สองชายหนึ่งใจ-1-เช้าวันใหม่

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 30.1: สองชายหนึ่งใจ (1) เช้าวันใหม่ ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: ไม่มี ══════════════════════════════════════════════════════════════

สามวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ที่ออฟฟิศ จรดฟ้ายังคงรู้สึกสับสนไม่หาย

ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา เธอจะเจอช่อดอกไม้ใหม่วางอยู่หน้าห้อง บ้างก็เป็นกุหลาบสีน้ำเงินเหมือนเดิม บ้างก็เป็นทิวลิปสีขาว บ้างก็เป็นลิลลี่หอมกรุ่น ทุกช่อมาพร้อมกับการ์ดข้อความสั้นๆ ที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงทุกครั้ง

"วันนี้คุณหนูสวยไหมครับ? ถ้าไม่รู้ ลองส่องกระจกดูนะ" - การ์ดวันแรก

"คิดถึงรอยยิ้มของคุณตลอดทั้งวัน ยิ้มให้ผมบ้างได้ไหมครับ?" - การ์ดวันที่สอง

"ไม่ต้องรักผมก็ได้ แค่อย่าลืมว่ามีคนรักคุณอยู่" - การ์ดวันที่สาม

"บ้า!" จรดฟ้าขว้างการ์ดลงบนโต๊ะ แต่กลับไม่โยนทิ้ง เธอเก็บมันไว้ในลิ้นชัก...พร้อมกับการ์ดอีกสองใบก่อนหน้า

"ทำไมต้องเก็บด้วยวะ" เธอบ่นกับตัวเอง "มันก็แค่กระดาษ"

แต่ถ้าเป็นแค่กระดาษ ทำไมถึงอ่านแล้วอ่านอีก?

โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นชื่อของอิศรา จรดฟ้าถอนหายใจก่อนจะรับสาย

"ว่าไงคะ"

"คุณว่างไหมครับ? อยากชวนไปกินข้าวเที่ยง" เสียงอิศราดูอ่อนโยนกว่าปกติ ช่วงนี้เขาพยายามเอาใจเธออย่างมาก

"ก็...ว่างอยู่"

"ดีครับ ผมไปรับเที่ยงตรงนะ"

"ค่ะ"

จรดฟ้าวางสาย รู้สึกเหมือนมีก้อนหินทับอกอยู่ ที่ผ่านมาเธอพยายามให้โอกาสอิศรา ไปกินข้าวด้วย ไปดูหนังด้วย รับโทรศัพท์ทุกครั้ง แต่ทุกครั้งที่อยู่กับเขา ความคิดของเธอกลับล่องลอยไปที่อื่น

ไปที่ชายที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาคมกริบ...

"หยุดคิดถึงหมอนั่นได้แล้ว!" เธอตบหน้าตัวเองเบาๆ "นายมีแฟนแล้ว จรดฟ้า!"

---

เที่ยงวันนั้น อิศรามารับจรดฟ้าตามนัด เขาพาเธอไปร้านอาหารญี่ปุ่นหรูใจกลางเมือง ร้านที่ปกติต้องจองล่วงหน้าเป็นสัปดาห์ แต่เขาจัดการให้ได้ภายในวันเดียว

"สั่งอะไรก็ได้เลยนะครับ ผมเลี้ยง" อิศรายิ้มอ่อนโยน

จรดฟ้าพยักหน้า เปิดเมนูดูอย่างเหม่อลอย

"ช่วงนี้คุณดูเหนื่อยนะครับ นอนไม่หลับเหรอ?" อิศราถาม

"ก็...งานเยอะน่ะ" เธอโกหก ความจริงคือนอนไม่หลับเพราะคิดถึงคนอื่น

"อย่าทำงานหนักนักนะครับ สุขภาพสำคัญกว่า" เขายื่นมือข้ามโต๊ะมาจับมือเธอ

จรดฟ้ามองมือที่ทับกันอยู่ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป ที่ผ่านมาเมื่อเขาจับมือ เธอจะรู้สึกอบอุ่น แต่ตอนนี้...มันเฉยๆ

"จรดฟ้า..." อิศราเรียกชื่อเธอ "ผมรู้ว่าช่วงนี้เราห่างเหินกัน แต่ผมอยากบอกว่าผมรักคุณนะ"

"ค่ะ ฉันก็..." คำว่ารักติดคอ พูดไม่ออก

ตรงนั้นเอง ประตูร้านก็เปิดออก และร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยก็เดินเข้ามา

