ดอกไม้ปลอมใจ-(2)-ศึกสามเส้า

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 29.2: ดอกไม้ปลอมใจ (2) ศึกสามเส้า ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: ไม่มี ══════════════════════════════════════════════════════════════

"จรดฟ้า..." อิศราเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงเจ็บปวด

"ฉัน...ฉัน..." หญิงสาวพูดไม่ออก ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

เรืองฤทธิ์มองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างพอใจ เขาตั้งใจมาที่นี่เพื่อป่วนให้จรดฟ้าทะเลาะกับแฟนอยู่แล้ว การที่บังเอิญมาเจอกันสามคนแบบนี้ยิ่งเข้าทางเขาใหญ่

"เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ" เรืองฤทธิ์พูดขึ้น "ผมมาที่นี่เพราะอยากชวนคุณหนูไปกินข้าว แค่นั้นเอง ไม่ได้จะมาแย่งใคร"

"กินข้าว?" อิศราถาม น้ำเสียงอันตราย

"ใช่ครับ ก็คนเรารู้จักกันแล้ว ไปกินข้าวเป็นเพื่อนก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน" เรืองฤทธิ์ตอบเรียบๆ แล้วหันมามองจรดฟ้า "ว่าไง จะไปไหมครับ?"

"ฉันมีนัดกับอิศราแล้ว" จรดฟ้าตอบทันที

"อ๋อ...งั้นเปลี่ยนใจไหมครับ?" เรืองฤทธิ์ยังไม่ยอมแพ้

"ไม่เปลี่ยน" หญิงสาวตอบหนักแน่น แม้ในใจจะรู้สึกสับสนก็ตาม

เรืองฤทธิ์ยักไหล่ "ก็ได้ครับ แต่ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ โทรมาได้เลยนะ" เขาหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะข้างช่อดอกกุหลาบ "เบอร์ส่วนตัวผมอยู่ในนี้"

"ฉันไม่ต้องการหรอก" จรดฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เก็บไว้ก่อนก็ได้ครับ ไม่เสียหายอะไร" เรืองฤทธิ์ยิ้ม แล้วหันไปมองอิศรา "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณ...?"

"อิศรา" ชายหนุ่มตอบห้วน

"อิศรา...ชื่อดีนะครับ" เรืองฤทธิ์พยักหน้า "แต่ขอเตือนนิดนึงนะครับ ผู้หญิงอย่างคุณหนูน่ะ ถ้าไม่ใส่ใจ เดี๋ยวก็มีคนมาแย่งไป"

"นายพูดมากไปแล้วนะ" อิศราขู่

"ผมพูดความจริงครับ" เรืองฤทธิ์ไม่หวั่นไหว "เอาล่ะ วันนี้ขอตัวก่อน ไว้เจอกันใหม่นะครับคุณหนู"

เขาหันหลังเดินออกไป แต่ก่อนจะถึงประตู ก็หยุดหันกลับมาอีกครั้ง

"อ้อ ลืมบอกไป ช่อดอกไม้ของผมส่งไปที่คอนโดคุณหนูแล้วนะครับ สองร้อยดอก ใหญ่กว่าของคุณอิศราเท่าตัว"

พูดจบก็เดินออกไปโดยไม่รอฟังคำตอบ ทิ้งให้จรดฟ้ากับอิศรายืนมองหน้ากันด้วยความเงียบงัน

"ใครกันวะหมอนั่น" อิศราถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" จรดฟ้าถอนหายใจ "เจอกันเมื่อคืนนี้เอง"

"แล้วทำไมเขาถึงสนใจคุณขนาดนี้ล่ะ? ส่งดอกไม้ ตามมาที่ออฟฟิศ..." อิศรามองจรดฟ้าอย่างจับผิด "คุณทำอะไรกับเขาเมื่อคืน?"

"ฉันไม่ได้ทำอะไร!" หญิงสาวร้องอย่างหงุดหงิด "บอกแล้วไงว่าเขามอมเหล้าฉัน ฉันหมดสติไป พอตื่นมาก็อยู่ในห้องเขา แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!"

"แน่ใจเหรอ?" อิศรายังไม่เชื่อ

"แน่ใจ! ฉันรู้ตัวเองดี" จรดฟ้าตอบหนักแน่น แม้ในใจจะไม่มั่นใจนักก็ตาม เธอจำได้แค่ว่าตื่นมาตอนเช้าก็อยู่บนเตียงกับเรืองฤทธิ์ แต่ยังใส่เสื้อผ้าครบ...แม้จะยุ่งเหยิงไปหน่อย

อิศราถอนหายใจ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาทะเลาะกัน เขามาที่นี่เพื่อง้อแฟน ไม่ใช่มาทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

"ก็ได้ ผมเชื่อคุณ" เขาพูดในที่สุด แม้ในใจจะยังไม่สนิทใจนัก "แต่ต่อไปนี้ห่างจากผู้ชายคนนั้นนะ เขาดูไม่น่าไว้วางใจ"

"ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับเขาหรอก" จรดฟ้าตอบ "เขาเป็นคนน่ากลัว"

"น่ากลัว?"

