ดอกไม้ปลอมใจ-(1)-ดอกไม้ร้อยดอก

══════════════════════════════════════════════════════════════ บทที่ 29.1: ดอกไม้ปลอมใจ (1) ดอกไม้ร้อยดอก ══════════════════════════════════════════════════════════════ NC Level: ไม่มี ══════════════════════════════════════════════════════════════

"ต่อให้จ่ายเยอะกว่านี้ผมก็ยอม ถ้ามันรั้งให้คุณไม่หนีไปได้"

คำพูดหวานเจี๊ยบของอิศราทำให้จรดฟ้าอึ้งไปชั่วขณะ เธอมองช่อดอกกุหลาบสีแดงสดในมือเขา นับดูก็เกินร้อยดอก มันต้องราคาไม่ใช่ถูกๆ แน่ แต่ถึงจะสวยแค่ไหน ก็ไม่อาจลบความโมโหในใจเธอได้ง่ายๆ

"จ่ายแพงขนาดนี้ ไปเอาเงินจากไหนมาเนี่ย" จรดฟ้าถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แทนที่จะซาบซึ้งกลับรู้สึกระแวงมากกว่า เพราะที่ผ่านมาอิศราไม่เคยทุ่มเทขนาดนี้ ปกติจะให้ดอกไม้ก็แค่ช่อเล็กๆ ราคาไม่กี่ร้อย แต่นี่...มันผิดปกติ

"ก็สะสมไว้น่ะ อยากให้คุณรู้ว่าผมตั้งใจจริง" ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยน ยื่นช่อดอกไม้ไปให้ แต่จรดฟ้าไม่ได้ยื่นมือมารับ

"ถ้าตั้งใจจริง ทำไมเมื่อวานไม่โทรมาสักสาย โทรมาตั้งห้าสิบครั้งพอฉันไม่รับก็หยุด แล้วก็หายเงียบไปเลย" หญิงสาวย้อนอย่างไม่ยอมง่ายๆ เธอจำได้ว่ารู้สึกน้อยใจแค่ไหนที่รอแล้วรอเล่า แต่เขาก็ไม่โทรมาอีก

อิศราถอนหายใจ เขารู้ว่าตัวเองผิด แต่จะอธิบายยังไงดีล่ะ ว่าที่ไม่โทรมาเพราะติดประชุมกับนายใหญ่เรื่องยา ซึ่งเป็นเรื่องที่บอกแฟนสาวไม่ได้อยู่แล้ว

"ผมติดธุระน่ะครับ งานมันยุ่งมาก" เขาแก้ตัวอ้อมแอ้ม

"งานอะไรสำคัญกว่าฉัน?" จรดฟ้าเอามือกอดอก ท่าทางไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

"ก็..." อิศราพูดติดขัด ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เขาไม่อาจบอกความจริงได้ว่างานที่ว่านั้นคือธุรกิจมืดที่เขาซ่อนไว้จากเธอมาตลอด

ความเงียบที่เกิดขึ้นทำให้บรรยากาศอึดอัดยิ่งขึ้น ลูกน้องของจรดฟ้าที่ยืนอยู่ด้านข้างมองหน้ากันอย่างเจือนๆ ไม่รู้ว่าควรจะอยู่ต่อหรือออกไปดี

"พวกแกไปข้างนอกก่อนเลย" จรดฟ้าสั่ง พวกลูกน้องรีบพยักหน้าแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว โล่งใจที่ไม่ต้องอยู่รับบรรยากาศอึมครึม

เมื่อเหลือแค่สองคน จรดฟ้าก็หันมาเผชิญหน้ากับอิศราเต็มๆ สายตาของเธอเฉียบคมราวกับมีดกรีด

"พูดมาเลย นายอยากจะพูดอะไร"

อิศราวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะ แล้วเดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะชิดตัวหญิงสาว เขายกมือขึ้นจับไหล่เธอไว้เบาๆ

"ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณโกรธ ช่วงนี้ผมยุ่งมาก แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่รักคุณนะ" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน พยายามเอาใจอย่างเต็มที่ "ให้โอกาสผมแก้ตัวได้ไหม?"

จรดฟ้ามองเข้าไปในดวงตาของชายตรงหน้า เธอคบกับเขามาสองสามปี รู้จักกันมานานพอสมควร ที่ผ่านมาอิศราก็ดูแลเธอดี แม้จะไม่ได้หวานหรือโรแมนติกมากนัก แต่ก็ไม่เคยทำอะไรให้เธอเสียใจ...จนกระทั่งช่วงหลังๆ นี้

"ฉัน..." เธอเริ่มพูด แต่ยังไม่ทันจะจบประโยค ภาพใบหน้าของชายอีกคนก็แว่บขึ้นมาในหัว

เรืองฤทธิ์...

ทำไมต้องคิดถึงหมอนั่นตอนนี้ด้วยล่ะ!

จรดฟ้าสะบัดหัวไล่ความคิดออกไป เธอยังจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ดี ตอนที่หมอบ้านั่นมอมเหล้าเธอ แล้วก็พาไปที่คอนโด แม้จะไม่ได้เกิดอะไรขึ้นจริงๆ แต่เธอก็ยังรู้สึกขนลุกทุกครั้งที่คิดถึง

ขนลุก...เพราะกลัว หรือเพราะอะไรอื่นกันแน่?

"คุณฟังผมอยู่ไหมครับ?" เสียงอิศราดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง

"อ่า ฟังอยู่" จรดฟ้าตอบอ้อมแอ้ม

"งั้นคืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะครับ ผมจองร้านอาหารฝรั่งเศสไว้แล้ว ที่ที่คุณอยากไปตั้งนานแล้วแต่ไม่ว่างน่ะ"

จรดฟ้าเงยหน้ามอง นั่นคือร้านที่เธอบอกเขาตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อนว่าอยากไป แต่อิศราบอกว่าแพงเกินไป เลยไม่เคยพาไป แต่วันนี้...

