คืนดีหลอกๆ

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 31: คืนดีหลอกๆ ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: ไม่มี ══════════════════════════════════════════════════════════════

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป อิศราเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เขาโทรหาจรดฟ้าทุกวัน ส่งข้อความถามไถ่ตลอดเวลา พาไปกินข้าวหรูๆ ทุกเย็น ซื้อของขวัญให้ไม่ขาด ทำทุกอย่างที่แฟนที่ดีควรทำ

"คุณสวยมากเลยวันนี้" อิศราชมเมื่อมาถึงที่พักของจรดฟ้า

"ขอบคุณค่ะ" เธอยิ้มตอบ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้มาจากใจจริง

"วันนี้ผมจองร้านอาหารอิตาเลียนไว้ ที่ที่คุณอยากไปนานแล้วน่ะ"

"อ๋อ ร้านนั้นเหรอ ดีค่ะ"

อิศรายิ้มอย่างพอใจ เขาเปิดประตูรถให้เธอ แล้วก็ขับพาไปตามนัด

ตลอดทาง จรดฟ้านั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ใจลอยไปคิดถึงเรื่องอื่น

เรืองฤทธิ์ยังคงส่งดอกไม้มาให้ทุกเช้า ยังคงส่งข้อความมาทุกคืน แต่ไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็นอีก ราวกับว่าเขากำลังให้เวลาเธอคิด

"คิดอะไรอยู่ครับ?" เสียงอิศราดึงเธอกลับมา

"อ่า ไม่มีอะไรค่ะ แค่เหนื่อยๆ"

"ช่วงนี้งานเยอะเหรอ?"

"ก็...พอสมควรค่ะ"

อิศราพยักหน้า "ถ้าเหนื่อยบอกนะครับ ผมจะพาไปพักผ่อน อาจจะไปเที่ยวต่างจังหวัดสักวัน"

"ค่ะ..." จรดฟ้าตอบเรื่อยเปื่อย

---

ร้านอาหารหรูหราสมกับที่คาดหวัง บรรยากาศโรแมนติก แสงเทียนส่องสว่างนวลตา มีเสียงเปียโนเบาๆ เล่นคลอไปกับเสียงพูดคุยของแขก

อิศราสั่งอาหารที่แพงที่สุดในเมนู ไวน์ที่ดีที่สุด พยายามเอาใจจรดฟ้าอย่างเต็มที่

"ลองชิมดูครับ" เขายื่นช้อนซุปให้เธอ

จรดฟ้าจิบซุป "อร่อยค่ะ"

"ดีใจที่ถูกปากครับ" อิศรายิ้ม "ผมหาร้านนี้มานานแล้ว อยากพาคุณมา"

"ขอบคุณนะคะที่พามา"

"ไม่ต้องขอบคุณครับ คุณสมควรได้รับแต่สิ่งดีๆ"

จรดฟ้ายิ้มตอบ แต่ในใจกลับคิดว่า...ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้

ก่อนหน้านี้ อิศราไม่เคยทุ่มเทขนาดนี้ เขาเป็นแฟนแบบเรื่อยๆ ไม่โรแมนติก ไม่หวาน แต่ตั้งแต่เรืองฤทธิ์ปรากฏตัว เขาก็กลายเป็นอีกคน

มันเป็นความรักจริงๆ หรือแค่กลัวเสียของ?

"จรดฟ้า..." อิศราเรียกชื่อเธอ

"ค่ะ?"

"ผมรู้ว่าช่วงนี้มีเรื่องวุ่นๆ" เขาพูดขึ้น "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า...ผมรักคุณจริงๆ"

"ค่ะ ฉันก็รู้"

"แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ?" อิศราถามตรงๆ "คุณยังติดต่อกับเขาอยู่ไหม?"

จรดฟ้าเงียบไปชั่วขณะ จะตอบอย่างไรดี ความจริงคือเรืองฤทธิ์ยังส่งข้อความมาทุกวัน และเธอก็อ่านทุกข้อความ แม้จะไม่ตอบกลับ

"เขาส่งข้อความมาบ้าง" เธอตอบตามตรง "แต่ฉันไม่ได้ตอบ"

"ดีครับ" อิศราพยักหน้า "ห่างจากเขาไว้นะ เขาไม่ใช่คนดี"

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?"

