก่งจริงๆ

"ถ้าไปแล้วนายต้องไม่ทำอะไรเกินเลย" เธอตั้งเงื่อนไข

"สัญญาครับ"

"และฉันจะจ่ายเงินเอง"

"ไม่ได้ครับ ผมเป็นคนชวน ผมเลี้ยง"

"ถ้าไม่ให้จ่ายเอง ฉันไม่ไป"

เรืองฤทธิ์เงียบไปครู่หนึ่ง "ก็ได้ครับ คนละครึ่งแล้วกัน"

"ตกลง"

"เย็นนี้ผมไปรับนะครับ"

"ไม่ต้องมารับ ฉันไปเองได้ บอกชื่อร้านมา"

"ร้านริมน้ำครับ อยู่แถวท่าเรือเก่า ผมส่งพิกัดให้"

"ตกลง หกโมงเย็น"

"ครับ เจอกันครับคุณหนู"

จรดฟ้าวางสาย หัวใจเต้นแรง

เธอเพิ่งรับนัดกินข้าวกับเรืองฤทธิ์...

ไม่ใช่เดท แค่กินข้าวเป็นเพื่อน!

แต่ทำไมรู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้?

---

ตอนเย็น จรดฟ้าแต่งตัวอย่างพิถีพิถันก่อนออกจากบ้าน

เธอเลือกชุดเดรสสีขาวเรียบๆ แต่งหน้าอ่อนๆ ทาลิปสติกสีชมพูอ่อน แล้วก็สวมสร้อยข้อมือที่เรืองฤทธิ์ให้

"ทำไมต้องแต่งตัวขนาดนี้วะ" เธอบ่นกับตัวเอง "มันก็แค่กินข้าว"

แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนชุด...

เมื่อไปถึงร้าน เรืองฤทธิ์นั่งรออยู่แล้ว เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน ดูสบายๆ แต่ก็ยังหล่อ

"สวยมากครับ" เขาชมทันทีที่เห็นเธอ

"อย่าพูดหวาน" จรดฟ้าว่า หน้าแดงเรื่อ

"ผมพูดความจริงครับ" เรืองฤทธิ์ยิ้ม แล้วดึงเก้าอี้ให้เธอนั่ง

จรดฟ้านั่งลง มองวิวริมน้ำที่สวยงาม แสงอาทิตย์ตกสีทองส่องประกายบนผิวน้ำ

"ที่นี่สวยจัง" เธอพูดขึ้น

"ใช่ครับ แต่ไม่สวยเท่าคนที่นั่งตรงหน้าผม"

"เฮ้ย! บอกว่าอย่าพูดหวาน!"

"ขอโทษครับ หลุดปาก" เรืองฤทธิ์หัวเราะ

จรดฟ้าจ้องเขาอย่างไม่พอใจ แต่ก็อดยิ้มไม่ได้

ค่ำคืนนั้น ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่ได้คุยเรื่องความรักหรือความสัมพันธ์ แค่คุยเรื่องทั่วไป เรื่องงาน เรื่องชีวิต เรื่องความฝัน

จรดฟ้ารู้สึกผ่อนคลาย...

และรู้สึกว่าเธอเริ่มรู้จักเรืองฤทธิ์มากขึ้น

เขาไม่ได้เป็นแค่เจ้าของคาสิโนที่น่ากลัว แต่เป็นคนที่มีความฝัน มีเป้าหมาย และ...มีหัวใจ

"ทำไมถึงทำธุรกิจคาสิโน?" เธอถาม

"เพราะมันเป็นมรดกครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ "พ่อผมทิ้งไว้ให้ ผมก็สานต่อ"

"ชอบไหม?"

"ก็...ไม่ได้ชอบทุกอย่าง" เขายอมรับ "แต่มันเป็นสิ่งที่ผมทำได้ดี"

"ถ้าเลือกได้ อยากทำอะไร?"

เรืองฤทธิ์คิดครู่หนึ่ง "อยากเปิดร้านอาหารครับ"

"ร้านอาหาร?"

"ใช่ครับ ร้านอาหารไทยเล็กๆ บรรยากาศอบอุ่น ทำอาหารให้คนกิน"

จรดฟ้ายิ้ม "ไม่น่าเชื่อ"

"ไม่น่าเชื่อว่าอะไรครับ?"

"ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าของคาสิโนใหญ่อยากเปิดร้านอาหาร"

เรืองฤทธิ์ยิ้ม "คนเราไม่ได้เป็นแบบที่คนอื่นเห็นเสมอไปครับ"

จรดฟ้าพยักหน้า เริ่มเข้าใจเขามากขึ้น

และเริ่มรู้สึกบางอย่างที่ไม่ควรรู้สึก...

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 32 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนคำ: ประมาณ 5,100 คำ ══════════════════════════════════════════════════════════════