ตอนที่ 8

จูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 8: จูบแรกในห้องลองชุด [NC25+]

⚠️ เนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่

═══════════════════════════════════════════

_"...แล้วถ้าเธอไม่ใช่ผู้ชายล่ะ ทำไมต้องเป็น"_

ประโยคของลินยังลอยอยู่ในอากาศ หนัก อุ่น เปราะบาง

แนทยืนนิ่ง มือข้างที่จัดผ้าบนไหล่ลินค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปิดกว้าง เหมือนคนที่ได้ยินเพลงที่รอฟังมาทั้งชีวิต

"ลิน..." เธอเรียก เสียงแผ่ว

ลินไม่หลบตา ทั้งที่หัวใจกำลังจะระเบิด เธอยืนตรง สูงกว่าแนทเกือบสิบเซนติเมตร มองลงมาด้วยดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่สั่นเล็กน้อย ราวกับสายน้ำที่พยายามจะนิ่ง

"ตอบฉัน" ลินกระซิบ "ถ้าเธอไม่ใช่ผู้ชาย แล้วไง"

แนทยกมือขึ้นช้าๆ

นิ้วสัมผัสแก้มลิน เบาแผ่วเหมือนกลีบดอกไม้ร่วงลงบนผิวน้ำ

ลินหลับตา

สัมผัสนั้นร้อนและเย็นในเวลาเดียวกัน เหมือนไฟที่เผาน้ำแข็ง เธอรู้สึกทุกอย่าง — ปลายนิ้วที่ลากจากแก้มลงมาถึงขากรรไกร ความอุ่นที่แผ่จากผิวสัมผัสผิว กลิ่น Jo Malone ที่เข้มขึ้นเมื่ออยู่ใกล้

แนทเอื้อมมือเก็บผมลินหลังหู นิ้วลากช้าๆ ผ่านขมับ ใบหู ลงมาถึงต้นคอ

ลินสั่นทั้งตัว แต่ไม่ถอย ไม่ผลัก ไม่หนี

เธอลืมตา จ้องแนท

ในแสงไฟสลัว ใบหน้าของแนทอยู่ใกล้จนเห็นทุกรายละเอียด ขนตาที่ยาวเกินจริง ดวงตาที่เป็นประกาย ริมฝีปากบางที่เผยอเล็กน้อย

"ฉันจะจูบเธอ" แนทพูดเสียงทุ้ม "บอกฉันว่าหยุด แล้วฉันจะหยุด"

ลินเปิดปาก

_หยุด_

คำนั้นอยู่บนลิ้น พร้อมที่จะพูด

แต่มันไม่ออกมา

เพราะร่างกายเธอพูดภาษาอื่น ภาษาที่เธอซ่อนมาทั้งชีวิต

ลินไม่บอกให้หยุด

แนทเขย่งขึ้น มือข้างหนึ่งอยู่ที่ต้นคอลิน อีกข้างจับเอวเธอผ่านผ้าไหมสีขาว

ริมฝีปากสัมผัสกัน

═══════════════════════════════════════════

จูบแรก

เบา อ่อนโยน ริมฝีปากนุ่มสัมผัสริมฝีปากนุ่ม

ลินรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เสียงทุกเสียงหายไป เหลือแค่สัมผัสที่ริมฝีปาก — อุ่น นุ่ม สั่น

_นี่คือสิ่งที่ฉันขาดหายมาตลอดชีวิต_

ความคิดนั้นแวบเข้ามาชัดเจนจนน่ากลัว

เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร ไม่เคย ไม่ว่าจะเป็นจูบกี่ครั้งกับผู้ชายกี่คน ไม่เคยมีจูบไหนที่ทำให้เข่าอ่อน ที่ทำให้หัวใจระเบิด ที่ทำให้อยากร้องไห้และหัวเราะพร้อมกัน

แนทถอยออกเล็กน้อย แค่ให้ริมฝีปากห่างกันครึ่งเซนติเมตร

"ลิน..." เธอกระซิบ ลมหายใจอุ่นๆ สัมผัสริมฝีปากลิน

ลินไม่ตอบ

เธอก้มลงจูบแนทกลับ

ครั้งนี้ลึกกว่า หนักกว่า มือของลินยกขึ้นจับใบหน้าแนท ดึงเข้ามา จูบเหมือนคนที่กระหายน้ำมาตลอดชีวิตแล้วเพิ่งเจอสายฝน

แนทส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ มือทั้งสองรัดเอวลิน ดึงเข้ามาจนร่างชิดกัน

ผ้าไหมสีขาวบางเบาอยู่ระหว่างทั้งคู่ แต่ลินรู้สึกถึงความอุ่นของร่างแนทผ่านเนื้อผ้า ทุกเส้นโค้ง ทุกจังหวะหายใจ

มือของแนทเลื่อนขึ้น ลากจากเอวขึ้นมาตามด้านข้างลำตัว ช้าๆ สัมผัสผ่านผ้าไหม นิ้วลากผ่านซี่โครง ผ่านด้านข้างหน้าอก ขึ้นมาถึงไหล่เปลือย

ลินหายใจสะดุด กัดริมฝีปากแนทเบาๆ

"แนท..." เธอกระซิบระหว่างจูบ เสียงที่ไม่เคยได้ยินจากตัวเอง หวาน สั่น เปราะบาง

แนทจูบลงมาที่มุมปาก คาง ลงมาถึงลำคอ ริมฝีปากร้อนสัมผัสผิวที่เต้นเป็นจังหวะ ตรงเส้นเลือดที่คอ

