สองชายหนึ่งใจ-2-ความลับของอิศรา

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 30.2: สองชายหนึ่งใจ (2) ความลับของอิศรา ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: ไม่มี ══════════════════════════════════════════════════════════════

เรืองฤทธิ์ยิ้ม "รู้หมดครับ รู้ว่านายทำงานให้ใคร รู้ว่านายซ่อนอะไรไว้ที่คอนโดเธอ รู้หมด"

หน้าอิศราซีดเผือก "นาย..."

"ผมยังไม่บอกเธอนะครับ แต่ถ้านายยังดึงดันจะกีดขวางผม...ผมอาจจะต้องบอก"

"นายขู่ผมเหรอ?"

"ไม่ใช่ขู่ครับ เป็นการเตือน" เรืองฤทธิ์พูดเสียงเย็น "ถอยออกไปซะดีๆ ปล่อยเธอไป แล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดี"

"ถ้าผมไม่ยอมล่ะ?"

"งั้นก็เตรียมตัวให้ดีครับ" เรืองฤทธิ์หันหลังเดินออกไป "เพราะผมไม่เคยแพ้ใครในเกมนี้"

---

จรดฟ้าเดินเตร็ดเตร่อยู่ในห้างสรรพสินค้าโดยไม่มีจุดหมาย หัวของเธอยุ่งเหยิงไปหมด

ทำไมเรืองฤทธิ์ถึงรู้เรื่องของอิศรา? และอะไรคือความลับที่เขาพูดถึง?

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูข้อความจากเรืองฤทธิ์ที่ส่งมาทุกวัน

"ถึงบ้านแล้วกินข้าวหรือยังครับ?"

"วันนี้ฝนตก อย่าลืมพกร่ม"

"มีอะไรให้ช่วยไหม? ผมพร้อมเสมอ"

ทุกข้อความ เขาส่งมาอย่างสม่ำเสมอ ไม่เคยขาด ไม่เคยคาดหวังคำตอบ แค่ส่งมาให้เธอรู้ว่ามีคนคิดถึง

เทียบกับอิศราที่ช่วงหลังๆ ไม่ค่อยโทรมา ไม่ค่อยส่งข้อความ มาสนใจก็เพราะเรืองฤทธิ์ปรากฏตัวขึ้น

"บ้าชะมัด..." เธอพึมพำ "ทำไมต้องเปรียบเทียบด้วยวะ"

โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นชื่อของเรืองฤทธิ์

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับสาย

"ว่าไง"

"ถึงบ้านหรือยังครับ?" เสียงทุ้มต่ำของเขาถามด้วยความห่วงใย

"ยังอยู่ห้าง"

"อยากให้ผมไปรับไหมครับ?"

"ไม่ต้อง" เธอตอบทันที

"ก็ได้ครับ" เรืองฤทธิ์ไม่บังคับ "แต่ถ้าเหนื่อย โทรมาได้เลยนะ ผมจะรอ"

"ทำไมต้องรอ?" จรดฟ้าถาม "ทำไมถึงใจดีกับฉันขนาดนี้?"

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากปลายสาย "เพราะผมอยากให้คุณมีความสุขครับ แค่นั้นเอง"

"แต่ฉันมีแฟนแล้ว"

"รู้ครับ"

"แล้วยังจะรอทำไม?"

"เพราะผมเชื่อว่า...ถ้าเขาเป็นคนที่ใช่ คุณคงไม่คิดถึงผมขนาดนี้"

จรดฟ้าเงียบไป เขาพูดถูก เธอคิดถึงเรืองฤทธิ์มากเกินไปสำหรับคนที่มีแฟนแล้ว

"ผมไม่ได้บังคับให้คุณเลือกตอนนี้ครับ" เรืองฤทธิ์พูดต่อ "แค่อยากให้รู้ว่า ไม่ว่าคุณจะเลือกอะไร ผมจะรับได้"

"แม้แต่ถ้าฉันเลือกเขา?"

"...ครับ" เขาตอบหลังจากเงียบไปชั่วขณะ "แม้จะเจ็บ แต่ถ้ามันทำให้คุณมีความสุข ผมยอม"

หัวใจของจรดฟ้าบีบแน่น คำพูดของเรืองฤทธิ์มันทำร้ายเธอ แต่ไม่ใช่ในทางที่เธอคิด มันทำร้ายเพราะ...เธอไม่อยากให้เขาเจ็บ

"ฉัน...ฉันต้องไปแล้ว" เธอรีบตัดบท

"ครับ กลับบ้านดีๆ นะครับ"

"อืม..."