"ผมรู้จักคนพวกนี้ครับ" อิศราพูดเสียงต่ำลง "พวกเจ้าของคาสิโน มาเฟีย ไม่มีใครซื่อสัตย์หรอก"

จรดฟ้าขมวดคิ้ว "แต่พี่ชายฉันก็ทำธุรกิจแบบนั้น"

"คุณเหนือเมฆมันคนละเรื่องครับ" อิศรารีบแก้ "เขาเป็นคนดี แต่เรืองฤทธิ์มันไม่ใช่"

"นายรู้จักเขาดีขนาดนั้นเลยเหรอ?"

อิศราเงียบไปครู่หนึ่ง "ก็...ได้ยินมา"

จรดฟ้ามองเขาอย่างจับผิด รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่เขาซ่อนอยู่

"อิศรา..." เธอเรียกชื่อเขา "ฉันอยากถามตรงๆ"

"ครับ?"

"นายทำงานอะไรกันแน่?"

อิศราหน้าเปลี่ยนสี "ก็...ทำธุรกิจครับ ผมเคยบอกแล้วนี่"

"ธุรกิจอะไร?"

"นำเข้าส่งออกครับ"

"นำเข้าอะไร?"

"สินค้าทั่วไปครับ" อิศราเริ่มอึดอัด "ทำไมถามเยอะจังครับ?"

"เพราะฉันอยากรู้" จรดฟ้าตอบ "เราคบกันมาหลายปี แต่ฉันไม่เคยรู้จริงๆ เลยว่านายทำงานอะไร"

"ก็...มันซับซ้อนครับ อธิบายยาก"

"พยายามอธิบายให้ฉันฟังสิ"

อิศราถอนหายใจ "จรดฟ้า ผมไม่อยากคุยเรื่องงานตอนกินข้าวครับ มันไม่โรแมนติก"

"แต่ฉันอยากรู้"

"ไว้วันหลังนะครับ" เขาพูดปัดไป "วันนี้เรามาพักผ่อนกันดีกว่า"

จรดฟ้ามองอิศราอย่างไม่พอใจ เธอรู้สึกว่าเขากำลังหลบเลี่ยงอะไรบางอย่าง

แต่เธอก็ไม่อยากทะเลาะกลางร้าน จึงเงียบไป

---

หลังกินข้าวเสร็จ อิศราขับรถมาส่งจรดฟ้าที่คอนโด

"ขึ้นไปด้วยได้ไหมครับ?" เขาถาม

จรดฟ้าลังเล ช่วงหลังๆ เธอไม่ค่อยอยากให้อิศราขึ้นไปที่ห้อง เพราะเธอรู้ว่าเขาต้องการอะไร

"วันนี้ฉันเหนื่อยค่ะ" เธอปฏิเสธ "ไว้โอกาสหน้านะ"

"ครับ..." อิศราพยักหน้า แต่ดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

จรดฟ้าเปิดประตูรถลงมา "ขอบคุณสำหรับมื้อเย็นนะคะ"

"ครับ ฝันดีนะครับ"

"ค่ะ"

เธอเดินเข้าไปในตึก รู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องอยู่กับเขาต่อ

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นของตัวเอง เธอก็เห็นช่อดอกไม้วางอยู่หน้าห้องตามคาด คราวนี้เป็นดอกทานตะวันสีเหลืองสดใส มาพร้อมกับการ์ดเล็กๆ

"ทานตะวันหันหาแสงเสมอ เหมือนกับผมที่หันหาคุณเสมอ - เรืองฤทธิ์"

จรดฟ้ายืนมองการ์ดอยู่นาน รู้สึกหัวใจอบอุ่น

เธอหยิบช่อดอกไม้เข้าไปในห้อง วางไว้ในแจกันข้างดอกไม้อื่นๆ ที่เขาส่งมาก่อนหน้า ตอนนี้ห้องของเธอเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ราวกับสวนดอกไม้ขนาดย่อม

"บ้า..." เธอพึมพำ "เก็บทำไมเยอะแยะ"

แต่ก็ยังเก็บอยู่ดี...