"ใช่...เขาเป็นเจ้าของคาสิโน แล้วก็ดูเหมือนจะรู้จักพี่ชายฉันด้วย" หญิงสาวนึกขึ้นมาได้ ตอนที่อยู่ในคอนโดเรืองฤทธิ์ เธอเห็นรูปถ่ายบนโต๊ะที่มีใบหน้าของพี่ชายเธออยู่ด้วย

"รู้จักพี่เหนือเมฆเหรอ?" อิศราถามด้วยความสนใจ

"ก็...ฉันไม่แน่ใจ" จรดฟ้าตอบอ้อมแอ้ม "แต่ยังไงก็ตาม ฉันไม่อยากยุ่งกับเขาหรอก"

อิศราพยักหน้า เขาเองก็รู้สึกว่าเรืองฤทธิ์ไม่ใช่คนธรรมดา ท่าทางของเขาแสดงออกถึงอำนาจและความมั่นใจอย่างที่คนทั่วไปไม่มี และที่สำคัญ...เขารู้สึกว่าเรืองฤทธิ์กำลังจ้องมองจรดฟ้าอย่างไม่ธรรมดา

"เอาล่ะ อย่าคิดมากเลย" อิศราพูด พยายามเปลี่ยนเรื่อง "คืนนี้ไปกินข้าวกันนะครับ ผมจองโต๊ะไว้แล้ว"

จรดฟ้าพยักหน้าอย่างเหนื่อยใจ "ก็ได้..."

"ผมไปรับตอนหกโมงนะครับ" อิศรายิ้ม แล้วก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ "รักนะครับ"

"...อืม" จรดฟ้าตอบเบาๆ ไม่ได้พูดคำว่ารักกลับ

อิศราสังเกตเห็น แต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขาบอกลาแล้วเดินออกไป ทิ้งให้จรดฟ้ายืนอยู่คนเดียวในห้องทำงาน

เมื่อเหลือแค่ตัวคนเดียว หญิงสาวก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เธอรู้สึกเหนื่อยมากจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งเรื่องเมื่อคืน ทั้งเรื่องวันนี้ ทุกอย่างมันยุ่งเหยิงไปหมด

สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่นามบัตรบนโต๊ะ เธอหยิบมันขึ้นมามอง

"เรืองฤทธิ์...คาสิโน SK"

เธอจำชื่อนี้ได้ พี่ชายเธอเคยพูดถึงคาสิโนนี้อยู่บ่อยๆ ในฐานะคู่แข่งที่น่ากลัว และถ้าเธอจำไม่ผิด...พี่ชายกับเจ้าของคาสิโนนี้ไม่ถูกกันอย่างแรง

แล้วทำไมเรืองฤทธิ์ถึงมาสนใจเธอขนาดนี้ล่ะ?

จรดฟ้านึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนที่เธอเมาหนัก เธอจำได้ว่ามีคนมาอุ้มเธอ มีคนมาพูดคุยด้วย และมีคนมา...สัมผัสเธอ

ขนลุกซ่านไปทั้งตัว

เธอจำได้ว่ารู้สึกอะไรบางอย่างในขณะที่หลับๆ ตื่นๆ มือหนาๆ ของใครบางคนสัมผัสผิวกายเธอ ลิ้นร้อนๆ ของใครบางคนลากผ่านผิวหนัง...

"ไม่ใช่!" จรดฟ้าส่ายหัวแรงๆ พยายามไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป "ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มี!"

เธอโยนนามบัตรลงถังขยะ แล้วลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างให้ลมเย็นๆ เข้ามา พยายามสงบสติอารมณ์

แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ใบหน้าของเรืองฤทธิ์ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขา แววตาคมกริบที่มองทะลุเข้ามาในใจ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของโคโลญจน์ที่เธอได้กลิ่นตอนที่เขาเข้ามาใกล้...

"บ้าชะมัด!" เธอด่าตัวเอง "ทำไมต้องคิดถึงหมอนั่นด้วยวะ!"

โทรศัพท์มือถือส่งเสียงดังขึ้น จรดฟ้าหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

"ถึงบ้านแล้วอย่าลืมดูดอกไม้นะครับ สั่งมาพิเศษเลย - เรืองฤทธิ์"

หญิงสาวอ้าปากค้าง หมอนี่รู้เบอร์โทรเธอได้ยังไง!

เธอกำลังจะกดลบข้อความทิ้ง แต่นิ้วมือกลับหยุดชะงัก แทนที่จะลบ เธอกลับอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง

"สั่งมาพิเศษ..."

ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรสนใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่าดอกไม้ที่เขาส่งมานั้นเป็นอย่างไร

"แค่ดูก็ไม่เห็นจะเสียหายอะไร" เธอคิดในใจ "แค่ดู แล้วก็โยนทิ้ง"

จรดฟ้าเก็บข้าวของแล้วเดินออกจากออฟฟิศ บอกลูกน้องว่าจะกลับก่อน เมื่อมาถึงคอนโด เธอก็เห็นช่อดอกไม้ขนาดมหึมาวางอยู่หน้าประตู

ไม่ใช่แค่ช่อเดียว แต่มีถึงห้าช่อ!

แต่ละช่อใหญ่กว่าช่อที่อิศราให้เสียอีก และที่สำคัญ...มันไม่ใช่แค่กุหลาบธรรมดา แต่เป็นกุหลาบสีน้ำเงินหายาก ที่ราคาแพงมหาศาล

จรดฟ้ายืนตะลึงอยู่หน้าประตู

"บ้าไปแล้ว..." เธอพึมพำ "หมอนี่บ้าไปแล้ว"

มีการ์ดเล็กๆ แนบมากับช่อดอกไม้ เธอหยิบขึ้นมาอ่าน

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 29.2 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนตัวอักษร: ประมาณ 4,955 ตัว ══════════════════════════════════════════════════════════════