เธอวางสาย รู้สึกหัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก

---

คืนนั้น จรดฟ้านอนไม่หลับอีกแล้ว

เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน คำพูดของเรืองฤทธิ์ก้องอยู่ในหัว

"ถ้าเขาเป็นคนที่ใช่ คุณคงไม่คิดถึงผมขนาดนี้"

มันเป็นความจริง เธอไม่ควรคิดถึงผู้ชายคนอื่นขนาดนี้ถ้ารักแฟนตัวเอง

แล้วเธอรักอิศราจริงไหม?

เธอถามตัวเอง ย้อนคิดถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมา

สองสามปีที่คบกัน อิศราก็ดูแลเธอดีในระดับหนึ่ง ไม่เคยทำอะไรให้เธอเจ็บ แต่...เขาก็ไม่เคยทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนกัน

ไม่เคยทำให้เธอคิดถึงจนนอนไม่หลับ

ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่เจอหน้า

แต่เรืองฤทธิ์...แค่เจอกันไม่กี่ครั้ง เขาก็ทำได้ทั้งหมด

"นี่มันอะไรกันวะ..." เธอพึมพำกับตัวเอง "มันไม่ใช่ความรักหรอก มันแค่...แค่..."

แค่อะไรล่ะ?

โทรศัพท์ส่งเสียงดังขึ้น เป็นข้อความจากเรืองฤทธิ์

"นอนไม่หลับอีกแล้วเหรอครับ?"

เธอขมวดคิ้ว เขารู้ได้ยังไง!

"รู้ได้ยังไง" เธอตอบกลับไป

"เดาครับ"

"เดาเก่งจัง"

"ก็เพราะผมก็นอนไม่หลับเหมือนกัน"

จรดฟ้านิ่งไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร

"อยากให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับ?" ข้อความถัดมาถาม

"ไม่ต้อง" เธอตอบ

"แน่ใจเหรอครับ?"

"แน่ใจ!"

"ก็ได้ครับ งั้นผมนั่งรออยู่ตรงหน้าตึกคุณละกัน ถ้าอยากคุยก็ลงมา"

จรดฟ้าลุกขึ้นมาทันที เดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออกมอง

ข้างล่าง มีรถหรูจอดอยู่ริมทาง และร่างของเรืองฤทธิ์ยืนพิงรถ มองขึ้นมาที่หน้าต่างเธอพอดี

หัวใจของเธอเต้นแรง

เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่!

เรืองฤทธิ์ยกมือขึ้นโบกทักทาย รอยยิ้มของเขาเรืองรองแม้ในความมืด

จรดฟ้ายืนมองเขาอยู่นาน ภายในใจต่อสู้กับตัวเอง

เธอไม่ควรลงไป ไม่ควรใกล้ชิดกับเขามากกว่านี้ แต่...

ขาของเธอกลับเดินไปหยิบเสื้อคลุม แล้วก็เปิดประตูออกไป

---

"คิดว่าคุณไม่ลงมาแล้วด้วยซ้ำ" เรืองฤทธิ์ยิ้มเมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากตึก

"ฉันก็คิดว่าตัวเองจะไม่ลงมาเหมือนกัน" จรดฟ้าตอบห้วน "แต่เห็นนายยืนอยู่นานเลยลงมาไล่"

"ไล่เหรอครับ?" เขายกคิ้ว "ใส่ชุดนอนน่ารักๆ ลงมาไล่เลยหรือ?"

จรดฟ้ามองลงไปที่ตัวเอง เธอใส่แค่ชุดนอนผ้าไหมกับเสื้อคลุมบางๆ หน้าร้อนผ่าว

"อย่ามอง!" เธอร้อง พลางดึงเสื้อคลุมมาปิดหน้าอก

"ผมไม่ได้จ้องหรอกครับ" เรืองฤทธิ์หัวเราะ "แต่ถ้าหนาวก็ขึ้นรถมานั่งได้นะ"

จรดฟ้าลังเล แต่ลมเย็นยามค่ำคืนทำให้เธอสะท้าน สุดท้ายก็ยอมเปิดประตูขึ้นไปนั่งในรถ

ภายในรถอบอุ่น มีกลิ่นหอมของโคโลญจน์เรืองฤทธิ์ลอยอ่อนๆ กลิ่นที่เธอเริ่มคุ้นเคย

"ทำไมมารอที่นี่?" เธอถาม

"อยากเจอคุณครับ"

"ตอนดึกๆ แบบนี้?"