โทรศัพท์ส่งเสียงดังขึ้น เป็นข้อความจากเรืองฤทธิ์

"ถึงบ้านแล้วเหรอครับ?"

จรดฟ้าลังเล ที่ผ่านมาเธอไม่เคยตอบข้อความของเขา แต่วันนี้...

"ถึงแล้ว" เธอตอบไป

คำตอบมาทันที "ดีครับ กินข้าวหรือยัง?"

"กินแล้ว"

"กินอะไรครับ?"

"อาหารอิตาเลียน"

"กับคุณอิศราเหรอครับ?"

จรดฟ้าลังเล จะตอบตามตรงดีไหม แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจพิมพ์ไป

"ใช่"

เรืองฤทธิ์ไม่ตอบกลับมาสักพัก จรดฟ้ารู้สึกแปลกใจ

แล้วข้อความก็ปรากฏขึ้น

"อร่อยไหมครับ?"

เธอยิ้ม เขาไม่ได้ถามว่าทำไมไปกินข้าวกับอิศรา ไม่ได้บ่น ไม่ได้ต่อว่า แค่ถามว่าอร่อยไหม

"อร่อยค่ะ"

"ดีครับ ขอให้มีความสุขนะ"

"แล้วนายกินข้าวหรือยัง?"

"ยังครับ"

"ทำไมล่ะ?"

"ไม่หิวครับ"

จรดฟ้าขมวดคิ้ว "เมื่อไหร่จะหิว?"

"ไม่รู้ครับ อาจจะต้องรอจนกว่าคุณจะยอมกินข้าวกับผม"

เธอหัวเราะออกมา หมอนี่พูดจายั่วยวนเก่งจริงๆ

"บ้า" เธอพิมพ์ไป

"บ้าเพราะคุณครับ"

"หยุดพูดหวานได้แล้ว"

"ทำไมครับ? ไม่ชอบเหรอ?"

จรดฟ้าเงียบไป ความจริงคือ...เธอชอบ แต่ไม่อยากยอมรับ

"ไม่ตอบก็ถือว่าชอบนะครับ" เรืองฤทธิ์ส่งมาพร้อมอิโมจิยิ้ม

"ไม่ได้ชอบ!"

"แน่ใจเหรอครับ?"

"แน่ใจ!"

"ก็ได้ครับ ผมจะหยุดพูดหวาน"

"..."

"...เลย"

"..."

"ถ้าคุณไม่ชอบจริงๆ นะครับ"

จรดฟ้ายิ้มกว้าง หมอนี่มันแกล้งเธอ

"นอนได้แล้วนะ" เธอพิมพ์ไป

"ครับ ฝันดีนะคุณหนู"

"อย่าเรียกฉันว่าคุณหนู!"

"ทำไมครับ? น่ารักดีนี่"

"ไม่น่ารัก!"

"สำหรับผมน่ารักมากครับ"

จรดฟ้าหน้าร้อน เธอโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ไม่ยอมตอบอีก

แต่ก็นอนยิ้มอยู่คนเดียว...

---

เช้าวันรุ่งขึ้น จรดฟ้าไปทำงานตามปกติ เธอรู้สึกอารมณ์ดีผิดปกติ ทั้งที่ไม่ได้มีเรื่องอะไรพิเศษ

"วันนี้ดูสดใสจังค่ะคุณหนู" ลูกน้องทักทาย

"อ่อ...เหรอ?" เธอยิ้ม

"ใช่ค่ะ ยิ้มกว้างมากเลย มีอะไรดีๆ เหรอคะ?"

"ไม่มีอะไร" จรดฟ้าตอบ แต่ใจก็รู้ว่ามันเป็นเพราะข้อความเมื่อคืน

เธอเดินเข้าไปในออฟฟิศ เปิดคอมพิวเตอร์ทำงาน แต่ก็อดใจไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความ

มีข้อความใหม่จากเรืองฤทธิ์

"สวัสดีตอนเช้าครับคุณหนู ถึงที่ทำงานแล้วหรือยัง?"

เธอยิ้ม แล้วพิมพ์ตอบไป

"ถึงแล้ว แล้วก็บอกแล้วว่าอย่าเรียกคุณหนู!"