จรดฟ้าเปิดตากว้างเมื่อเห็นเรืองฤทธิ์เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของเธอ เขาแต่งตัวด้วยสูทสีกรมท่าตัดเย็บอย่างดี ดูหล่อและมีออร่าจนคนในร้านต้องหันมามอง

"สวัสดีครับคุณหนู" เรืองฤทธิ์ทักทายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "โลกมันช่างกลมจริงๆ เจอกันอีกแล้ว"

"นาย...นายมาทำอะไรที่นี่!" จรดฟ้าร้องถามด้วยความตกใจ

"ผมมากินข้าวไงครับ ที่นี่ซูชิอร่อยดี" เขาตอบเรียบๆ แล้วหันไปมองอิศรา "อ้อ คุณอิศราก็มาด้วยเหรอครับ"

อิศราลุกขึ้นยืน หน้าตึง "นายตามมาที่นี่ใช่ไหม?"

"ตามมา?" เรืองฤทธิ์ยักคิ้ว "ผมมาบ่อยนะครับที่นี่ เป็นลูกค้าประจำด้วย ว่าแต่คุณสิ ตามคุณหนูมาแน่นอน"

"ผมเป็นแฟนเธอ ผมมีสิทธิ์พาเธอไปไหนก็ได้"

"แฟนเหรอครับ..." เรืองฤทธิ์หัวเราะเบาๆ "แฟนแบบไหนครับที่ปล่อยให้ผู้หญิงนอนไม่หลับเพราะคิดถึงผู้ชายคนอื่น?"

จรดฟ้าหน้าซีด เขารู้ได้ยังไง!

"นายพูดอะไร!" อิศราเสียงดัง

"ผมพูดความจริงครับ" เรืองฤทธิ์หันมามองจรดฟ้า "ใช่ไหมครับคุณหนู? สามคืนที่ผ่านมา คุณนอนไม่หลับเลยใช่ไหม?"

จรดฟ้าเงียบ ไม่รู้จะตอบอย่างไร

"ทำไมถึงรู้?" เธอถามเสียงเบา

"เพราะผมก็เหมือนกันครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ สายตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน "คิดถึงคุณทั้งคืน"

หัวใจของจรดฟ้าเต้นแรง เธอรู้สึกหน้าร้อนผ่าว

"หุบปาก!" อิศราตะโกน "หยุดพูดจาหว่านล้อมแฟนคนอื่นได้แล้ว!"

"ผมไม่ได้หว่านล้อมครับ ผมพูดความจริง" เรืองฤทธิ์หันกลับมามองอิศราอย่างเย็นชา "และถ้าคุณเป็นแฟนที่ดีจริง คุณคงสังเกตได้ว่าเธอไม่มีความสุขเลยตลอดสามวันที่ผ่านมา"

อิศรานิ่งไป เขาหันไปมองจรดฟ้า "จริงเหรอ? คุณไม่มีความสุขเหรอ?"

"ฉัน...ฉัน..." จรดฟ้าพูดไม่ออก

"เห็นไหมครับ" เรืองฤทธิ์พูด "เธอตอบไม่ได้ เพราะเธอกำลังสับสน"

"สับสนเพราะนาย!" อิศราชี้หน้าเรืองฤทธิ์ "ถ้านายไม่มายุ่ง ทุกอย่างคงดีอยู่!"

"ทุกอย่างดีอยู่เหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ยิ้มเยาะ "ถ้าดีจริง ทำไมเธอถึงเมาแล้วโทรหาผมแทนที่จะโทรหาคุณล่ะ?"

"อะไรนะ!" อิศราหันมามองจรดฟ้าอย่างตกใจ "คุณโทรหาเขาเหรอ?"

"ไม่ใช่! ฉันไม่ได้...ฉัน..." จรดฟ้าตะกุกตะกัก เธอจำไม่ได้ว่าเคยโทรหาเรืองฤทธิ์ตอนเมา แต่เรืองฤทธิ์พูดขึ้นมาแบบนี้...มันต้องมีมูล

"ไม่ต้องปฏิเสธหรอกครับ" เรืองฤทธิ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดู "เมื่อสองคืนก่อน ตีสอง คุณโทรมาแล้วบอกว่า...จะอ่านให้ฟังไหมครับ?"

"หยุด!" จรดฟ้าร้อง เธอจำได้แล้วว่าคืนนั้นเธอดื่มไวน์คนเดียวที่บ้าน แล้วก็...โทรหาเรืองฤทธิ์จริงๆ

"ทำไมต้องหยุดครับ?" เรืองฤทธิ์เงยหน้าขึ้นมอง "หรือว่าไม่อยากให้คุณอิศรารู้ว่าคุณพูดอะไร?"