"ทำไมอยู่ดีๆ ถึงใจกว้างขนาดนี้ล่ะ?" หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

"ก็เพราะอยากง้อคุณไงครับ" อิศรายิ้ม "ผมรู้ว่าผมไม่ค่อยได้ทำอะไรให้คุณมากนัก แต่ผมอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ให้โอกาสผมได้ไหม?"

คำพูดหวานๆ ของเขาทำให้จรดฟ้าเริ่มใจอ่อน เธอถอนหายใจ คิดว่าให้โอกาสสักครั้งก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร

"ก็ได้...แต่ถ้า—"

คำพูดของเธอถูกตัดขาดด้วยเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลูกน้องคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"คะ คุณหนูครับ มีคนมาหาครับ"

"ใคร?" จรดฟ้าถามพลางขมวดคิ้ว

ยังไม่ทันที่ลูกน้องจะตอบ ร่างสูงใหญ่ก็เดินผลักประตูเข้ามาอย่างทะนงตน ไม่สนใจว่าจะมีใครอยู่ในห้องหรือเปล่า

"สวัสดีครับคุณหนู คิดถึงผมบ้างไหม?"

เสียงทุ้มต่ำของเรืองฤทธิ์ทำให้ทั้งจรดฟ้าและอิศราหันมามองพร้อมกัน อิศรามองคนแปลกหน้าด้วยสายตาระแวง ในขณะที่จรดฟ้ารู้สึกหน้าซีดไปชั่วขณะ

หมอนี่...มาที่นี่ได้ยังไง!

"นาย...นายมาทำอะไรที่นี่!" จรดฟ้าร้องถามด้วยความตกใจ

เรืองฤทธิ์ยิ้มอย่างพอใจ เขาเดินเข้ามาอย่างสบายๆ เหมือนเป็นเจ้าของที่นี่ สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ช่อดอกกุหลาบบนโต๊ะ

"โอ้โห ช่อใหญ่จัง ใครส่งมาเหรอครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นของใคร

"เรื่องของฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง" จรดฟ้าตอบห้วน

"เอ๊...แต่เมื่อคืนคุณยังบอกว่าผมน่าสนใจอยู่เลยนี่" เรืองฤทธิ์พูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

คำพูดนั้นทำให้อิศราหันมามองจรดฟ้าทันที "เมื่อคืน? คุณไปเจอผู้ชายคนนี้เหรอ?"

"ไม่ใช่อย่างที่คิด!" จรดฟ้ารีบปฏิเสธ "ฉันไม่ได้ไปหาเขา เขาต่างหากที่—"

"ที่พาคุณไปที่คอนโดผมน่ะเหรอ?" เรืองฤทธิ์แทรกขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย

"คุณ! หุบปากได้แล้ว!" จรดฟ้าตะโกนใส่ รู้สึกเลือดขึ้นหน้าทันที หมอนี่จงใจพูดให้อิศราเข้าใจผิดชัดๆ

อิศรามองสลับไปมาระหว่างจรดฟ้ากับเรืองฤทธิ์ ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนสี จากตกใจกลายเป็นโกรธ

"เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ไม่มีอะไร! ฉันแค่ไปเที่ยวกับเพื่อน แล้วก็บังเอิญเจอหมอนี่ เขามอมเหล้าฉันแล้วก็พาไปที่คอนโด แต่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น!" จรดฟ้าอธิบายอย่างรวดเร็ว

"ไม่มีอะไร...จริงเหรอครับ?" เรืองฤทธิ์ยกมุมปากยิ้ม "แล้วที่คุณนอนบิดตัวร้องครางอยู่บนเตียงผมน่ะ ไม่นับเป็นอะไรเหรอ?"

"นั่นมันเพราะคุณ—!" จรดฟ้าพูดไม่จบ ใบหน้าขาวแดงก่ำด้วยความโมโห

อิศรากำมือแน่น เขาเดินเข้าไปหาเรืองฤทธิ์ด้วยท่าทางขึงขัง "นายเป็นใคร?"

เรืองฤทธิ์หันมามองอิศราอย่างไม่แยแส "ผมเหรอ? ผมชื่อเรืองฤทธิ์ เจ้าของคาสิโน SK ครับ" เขาแนะนำตัวอย่างทะนงตัว "แล้วคุณล่ะ เป็นใคร?"

"ผมแฟนของจรดฟ้า" อิศราตอบหนักแน่น

"อ๋อ...แฟนเหรอ" เรืองฤทธิ์พยักหน้า แล้วหันไปมองจรดฟ้า "แปลกนะครับ เมื่อคืนคุณบอกว่ากำลังจะเลิกกับเขาอยู่พอดี"

"ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น!" จรดฟ้าร้อง

"ได้ๆ ไม่ได้พูดก็ไม่ได้พูด" เรืองฤทธิ์พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่เชื่อ "แต่ที่คุณบอกว่าเขาไม่เข้าใจคุณ ไม่ใส่ใจคุณ นั่นพูดจริงใช่ไหมครับ?"

จรดฟ้านิ่งไป เธอจำไม่ได้ว่าพูดอะไรไปบ้างตอนเมา แต่...มันก็เป็นความจริงที่ว่าช่วงหลังๆ เธอกับอิศราเริ่มมีปัญหากัน

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบบทที่ 29.1 ══════════════════════════════════════════════════════════════ จำนวนตัวอักษร: ประมาณ 4,999 ตัว ══════════════════════════════════════════════════════════════