จูบลับบนรันเวย์
ตอนที่ 9
ตอนฟรีจูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 9: เช้าหลังจูบ
═══════════════════════════════════════════
แสงเช้าลอดผ่านหน้าต่างสตูดิโอ ส่องลงมาบนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยเศษผ้าและสเก็ตช์กระจัดกระจาย
ลินลืมตา
เธออยู่บนโซฟาในสตูดิโอ มีผ้าห่มบางๆ คลุมตัว ยังอยู่ในชุดขาว ผมยุ่งเหยิง
มือข้างหนึ่งว่างเปล่า
แนทไม่อยู่
ลินลุกขึ้นนั่ง มองรอบห้อง สตูดิโอเงียบ กาแฟถ้วยหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา ยังอุ่น ข้างๆ มีโน้ตเขียนด้วยลายมือ
_"ไปเตรียมงานที่เวทีก่อน กาแฟชงไว้ให้ เจอกันหลังเวที — แนท"_
_"PS. เมื่อคืนเธอสวยที่สุดที่ฉันเคยเห็น"_
ลินจ้องโน้ต
มือสั่น
เธอยกกาแฟขึ้นดื่ม สัมผัสความขมที่คุ้นเคย แต่ทุกอย่างรอบตัวไม่คุ้นเคยอีกต่อไป เพราะเมื่อคืน เธอจูบผู้หญิงคนหนึ่ง
ไม่ใช่แค่จูบ
เธอ _รู้สึก_
ลินยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก สัมผัสนั้นยังค้าง ริมฝีปากนุ่มของแนท รสชาติของกาแฟและอะไรบางอย่างที่หวาน ลมหายใจที่อุ่น เสียงกระซิบข้างหู
_"ฉันก็รู้สึก ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอเดินบนรันเวย์"_
เธอกำมือแน่น
_แล้วตอนนี้ทำยังไง_
═══════════════════════════════════════════
วันนั้นคือวันโชว์ปิด Bangkok Fashion Week
ลินกลับไปเปลี่ยนชุดที่โรงแรม อาบน้ำ แต่งหน้า สวมเกราะมาดเย็นกลับเข้าที่ ราชินีรันเวย์ ใบหน้าเรียบเฉย ตาคม ริมฝีปากเม้มแน่น
_เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น_
_เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น_
_เมื่อคืน—_
เธอเจอแนทหลังเวที
แนทยืนอยู่กับทีมงาน จัดชุดนางแบบ สวมเสื้อเชิ้ตดำ แจ็คเก็ตหนัง ผมสั้นจัดเรียบร้อย ดูเป็นมืออาชีพ
สายตาทั้งคู่ปะทะกัน
แนทยิ้มบาง
ลินหลบตา
ตลอดทั้งวัน ทั้งคู่ทำเป็นปกติ แนทจัดชุดให้นางแบบ ลินซ้อมเดินแบบ พวกเธอพูดกันเรื่องงาน เสียงเรียบ มืออาชีพ ราวกับไม่เคยจูบกัน
แต่ทุกครั้งที่สบตา ลินรู้สึกเหมือนไฟลุก
ทุกครั้งที่มือแนทสัมผัสเธอตอนจัดชุด — ไหล่ เอว ซิปหลัง — เธอต้องกลั้นหายใจ
"ซิปตรง ลิน" แนทพูดเสียงเบาข้างหลัง นิ้วรูดซิปขึ้น สัมผัสเดียวกับเมื่อคืน แต่สั้นกว่า เร็วกว่า มืออาชีพกว่า
แต่ลินรู้ว่ามือนั้นสั่นเหมือนกัน
═══════════════════════════════════════════
โชว์ผ่านไปด้วยดี คอลเลกชั่น Duality ได้รับเสียงชมจากทั้งสื่อและแขกรับเชิญ
ลินเดินปิดโชว์ในชุดขาว — ชุดเดียวกับเมื่อคืน ชุดที่เธอจูบแนทครั้งแรก
ทุกก้าวบนรันเวย์ เธอรู้สึกถึงผ้าไหมที่สัมผัสผิว รู้สึกถึงนิ้วของแนทที่เคยลากบนหลัง รู้สึกถึงจูบที่ริมฝีปาก
เธอเดินสวยที่สุดในชีวิต
หลังโชว์จบ ทุกคนปรบมือ แต่ลินไม่ได้ยิน เธอมองหาแนทในม่านเสียงปรบมือ
แนทยืนอยู่หลังเวที มองจอมอนิเตอร์ น้ำตาไหลเงียบๆ
ไม่ใช่เพราะโชว์สำเร็จ
เพราะลินเดินบนรันเวย์ในชุดที่เธอเย็บเอง และสวยจนหัวใจเธอแตกสลาย
═══════════════════════════════════════════
หลังงาน ลินหลบไปห้องน้ำ ล้างหน้า มองตัวเองในกระจก
_ลลิดา เธอกำลังทำอะไร_
โทรศัพท์สั่น
ข้อความจากแนท
_"ฉันไม่เสียใจ ลิน"_
ลินจ้องข้อความ
_"แต่ถ้าเธอต้องการเวลา ฉันให้ได้"_
_"ฉันรอได้ นานเท่าที่เธอต้องการ"_
ลินอ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า
_ฉันไม่เสียใจ_
_ฉันรอได้_
น้ำตาไหลลงมา หยดลงบนหน้าจอโทรศัพท์
เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจ ไม่ได้ร้องไห้เพราะสับสน
เธอร้องไห้เพราะมีคนบอกว่าจะรอเธอ
ไม่เคยมีใครรอเธอ
ลินยกโทรศัพท์ขึ้น พิมพ์ตอบ ลบ พิมพ์ใหม่ ลบอีก สุดท้ายส่งไปแค่
_"ฉันก็ไม่เสียใจ"_
ส่งไปแล้ว หัวใจเต้นแรงจนมือสั่น
แนทตอบกลับมาทันที
_"😊"_
แค่อีโมจิยิ้มเดียว
แต่ลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบสว่างขึ้น
═══════════════════════════════════════════
คืนนั้น ลินนอนอยู่ที่คอนโด จ้องเพดานมืด
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความเก่าๆ ของแนท ย้อนกลับไปตั้งแต่วันแรก
ทุกข้อความ ทุกรอยยิ้ม ทุกคำท้า ทุกคำชม
เธอเห็นรูปแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
แนทไม่ได้แค่ท้าทายเธอ แนทพยายามทำให้เธอรู้สึก ทำให้เธอมีชีวิต ทำให้เธอกล้าเป็นตัวเอง
_"ไม่มีหัวใจ"_ คำที่แนทพูดวันแรก
ไม่ใช่คำดูถูก
เป็นคำเชิญ — ให้เธอลองเปิดหัวใจ
ลินกอดหมอนแน่น
_แนท..._
_ฉันกลัว_
_แต่ฉันกลัวการไม่มีเธอมากกว่า_
เธอหลับไป พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ริมฝีปาก
รอยยิ้มที่ไม่ต้องซ่อนจากใคร เพราะในความมืดมีแค่เธอคนเดียวที่เห็น
═══════════════════════════════════════════
ตอนต่อไป: ตอนที่ 10 — โชว์ที่เปลี่ยนทุกอย่าง