"ฉันบอกว่าหยุด!" จรดฟ้าลุกขึ้นยืน หน้าแดงก่ำด้วยความอาย

อิศรามองสลับไปมาระหว่างจรดฟ้ากับเรืองฤทธิ์ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากโกรธเป็นเจ็บปวด

"จรดฟ้า..." เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "คุณ...มีอะไรกับผู้ชายคนนี้จริงๆ เหรอ?"

"ไม่มี!" เธอรีบปฏิเสธ "ฉันไม่มีอะไรกับเขา!"

"แต่คุณโทรหาเขาตอนดึก คุณคิดถึงเขาจนนอนไม่หลับ..." อิศราพูดเสียงสั่น "คุณเรียกสิ่งนี้ว่าไม่มีอะไรเหรอ?"

จรดฟ้าเงียบ เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร

เรืองฤทธิ์มองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสงบ แล้วก็พูดขึ้น

"ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลายความสัมพันธ์ของคุณหรอกครับ" เขาพูด "ผมแค่อยากให้คุณหนูรู้ว่า...เธอมีตัวเลือก"

"ตัวเลือก?" จรดฟ้าถาม

"ใช่ครับ ถ้าคุณเลือกจะอยู่กับคุณอิศรา ผมจะถอยออกไป" เรืองฤทธิ์พูด น้ำเสียงของเขาจริงจังอย่างไม่เคยได้ยินมาก่อน "แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อผมคืออะไร...ผมพร้อมจะรอ"

"ทำไมต้องรอ?" จรดฟ้าถาม "ทำไมถึงสนใจฉันขนาดนี้? เราเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง"

เรืองฤทธิ์ยิ้ม "เพราะคุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ครับ"

"แบบไหน?"

"แบบที่...อยากเป็นคนดีขึ้นเพื่อคุณ"

คำพูดนั้นทำให้จรดฟ้าใจสั่น เธอมองเข้าไปในดวงตาของเรืองฤทธิ์ มองหาร่องรอยของการโกหก แต่กลับเห็นแต่ความจริงใจ

"อย่าเชื่อเขา!" อิศราคว้าแขนจรดฟ้า "เขาเป็นเจ้าของคาสิโน พวกนี้หลอกลวงเป็นอาชีพ!"

"ผมไม่ได้หลอกครับ" เรืองฤทธิ์ตอบเรียบๆ "และอย่างน้อยผมก็ไม่เคยซ่อนอะไรจากเธอ"

"ซ่อน?" จรดฟ้าหันมามองอิศรา "เขาพูดถึงอะไร?"

อิศราหน้าซีด "ไม่มีอะไร เขาพูดมั่ว"

"จริงเหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ยักคิ้ว "งั้นคุณอิศรา ทำไมไม่บอกแฟนตัวเองล่ะครับว่า...ทำงานอะไรจริงๆ?"

"หุบปาก!" อิศราตะโกน

"ทำงานอะไร?" จรดฟ้าถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไร!" อิศรารีบพูด "อย่าฟังเขา"

เรืองฤทธิ์ยิ้ม "ผมจะไม่พูดครับ เดี๋ยวคุณหนูก็รู้เองในไม่ช้า"

บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่ว จรดฟ้ารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้ ความลับที่ทั้งสองคนกำลังซ่อนจากเธอ

"ฉันกลับก่อน" เธอพูดขึ้น

"เดี๋ยวผมไปส่ง" อิศรารีบพูด

"ไม่ต้อง" จรดฟ้าปฏิเสธ "ฉันอยากอยู่คนเดียว"

"แต่..."

"ผมส่งให้ก็ได้ครับ" เรืองฤทธิ์เสนอ

"ไม่ต้อง!" จรดฟ้าร้องใส่ทั้งสองคน "ฉันบอกว่าอยากอยู่คนเดียว!"

เธอหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สองชายหนุ่มยืนมองหลังเธอ

---

อิศราหันมาเผชิญหน้ากับเรืองฤทธิ์ทันทีที่จรดฟ้าออกไป

"นายต้องการอะไรจากเธอ?" เขาถามเสียงขู่

"ผมต้องการเธอครับ" เรืองฤทธิ์ตอบตรงๆ "ทั้งหมดเลย"

"เธอมีแฟนแล้ว!"

"รู้ครับ แต่แฟนที่ไม่ใส่ใจ ก็ไม่ต่างจากไม่มีแฟนหรอกนะครับ"

อิศรากำมือแน่น "นายรู้อะไรเกี่ยวกับผม?"

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 30.1 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนตัวอักษร: ประมาณ 5,945 ตัว ══════════════════════════════════════════════════════════════