"เวลาไม่สำคัญครับ ถ้าอยากเจอใครจริงๆ เวลาไหนก็ได้"

จรดฟ้าถอนหายใจ "นายมันบ้า"

"บ้าเพราะคุณครับ"

หัวใจของเธอเต้นแรง เธอรีบหันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้เขาเห็นว่าหน้าแดง

"เมื่อกลางวัน..." เธอเริ่มพูด "ที่นายพูดเรื่องความลับของอิศรา..."

"ครับ?"

"มันคืออะไร?"

เรืองฤทธิ์เงียบไปครู่หนึ่ง "ผมบอกไม่ได้ครับ"

"ทำไม?"

"เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของผมที่จะบอก" เขาตอบ "คุณควรรู้ความจริงจากเขาเอง"

"แต่เขาคงไม่บอก"

"งั้นก็หาทางเองครับ" เรืองฤทธิ์หันมามองเธอ "แต่ผมบอกได้อย่างเดียวว่า...เขาไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่คุณคิด"

จรดฟ้านิ่งไป ในใจเริ่มหวาดระแวงมากขึ้น

"ทำไมต้องบอกฉัน?" เธอถาม "ทำไมต้องยุ่งเรื่องของคนอื่น?"

"เพราะผมไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องเจ็บตัวครับ"

คำว่า "รัก" ทำให้จรดฟ้าสะดุ้ง

"นายรู้จักฉันได้ไม่นาน" เธอพูดเสียงสั่น "จะมารักได้ยังไง"

"ความรักมันไม่ได้วัดด้วยเวลาครับ" เรืองฤทธิ์พูดเบาๆ "มันวัดด้วยความรู้สึก"

เขาหันมามองเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน

"ตั้งแต่เจอคุณครั้งแรก ผมก็รู้แล้วว่าคุณไม่ธรรมดา" เขาพูดต่อ "คุณแข็งแกร่ง ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และ...สวยมาก"

จรดฟ้าหน้าร้อนผ่าว "หยุดพูดหวานๆ ได้แล้ว"

"ผมพูดความจริงครับ"

"ความจริงของนายน่ะ ฉันไม่เชื่อหรอก"

"ทำไมไม่เชื่อครับ?"

"เพราะ..." เธอหยุด ไม่รู้จะตอบอย่างไร

"เพราะกลัวจะเชื่อแล้วผิดหวังใช่ไหมครับ?" เรืองฤทธิ์ถาม

จรดฟ้าเงียบ เขาพูดถูก เธอกลัวที่จะเปิดใจ กลัวที่จะรักใครอีกครั้ง เพราะถ้าผิดหวัง มันจะเจ็บปวดมาก

"ผมสัญญาครับว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" เรืองฤทธิ์พูดขึ้น "ให้โอกาสผมพิสูจน์ได้ไหม?"

"ฉัน..." จรดฟ้าลังเล "ฉันมีแฟนแล้ว"

"รู้ครับ แต่ผมไม่ได้ขอให้คุณเลิกกับเขาตอนนี้" เรืองฤทธิ์ยิ้ม "ผมแค่ขอให้คุณเปิดใจให้รู้จักผมมากขึ้น แค่นั้นเอง"

"แล้วถ้ารู้จักแล้วก็ยังเลือกเขาล่ะ?"

"งั้นผมก็จะถอยครับ" เขาตอบ "แต่ถ้าคุณรู้จักผมแล้ว...เลือกผมล่ะ?"

จรดฟ้าหัวใจเต้นแรง เธอมองเข้าไปในดวงตาของเรืองฤทธิ์ รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน

"ฉัน...ฉันต้องกลับแล้ว" เธอรีบพูดพลางเปิดประตูรถ

"ครับ กลับไปพักผ่อนนะครับ" เรืองฤทธิ์ไม่รั้ง "ฝันดี"

จรดฟ้าก้าวลงจากรถ แต่ก่อนจะเดินไป เธอก็หันกลับมา

"เรืองฤทธิ์..."

"ครับ?"

"...ขอบคุณที่มารอ"

รอยยิ้มของเรืองฤทธิ์กว้างขึ้น "ยินดีครับ ผมรอได้เสมอ"

จรดฟ้าเดินกลับเข้าตึก หัวใจเต้นแรงไม่หยุด

คืนนั้น เธอยังคงนอนไม่หลับ

แต่ครั้งนี้...มันไม่ใช่เพราะความสับสนอีกต่อไป

มันเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่เธอเริ่มไม่อาจปฏิเสธได้...

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 30.2 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนตัวอักษร: ประมาณ 5,831 ตัว ══════════════════════════════════════════════════════════════