ดอกไม้ปลอมใจ-(3)-กุหลาบสีน้ำเงิน

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 29.3: ดอกไม้ปลอมใจ (3) กุหลาบสีน้ำเงิน ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: ไม่มี ══════════════════════════════════════════════════════════════

"กุหลาบสีน้ำเงินหมายถึงความเป็นไปไม่ได้ที่กลายเป็นจริง

เหมือนกับความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ

- เรืองฤทธิ์"

หัวใจของจรดฟ้าเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอรีบสะบัดหัวไล่ความรู้สึกแปลกๆ ออกไป แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เธอกดเบอร์ที่ส่งข้อความมาเมื่อกี้

"ว่าไงครับคุณหนู? ชอบไหม?" เสียงทุ้มต่ำตอบรับทันที เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเธอจะโทรมา

"นี่คุณ! หยุดส่งอะไรมาให้ฉันได้แล้วนะ! ฉันมีแฟนแล้ว!"

"รู้ครับ แต่มีแฟนไม่ได้หมายความว่าจะมีคนมาจีบไม่ได้นี่" เรืองฤทธิ์ตอบเรียบๆ

"ฉันไม่ต้องการให้คุณจีบ!"

"แน่ใจเหรอครับ?" น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความยั่วยวน "เมื่อคืนคุณดูจะชอบผมอยู่ไม่น้อยเลยนะ"

"นั่นเพราะฉันเมา! ฉันไม่ได้รู้ตัว!"

"แต่คนเมามักพูดความจริงไม่ใช่เหรอครับ?"

จรดฟ้าเงียบไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร

"ฉัน...ฉันไม่ได้พูดอะไร!" เธอแก้ตัว

"พูดมากเลยครับ" เรืองฤทธิ์หัวเราะเบาๆ "พูดว่าแฟนไม่เข้าใจ พูดว่าอยากมีคนรักที่ใส่ใจ พูดว่าอยากได้ผู้ชายที่แข็งแกร่ง..."

"หยุด! อย่าพูดต่อ!"

"ก็ได้ครับ" เขายอมหยุด "แต่ผมอยากบอกอย่างนึง ผมสนใจคุณจริงๆ ไม่ใช่แค่เล่นๆ"

"ทำไมล่ะ? เราเพิ่งเจอกันแค่คืนเดียว คุณจะมาสนใจฉันได้ยังไง?" จรดฟ้าถามด้วยความสงสัย

"บางครั้งความรู้สึกมันก็เกิดขึ้นได้โดยไม่ต้องใช้เวลานานครับ" เรืองฤทธิ์ตอบ "ผมเห็นคุณครั้งแรกก็รู้แล้วว่าคุณไม่ธรรมดา"

"หยุดพูดหวานใส่ฉันได้แล้ว ฉันไม่เชื่อหรอก"

"ไม่ต้องเชื่อก็ได้ครับ แค่ให้โอกาสผมพิสูจน์ก็พอ"

"ฉันไม่ให้!" จรดฟ้าตอบหนักแน่น

"งั้นก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะรอ" เรืองฤทธิ์พูดด้วยน้ำเสียงสงบ "รอจนกว่าคุณจะเปลี่ยนใจ"

"ฉันจะไม่เปลี่ยนใจ!"

"เราดูกันครับ" เขาตอบอย่างมั่นใจ "แล้วพบกันใหม่นะครับคุณหนู"

เสียงสายตัดลง ทิ้งให้จรดฟ้ายืนถือโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด

"บ้าชะมัด!" เธอด่า แล้วเตะช่อดอกไม้ที่วางอยู่หน้าประตู

แต่แม้จะโมโหแค่ไหน เธอก็ไม่ได้โยนดอกไม้ทิ้ง กลับหยิบขึ้นมาถือเข้าไปในห้องแทน

"แค่เอาไปแต่งห้อง" เธอแก้ตัวกับตัวเอง "ของมันแพง โยนทิ้งก็เสียดาย"

คืนนั้น จรดฟ้าไปกินข้าวกับอิศราตามนัด ร้านอาหารฝรั่งเศสหรูหราสมกับที่เคยใฝ่ฝัน อาหารอร่อย บรรยากาศดี อิศราก็ดูจะพยายามเอาใจเธออย่างเต็มที่

แต่ตลอดทั้งคืน จิตใจของเธอกลับล่องลอยไปที่อื่น

"คุณฟังผมพูดอยู่ไหมครับ?" อิศราถาม

"อ่า ฟังอยู่" จรดฟ้าตอบอ้อมแอ้ม แม้จะไม่ได้ฟังจริงๆ

อิศราถอนหายใจ เขารู้ว่าจรดฟ้าไม่ได้อยู่กับตัว แต่ก็ทำได้แค่พยายามต่อไป

"ผมรู้ว่าช่วงนี้เราห่างเหินกัน" เขาพูดขึ้น "แต่ผมสัญญาว่าจะเปลี่ยนแปลง ผมจะใส่ใจคุณมากขึ้น"

จรดฟ้าพยักหน้า "อืม..."