"ขอโทษครับ งั้นเรียกว่าอะไรดี? ที่รัก? ตัวเอง? หรือ..."

"หยุด!" จรดฟ้าพิมพ์อย่างรวดเร็ว หน้าแดงเรื่อ

"555 ขอโทษครับ แค่แกล้ง"

"ไม่ตลก!"

"แต่คุณยิ้มอยู่ใช่ไหมครับ?"

เธอรีบเลิกยิ้ม แม้จะไม่มีใครเห็น "ไม่ได้ยิ้ม!"

"โกหกไม่เก่งเลยนะครับ"

จรดฟ้าเคาะโต๊ะเบาๆ หมอนี่รู้ได้ยังไงว่าเธอยิ้ม!

"ฉันต้องทำงานแล้ว" เธอพิมพ์ไป

"ครับ ขยันทำงานนะครับ ถ้าเหนื่อยพักบ้าง"

"ค่ะ"

"แล้วเจอกันนะครับ"

จรดฟ้าวางโทรศัพท์ลง รู้สึกหัวใจเต้นแรงอยู่ในอก

"เจอกัน" เขาพูดแบบนั้นหมายความว่าอะไร? จะมาหาเธออีกเหรอ?

เธอส่ายหัว พยายามไล่ความคิดออกไป แล้วก็มุ่งมั่นทำงานต่อ

---

ช่วงบ่าย อิศราโทรมาหา

"ว่างมั้ยครับ? อยากชวนไปดูหนัง"

"วันนี้ฉันยุ่งค่ะ" จรดฟ้าตอบ "ไว้วันอื่นนะ"

"ก็ได้ครับ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?"

"ไม่แน่ใจค่ะ ขอเช็คก่อน"

"ครับ โทรบอกนะครับ รักนะ"

"ค่ะ..." คำว่ารักติดคออีกแล้ว

วางสายเสร็จ จรดฟ้าถอนหายใจ รู้สึกเหนื่อยใจ

เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกของตัวเอง

ด้านหนึ่ง เธอรู้ว่าควรให้โอกาสอิศรา เขาเป็นแฟนมาหลายปี ทุ่มเทให้เธอมากขึ้นในช่วงหลัง

แต่อีกด้านหนึ่ง...เธอก็ไม่สามารถหยุดคิดถึงเรืองฤทธิ์ได้

"บ้าชะมัด" เธอพึมพำ "ทำไมชีวิตมันยุ่งจังวะ"

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความ

"มีคนมาหาคุณหนูที่ล็อบบี้ค่ะ" ลูกน้องส่งมา

จรดฟ้าขมวดคิ้ว ใครจะมาหา?

เธอเดินลงไปที่ล็อบบี้ แล้วก็เห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยยืนรออยู่ พร้อมถือกล่องอาหารในมือ

"สวัสดีครับ" เรืองฤทธิ์ยิ้ม "ผมมาเอาข้าวมาให้ ว่าจะยุ่งจนลืมกินอีก"

จรดฟ้ายืนตะลึง "นาย...นายมาทำอะไรที่นี่!"

"บอกแล้วว่ามาเอาข้าวมาให้ไงครับ" เขาส่งกล่องให้ "ข้าวหมูทอดจากร้านโปรดของคุณ ใช่ไหมครับ?"

"รู้ได้ยังไงว่าฉันชอบ?"

"ผมสังเกตครับ"

จรดฟ้ารับกล่องมาโดยอัตโนมัติ "นายตามฉันเหรอ?"

"ไม่ได้ตามครับ แค่...สังเกตจากระยะไกล"

"มันก็คือตามนั่นแหละ!"

เรืองฤทธิ์หัวเราะ "ก็ได้ครับ ยอมรับว่าตาม แต่ตามด้วยความหวังดีนะ"

จรดฟ้าถอนหายใจ ไม่รู้จะพูดอะไร

"กินให้หมดนะครับ" เรืองฤทธิ์พูด "ผมไปแล้ว"

"อ่า...รอก่อน"

เขาหยุด "ว่าไงครับ?"