ลินแหงนหน้า มือเกาะไหล่แนท เล็บจิกเสื้อยืดเธอแน่น

มือแนทลงไปตามแนวชุดสีขาว สัมผัสผิวหลังเปลือยตรงส่วนที่ชุดเปิดหลัง นิ้วลากตามแนวกระดูกสันหลัง เหมือนวาดเส้นบนผืนผ้าใบที่มีชีวิต

ลินสั่น เข่าอ่อน แนทรับน้ำหนักเธอไว้ ถอยไปจนหลังชนหุ่นจำลองที่แขวนชุด

"ลิน" แนทหยุด มือทั้งสองอยู่ที่เอวลิน มองขึ้นมาด้วยตาที่มืดลงด้วยความปรารถนา "บอกฉันว่ามันโอเค"

ลินมองลงมาที่แนท ผู้หญิงตัวเล็กกว่าที่ยืนแหงนหน้ามอง ริมฝีปากบวมเล็กน้อยจากจูบ ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก ความกลัว และความหวัง

"แนท..." ลินยกมือขึ้นลูบแก้มแนท "นี่มัน..."

_ผิด? ถูก? บ้า?_

"มันเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึก" ลินกระซิบ "และฉันกลัวมาก"

แนทจับมือลินที่อยู่บนแก้มเธอ หันหน้าไปจูบที่ฝ่ามือ

"ฉันก็กลัว" เธอกระซิบบนผิวมือลิน "กลัวว่าเธอจะหนี กลัวว่าพรุ่งนี้เธอจะทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"ฉันอาจจะทำแบบนั้น" ลินยอมรับ เสียงสั่น

"ฉันรู้" แนทยิ้มบนฝ่ามือลิน "แต่ตอนนี้... ให้ฉันอยู่ตรงนี้ก่อนได้ไหม"

ลินมองลงไปที่แนท แสงไฟดวงเดียวส่องทั้งคู่ ชุดขาวบนตัวเธอเรืองแสงเหมือนแสงจันทร์ และแนทยืนอยู่ในแสงนั้น มองเธอเหมือนเธอเป็นดวงดาว

"อยู่" ลินกระซิบ

แนทเขย่งขึ้นจูบเธออีกครั้ง

ครั้งนี้ช้า ลึก เต็มไปด้วยสิ่งที่ทั้งคู่ซ่อนไว้มาตลอดสามเดือน

ลินกอดแนทแน่น แน่นจนรู้สึกว่าถ้าปล่อย ทุกอย่างจะพังทลาย

มือแนทอ้อมไปกอดหลังเธอ นิ้วลากเส้นบนผิวหลังเปลือย เบา ช้า เหมือนวาดภาพที่สวยที่สุดที่เธอเคยสร้าง

ลินรู้สึกน้ำตาไหลลงมาที่แก้ม ไม่รู้ว่าร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"ทำไมร้องไห้" แนทถามเบา ปากยังแนบอยู่ที่มุมปากลิน

"เพราะฉันรู้สึก" ลินกระซิบ "ครั้งแรก... ที่ฉันรู้สึกจริงๆ"

แนทจูบน้ำตาที่แก้มลิน ทีละหยด อ่อนโยน ทะนุถนอม

"ฉันก็รู้สึก" แนทกระซิบ "ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอเดินบนรันเวย์ ฉันก็รู้สึก"

═══════════════════════════════════════════

ทั้งคู่นั่งอยู่บนพื้นสตูดิโอ หลังพิงหุ่นจำลอง ลินยังอยู่ในชุดขาว แนทนั่งข้างๆ ไหล่ชิดกัน มือสองมือประสานกัน

นาฬิกาบอกว่าตีสี่

"พรุ่งนี้โชว์ใหญ่" แนทพูดเสียงง่วงๆ หัวพิงไหล่ลิน

"รู้" ลินตอบ นิ้วโป้งลูบหลังมือแนทโดยไม่รู้ตัว

"เธอจะหนีไหม" แนทถาม "พรุ่งนี้ตอนตื่นมา"

ลินนิ่งไปนาน

"ฉันไม่รู้" เธอตอบตามตรง "ฉันกลัว แนท กลัวทุกอย่าง กลัวว่าถ้าคนรู้ อาชีพฉันจะจบ กลัวว่าแม่จะรับไม่ได้ กลัวว่า... ฉันจะทำให้เธอเจ็บ"

"แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันไม่กลัวล่ะ"

"เธอก็กลัว แนท อย่าโกหกฉัน"

แนทหัวเราะเบาๆ "จริง ฉันกลัว แต่ฉันกลัวการไม่มีเธอมากกว่า"

ลินหันมามอง แนทแหงนหน้ามองเธอจากไหล่ ดวงตาง่วงแต่เปล่งประกาย ริมฝีปากยิ้มบาง

"เราค่อยๆ คิดก็ได้" แนทพูด "ไม่ต้องรู้คำตอบทุกอย่างคืนนี้"

ลินก้มลง จูบหน้าผากแนทเบาๆ

"ค่อยๆ คิด" เธอกระซิบ

แนทหลับตา ยิ้ม ริมฝีปากยังรู้สึกถึงจูบอุ่นๆ ที่หน้าผาก

ทั้งคู่นั่งอยู่อย่างนั้นจนแสงเช้าค่อยๆ ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 9 — เช้าหลังจูบ