ตอนที่ 7

จูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 7: คืนก่อนโชว์ใหญ่

═══════════════════════════════════════════

คืนก่อนโชว์ปิด Bangkok Fashion Week สตูดิโอเงียบสนิท

ทีมงานกลับหมดตั้งแต่สี่ทุ่ม ชุดทุกชุดแขวนเรียงรอบห้อง จัดตามลำดับการเดินแบบ แสงไฟส่องสว่างเฉพาะมุมที่แนทนั่งทำงาน ที่เหลือเป็นเงามืดกึ่งสลัว

แนทนั่งอยู่หน้าจักรเย็บ เย็บดีเทลสุดท้ายของชุดปิดโชว์ ชุดขาวล้วนที่เป็นหัวใจของคอลเลกชั่น Duality เธอทำเองทั้งคืน หลังจากช่างเย็บทำไม่ทัน

ผมสั้นยุ่ง มีเส้นด้ายติดที่ไหล่ เสื้อยืดเก่าๆ กางเกงขาสั้น รอยสักดอกมะลิที่ข้อมือเคลื่อนไหวตามจังหวะเข็ม

เสียงประตูสตูดิโอเปิด

แนทเงยหน้า

ลินเดินเข้ามา ถือถุงพลาสติก ไม่ได้แต่งหน้า ผมดำยาวมัดรวบ เสื้อยืดดำโอเวอร์ไซส์กับกางเกงวอร์ม ไม่เหมือนราชินีรันเวย์แม้แต่น้อย

"ลิน?" แนทกะพริบตา "มาทำอะไรดึกขนาดนี้"

ลินวางถุงพลาสติกลงบนโต๊ะ ข้าวผัด น้ำเปล่า กาแฟ

"เธอยังไม่ได้กินข้าว" ลินพูดเรียบ ไม่มองหน้า

แนทมองถุงอาหาร แล้วมองลิน

"เธอเป็นห่วงฉันเหรอ"

"อย่าหลงตัวเอง ฉันแค่ไม่อยากให้ดีไซเนอร์เป็นลม ก่อนโชว์พรุ่งนี้"

แนทยิ้ม รอยยิ้มแบบที่ลินเริ่มจำได้ — อ่อนโยน ไม่ได้ล้อเล่น

"ขอบคุณ ลิน"

ลินดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้าม ดูแนทกินข้าว เงียบๆ

"ชุดเสร็จยัง" เธอถาม

"เกือบแล้ว เหลือปักมือตรงชายกระโปรง อีกสักชั่วโมง"

"ฉันช่วยได้ไหม"

แนทหยุดเคี้ยว "เธอเย็บผ้าเป็นเหรอ"

"แม่สอน" ลินตอบสั้น "ตอนเล็กๆ ก่อนจะมาเป็นนางแบบ"

แนทยิ้มกว้างขึ้น "ลลิดา วรรณกวี มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกเยอะ"

"เยอะมาก" ลินตอบ แล้วรู้ตัวว่าเผลอยิ้ม

รอยยิ้มแรกที่เธอให้แนท

แนทเห็น ดวงตาเป็นประกาย แต่ไม่ได้พูดอะไร กลัวว่าถ้าพูด ลินจะหุบยิ้มไป

═══════════════════════════════════════════

ทั้งคู่นั่งเย็บชุดเคียงข้างกัน ใต้แสงไฟดวงเดียว

แนทเย็บชายกระโปรง ลินปักลายดอกไม้เล็กๆ ตามที่แนทวาดไว้ นิ้วยาวของเธอประณีตกว่าที่คิด ฝีเข็มเรียบเนียน

"สวย" แนทพูดมองฝีมือลิน "เธอปักมือเก่งมาก"

"แม่เคยอยากให้ฉันเป็นช่างเย็บ" ลินพูดเบาๆ "แต่ฉันสูงเกิน ผอมเกิน เด็กผู้หญิงคนอื่นล้อ แล้วสก๊าวท์นางแบบเจอ ก็เลย..."

"ก็เลยกลายเป็นราชินีรันเวย์"

"ก็เลยกลายเป็นคนที่ทุกคนเกรงแต่ไม่มีใครเข้าใกล้" ลินพูดก่อนจะทันคิด

ความเงียบ

แนทวางเข็มลง หันมามองลิน

"ฉันเข้าใกล้" เธอพูดเสียงเบา

ลินมองแนท แสงไฟส่องใบหน้าเธอครึ่งเดียว อีกครึ่งเป็นเงา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหมือนน้ำผึ้งในแสงสลัว

"เธอก็เป็นคนเดียวที่กล้า" ลินตอบ

═══════════════════════════════════════════

ชุดเสร็จตอนตีสาม

แนทแขวนชุดขาวบนหุ่นจำลอง ถอยออกมามอง

สวย สมบูรณ์แบบ ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ตัดเข้ารูป เปิดหลัง ชายกระโปรงยาวลากพื้นเล็กน้อย มีลายปักดอกไม้เล็กๆ ที่ชายกระโปรง — ฝีมือของลิน

"ลองไหม" แนทหันมาถาม

ลินลังเล แล้วพยักหน้า

เธอเข้าไปเปลี่ยนชุดหลังฉากกั้น ผ้าไหมสีขาวสัมผัสผิวเหมือนน้ำเย็น ลื่นไหลลงมาปกคลุมร่างกาย

เธอเดินออกมา

แนทหยุดหายใจ

ในแสงไฟสลัวของสตูดิโอยามดึก ลินยืนอยู่ในชุดขาวล้วน ผมดำยาวปล่อยลงมาเป็นสายน้ำ ผิวสีน้ำผึ้งเรืองแสง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองแนทโดยไม่หลบ

เธอดูเหมือนเจ้าสาว

"ลิน..." แนทอ้าปาก เสียงหาย

"เป็นไง" ลินถามเสียงเรียบ แต่หัวใจเต้นแรง

แนทกลืนน้ำลาย เดินเข้ามาช้าๆ มือยกขึ้นจัดผ้าตรงไหล่ นิ้วสัมผัสผิวเปลือยเบาๆ

"ถ้าฉันเป็นผู้ชาย" แนทพูดเสียงทุ้ม มองขึ้นมาที่ลิน "ฉันจะขอเธอแต่งงานเลย"

หัวใจลินหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที

_ถ้าเป็นผู้ชาย_

"...แล้วถ้าเธอไม่ใช่ผู้ชายล่ะ" ลินพูดเสียงสั่น "ทำไมต้องเป็น"

ประโยคนั้นออกมาจากที่ลึกที่สุดในตัวเธอ จากที่ที่เธอซ่อนทุกอย่างไว้ตลอดชีวิต

แนทจ้องลิน ตาเปิดกว้าง

บรรยากาศในสตูดิโอเปลี่ยน อากาศหนักขึ้น แสงไฟสลัวรอบตัวเหมือนม่านที่กั้นโลกภายนอกออกไป

มีแค่สองคน

ในสตูดิโอกลางดึก

ลินในชุดแต่งงานสีขาว

และแนทที่ยืนมองเธอเหมือนเธอเป็นจักรวาลทั้งใบ

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 8 — จูบแรกในห้องลองชุด