จรดฟ้าลังเล "...ขอบคุณ"

รอยยิ้มของเรืองฤทธิ์กว้างขึ้น "ยินดีครับ ถ้าชอบ บอกนะ วันหลังจะเอามาให้อีก"

"ไม่ต้อง!"

"ดีครับ วันหลังจะเอามาให้อีกนะ"

"ฉันบอกว่าไม่ต้อง!"

"ผมได้ยินว่าเอามาให้อีกนะครับ"

จรดฟ้าเคาะหัวเขาเบาๆ "หูหนวกเหรอ!"

เรืองฤทธิ์หัวเราะ "หูดีครับ แต่บางเรื่องก็เลือกไม่ได้ยิน"

เธอจ้องเขาอย่างไม่พอใจ แต่ก็อดยิ้มไม่ได้

"ไปได้แล้ว!" เธอไล่

"ครับ ไปแล้ว" เรืองฤทธิ์หันหลังเดินออกไป แต่ก่อนจะถึงประตู ก็หันกลับมา "จรดฟ้า"

"อะไร"

"...น่ารักจริงๆ"

แล้วก็เดินออกไป ทิ้งให้จรดฟ้ายืนหน้าแดงอยู่กลางล็อบบี้

---

ตอนเย็น จรดฟ้ากลับถึงคอนโด เจอช่อดอกไม้วางอยู่หน้าห้องตามเคย

เธอหยิบมันขึ้นมาพร้อมกับยิ้ม จนกระทั่งสังเกตเห็นว่ามีกล่องเล็กๆ วางอยู่ข้างๆ ด้วย

"อะไรเนี่ย?" เธอเปิดกล่องออกมา

ข้างในเป็นสร้อยข้อมือเส้นเล็กๆ ประดับเพชรแวววาว สวยงามมาก มีการ์ดแนบมาด้วย

"ไม่รู้ว่าคุณจะชอบไหม แต่เห็นแล้วคิดถึงคุณ - เรืองฤทธิ์"

จรดฟ้ามองสร้อยในมือ มันต้องราคาแพงมาก

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเรืองฤทธิ์

"ว่าไงครับคุณหนู?" เขารับสายทันที

"นี่คืออะไร!"

"อ๋อ สร้อยครับ ชอบไหม?"

"ฉันรับไม่ได้! มันแพงเกินไป!"

"สำหรับคุณ ไม่มีอะไรแพงเกินไปหรอกครับ"

"แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนาย!"

"รู้ครับ"

"แล้วทำไมถึงให้!"

"เพราะอยากให้ครับ" เรืองฤทธิ์ตอบเรียบๆ "ไม่ต้องรับก็ได้ครับ ถ้าไม่ชอบก็โยนทิ้งไป"

จรดฟ้าเงียบไป มองสร้อยในมือ

"แต่ผมหวังว่าคุณจะเก็บไว้นะครับ" เขาพูดต่อ "ถือว่าเป็นของที่ระลึก ว่ามีคนคิดถึงคุณอยู่"

"..."

"ไม่ต้องตอบอะไรก็ได้ครับ ผมพอใจแค่คุณรับสายผม"

จรดฟ้าถอนหายใจ "นายมันบ้าจริงๆ"

"บ้าเพราะคุณครับ"

เธอยิ้ม แม้จะพยายามไม่ยิ้ม

"ฉันจะเก็บไว้" เธอพูดในที่สุด "แต่ไม่ได้หมายความว่ายอมรับอะไรนะ"

"ครับ เข้าใจครับ"

"..."

"..."

"...ขอบคุณ"

"ยินดีครับ คุณหนู"

"อย่าเรียกคุณหนู!"

"555 ครับ จรดฟ้า"

เธอวางสาย หัวใจเต้นแรง

แล้วก็นั่งมองสร้อยในมืออยู่นาน...

ก่อนจะลองใส่ดู

มันพอดีกับข้อมือเธอ ราวกับว่าถูกทำมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

"บ้าชะมัด..." เธอพึมพำ "ทำไมต้องพอดีด้วยวะ"

คืนนั้น จรดฟ้านอนไปพร้อมกับสร้อยที่ข้อมือ

ไม่ได้ถอดออก...

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 31 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนคำ: ประมาณ 4,900 คำ ══════════════════════════════════════════════════════════════