"แล้วก็...เรื่องผู้ชายคนนั้น" อิศราพูดต่อ "ผมอยากให้คุณห่างจากเขา เขาดูไม่น่าไว้วางใจ"

"ฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งกับเขาหรอก" จรดฟ้าตอบ

"ดีครับ" อิศรายิ้ม แล้วยื่นมือข้ามโต๊ะมาจับมือเธอ "ผมรักคุณนะ จรดฟ้า"

หญิงสาวมองมือที่จับกันอยู่ แล้วค่อยๆ ยกมุมปากยิ้ม

"ฉันก็...รักเหมือนกัน"

แต่คำว่า "รัก" ที่เอ่ยออกไปนั้น ทำไมมันถึงรู้สึกฝืนเหลือเกิน?

หลังกินข้าวเสร็จ อิศราขับรถมาส่งจรดฟ้าที่คอนโด เขาเสนอจะขึ้นไปด้วย แต่เธอปฏิเสธโดยอ้างว่าเหนื่อยอยากพักผ่อน

"งั้นพรุ่งนี้ผมโทรมานะครับ" อิศราพูด

"อืม..."

"รักนะ"

"...อืม"

อิศรามองจรดฟ้าเดินเข้าไปในตึกจนลับตา แล้วถึงขับรถออกไป ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากยิ้มอ่อนโยนเป็นความเครียด

"ผู้ชายคนนั้น..." เขาพึมพำกับตัวเอง "ต้องหาทางจัดการซะแล้ว"

อิศราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์หมายเลขหนึ่ง

"ช่วยไปสืบให้ที ว่าผู้ชายชื่อเรืองฤทธิ์ เจ้าของคาสิโน SK เป็นใครมาจากไหน"

ฝั่งจรดฟ้า เมื่อเธอขึ้นมาถึงห้อง เธอก็เห็นกุหลาบสีน้ำเงินที่เธอหยิบมาวางไว้ในแจกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง

เธอเดินไปหยิบการ์ดที่แนบมาขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

"กุหลาบสีน้ำเงินหมายถึงความเป็นไปไม่ได้ที่กลายเป็นจริง..."

หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

"บ้า..." เธอด่าตัวเอง แล้วโยนการ์ดลงบนโต๊ะ

คืนนั้น จรดฟ้านอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง หลับตาลงก็เห็นใบหน้าของเรืองฤทธิ์ลอยมา

รอยยิ้มของเขา...

แววตาของเขา...

สัมผัสของเขา...

เธอกรีดร้องลงหมอน

"ทำไมต้องคิดถึงหมอนั่นด้วยวะ! บ้าบอคอแตกชะมัด!"

แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ภาพของเรืองฤทธิ์ก็ไม่ยอมหายไปจากหัว

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่...

ในขณะเดียวกัน ที่คาสิโน SK เรืองฤทธิ์นั่งอยู่ในห้องทำงาน มองรูปถ่ายของจรดฟ้าในมือถือ

รูปนี้เขาแอบถ่ายไว้ตอนที่เธอเมาหลับอยู่บนเตียงเขาเมื่อคืน ใบหน้าอันสวยงามที่ไร้เดียงสา ริมฝีปากอิ่มเอิบที่เชิญชวน และร่างกายอันอ่อนช้อยที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มบางๆ

"น่าสนใจจริงๆ..." เขาพึมพำ

ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาในห้อง

"เฮียครับ ผมสืบมาแล้ว จรดฟ้าเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเหนือเมฆจริงๆ ครับ"

เรืองฤทธิ์ยิ้มอย่างพอใจ

"ดี...ดีมาก"

เขาคิดแผนการในหัว ตอนแรกเขาเข้าหาจรดฟ้าเพื่อแก้แค้นเหนือเมฆ ศัตรูเก่าที่เขาเกลียดชังมานาน แต่หลังจากได้รู้จักเธอ...อะไรบางอย่างเริ่มเปลี่ยนไป

จรดฟ้าไม่เหมือนผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยเจอมา เธอแข็งแกร่ง ฉลาด และไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แม้จะเมาจนแทบไม่รู้ตัว เธอก็ยังต่อสู้กับเขาจนถึงที่สุด

และนั่นทำให้เขาสนใจ...

"เดิมพันสูงขึ้นแล้วนะครับคุณหนู" เขาพูดกับรูปถ่ายในมือถือ "ไม่ใช่แค่เรื่องแก้แค้นอีกต่อไป..."

เขาวางโทรศัพท์ลง แล้วหันไปมองภาพถ่ายบนโต๊ะ ภาพที่มีเขาและเหนือเมฆยืนอยู่ด้วยกัน ถ่ายเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย

"น้องสาวนายเป็นของกูแน่นอน" เขาพูดกับรูปถ่าย "รอดูไปละกัน ไอ้เหนือเมฆ"

แผนการแก้แค้นเริ่มต้นขึ้นแล้ว...

แต่สิ่งที่เรืองฤทธิ์ไม่รู้ก็คือ บางครั้งแผนการที่วางไว้ก็อาจพลิกกลับมาทำร้ายตัวเองได้

และความรักนั้น...มันไม่เคยเป็นไปตามแผนที่วางไว้

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 29.3 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนตัวอักษร: ประมาณ 4,462 ตัว ══════════════════════════════════════════════════════════════